Γεωργία Γεωργίου

(~georgia)

Κάθε πρωί η ίδια κουβέντα. Ξυπνώ να πάω δουλειά. Κάθε πρωί το ξυπνητήρι κτυπά η ώρα 7:20, και κλείω το. Καρτερώ την δεύτερη φορά, στις 7:30.. κλείω το πάλε. Να μεν πολυλογώ, γύρω στις 7:50 σηκώνομαι που το κρεβάτι. Ολόισια στο μπάνιο. Φκαίνω που το μπάνιο 8:10 (πάλε εννά αρκήσω). 9 παρά 20, παρά τέταρτο είμαι δουλειά. 10-15 λεπτά καθυστέρηση έννεν τίποτε.

Εν θα πω ότι εφανταζουμουν διαφορετικά τη ζωή μου, γιατί η αλήθκεια είναι ότι από μικρή είχα το προαίσθημα ότι η ζωή μου θα τέλειωνε στα 22. Προφανώς, έχω ήδη 2 χρόνια παράταση. Κάποιες φορές που ξεφεύγω και ονειρεύομαι το μέλλον, βλέπω τον εαυτό μου σε ένα διαμέρισμα.. μικρό διαμέρισμα.. με ένα ράδιο και ένα λαπ-τοπ (βαρκούμαι να πατώ αλτ-σιιφτ). Με κίτρινο φωτισμό, απαλό. Ε αφού ονειρεύκουμαι, είμαι τζαι 10 πόντους πιο ψηλή. Εν δουλεύκω, έχω κάτι λεφτά που το πουθενά τζαι περνώ. Την μέρα τζιμούμαι ως τις 11. Ξυπνώ τζαι πιάνω τους δρόμους. Είμαι σε μια χώρα, η οποία συνήθως είναι συνεφιασμένη, και ψιχαλίζει. Τα ψιχάδκια χαλούν μου τα μαλλιά :). Περπατώ μες στην πόλη και προσποιούμαι ότι πάω κάπου, όπως ούλλοι που κυκλοφορούν. Κάποτε σταματώ μπροστά που κανένα κατάστημα με ρούχα τζαι χαζεύκω. Αν πιαν δυνατά νερά, μπορεί να μπω τζαι μέσα στο κατάστημα. Φορώ ένα τζιν που πάει να λίσει πάνω μου - το αγαπημένο μου. Που πάνω μπλουζούα τζαι το μπουφάν μου το αδιάβροχο. Εν έχω οικογένεια κοντά, ούτε φίλους. Τις νύκτες πάω σε ένα ήσυχο μπαράκι, που παίζουν ζωντανή μουσική ροκ. Όπως τζίνες τες νύκτες στο χαρτροκ που έπαιζε ο Γιάννης μου, ο Τζον, ο Πητ… ακριβώς όπως τζίνες τες νύκτες.. Πιάνω κουβέντα με τα παιδκιά στο μπαράκι…

Τις νύκτες επιστρέφω στο διαμέρισμα πάντα μόνη μου.. ξαπλώνω στο κρεβάτι τζαι βλέπω το ταβάνι.. χαμένη στο απαλό κίτρινο φως… απολαμβάνω την παρέα του εαυτού μου…

Κάποιες μέρες, αν έχω έμπνευση γράφω ένα μυθιστόρημα για μια κοπέλα που αναζητά το νόημα της ζωής. Το αναζητά στη φιλανθρωπία, στον ακτιβισμό, στον έρωτα, στις ανθρώπινες σχέσεις… Η αναζήτηση είναι συνεχής και επαναλαμβανόμενη.. γεμάτη περιπέτεια, διδάγματα, στιγμές χαράς, απογοήτευσης, ευτυχίας, λύπης…Κάποτε πιστεύκω ότι εγώ είμαι τζίνη η κοπέλα, αλλά ευτυχώς το πρωί ξυπνώ μόνη μου στο κρεβάτι, σε ένα άδειο διαμέρισμα, χωρίς τηλέφωνο…χωρίς ες-εμ-ες, χωρίς αναπάντητες…

Τζαι μετά, ακούω ένα ήχο.. εν 7:20 η ώρα.. κτυπά το ξυπνητήρι του τηλεφώνου.. ανοίω τα μάθκια μου τζαι αντιλαμβάνουμε ότι πάλε εννά πάω δουλειά, να μιλήσω με τους συναδέλφους, να δουλέψω, να στείλω κανένα-δκυο ες-εμ-ες.. να πειράξω την αδελφή μου ον-λάιν, να βοηθήσω κανένα παρέα με καμιά εργασία, να κανονίσω έξοδο, να δω τες φίλες μου, να ερωτευτώ, να πληγωθώ, να απαγοητευτώ, να γοητευτώ, να βάλω στόχους, να τα παραιτήσω… τζαι όπως πάντα να περπατώ στη ζωή μου χωρίς προορισμό, αλλά να προσποιούμαι ότι ξέρω που πάω.. όπως μου είπε μια φορά ένας φίλος - φεηκ ιτ, αντιλ γιου μεηκ ιτ…