Γεωργία Γεωργίου

(~georgia)

Η μάμα από την κουζίνα να μου λέει: "Να σε στείλω ένα τόπο πάεις;". Εκείνη την ώρα σκέφτηκα: "ούφφου :(, εν θέλω… διαβάζω εφημερίδα τωρά". "Πε μου", λαλώ της. Μου είπε να πάω υπεραγορά και στον χασάπη. (Πάλε καλά!).

Πάω με τη λιστούα μου στην υπεραγορά, και μετά πάω στον χασάπη. Τελικά δεν ήταν χασάπης αλλά χασάπαινα(υπάρχει έτσι λέξη;). Μόλις μπήκα στο κατάστημα, χαιρετιστήκαμε και αμέσως κτύπησε το τηλέφωνο. Το απάντησε, και σαν μιλούσε μου αφήνει μια χούφτα από καρπούς στον πάγκο και μου δείχνει (νεύκει) να φάω. Εγώ δεν κατάλαβα τι ήταν έτσι δεν έκανα τίποτα. Μετά από κάτι δευτερόλεπτα, , κλείνει το τηλέφωνο, και μου εξηγά ότι ήταν φρέσκα χαλεπιανά. "Για να τα φας τα ξεφλουδίζεις και μετά τα ανοίγεις", μου εξηγά. Διάλεξα ένα στην τύχη, το ξεφλούδισα.. και δεν άνοιγε! Ήταν εντελώς κλειστό! Μέχρι να το ξεφλουδίσω, η κοπέλα ξεφλούδισε τα υπόλοιπα 4, τα οποία ήταν όλα ανοικτά! "Εννά μου πεις την τύχη μου;", σκέφτηκα. Το βλέπει η κοπέλα, και μου λέει, "πρέπει να το ανοίξεις". Και τότε μου ήρθε μια σκέψη. "Γιατί να βασανιούμε να ανοίξω ένα κλειστό χαλεπιανό, ενώ υπάρχουν άλλα τέσσερα ανοικτά;" Το αφήνω το κλειστό χαλεπιανό στον πάγκο με τα υπόλοιπα και πιάνω δύο από τα τέσσερα ανοικτά χαλεπιανά και τα τρώω καθώς περίμενα να μου κόψει το κρέας. Ήταν ωραία! Είμαι σίγουρη ότι το κλειστό χαλεπιανό δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Ήταν ένα χαλεπιανό όπως όλα τ' άλλα απλά δύσκολο να το ανοίξεις.