Γεωργία Γεωργίου

(~georgia)

Κάποια πράματα έτυχε να είμαστε … π.χ έτυχε να είμαστε Κυπραίοι , ελληνόφωνοι, ορθόδοξοι κ.τ.λ γιατί έτσι αποφασίσαν εκείνοι που μας μεγαλώσαν για να ταιριάζουμε με το σύνολο. Φυσικά μπορείς τωρά που εμεγάλωσες να τα αλλάξεις όλα, αλλά εν το κάμνεις γιατί είσαι βολεμένος μεσα στο σύνολο.. Εν θα γίνεις βουδιστής γιατί εν να φωνάζει η μάνα σου πως πρέπει να παντρευτείς σε εκκλησία, εν θα μιλάς κινέζικα γιατί κανένας εν θα καταλάβει, εν θα θέλεις η Κύπρος να γίνει πολιτεία της Αμερικής γιατί θα σε πουν πελλό κτλ κτλ….

Επομένως …. αν μπορείς να τεκμηριώσεις τα όσα λες, τότε έχεις δίκαιο, χωρίς να σημαίνει πως ο άλλος έχει άδικο. Κανένας ποτέ δεν είχε όλη την άλήθεια με το μέρος του. Αλλά πάλε εβαρέθηκα να ασχολούμε με τους άλλους. Είμαι ότι είμαι και αρέσκει μου.

btw ήρτε μου και quote για αύριο

"Εν με νοιάζει αν είσαι Αποελίστας ή Ομονοιάτης , δεξιός ή αριστερός , Έλληνας ή Τούρκος, ίσιος ή gay , αρσενικός ή θυληκός , ηλίθιος ή νούσημος, Λευκωσιάτης ή Παφίτης, αν είσαι ομοσπονδιακός ή συνομοσπονδιακός…. αλλά αν πειράξεις κάποιον που αγαπώ εν να σου σπάσω τα κόκκαλα σου…."

Γεωργία συμφωνώ μαζί σου σε γενικές γραμμές. Και το ένα ακραίο είναι και το άλλο ακραίο είναι. Το ποιο γελοίο πράμα που είχα δει κάποτε ήταν ένα τύπο ο οποίος έβαλε τρεις σημαίες και ένα σήμα του μονόδρομου πάνω από την κάθε μία: τη σημαία της Ελλάδας, τη σημαία της Τουρκίας και τη σημαία του gay pride. Πολλά περίεργο.

Δεν ένιωσα ποτέ ότι με οδηγούν να ντρέπομαι που είμαι Έλληνας—με ο,τι και αν σημαίνει αυτό, επειδή πιστεύω σημαίνει διαφορετικά πράγματα για κάθε άνθρωπο—, αλλά αν κάποιοι το επιχειρούσαν δεν θα μου άρεσε και πολύ. Δεν είχα ποτέ άτομα στο περιβάλλον μου που να μου καλλιεργούν τέτοια πεποίθηση. Γνωρίζω κάποιους, ηλικιωμένους μάλιστα, οι οποίοι μετάνιωσαν που ήταν υπέρ της ένωσης (για τους δικούς τους λόγους), αλλά ποτέ δεν με οδήγησαν στο συνειρμό ότι απεχθάνονται την Ελληνικότητά τους ή ο,τι το Ελληνικό. Δεν ξέρω γιατί αισθάνεσαι έτσι. Ίσως να κάνεις παρέα με λάθος άτομα; :ppp

Αν, προς το τέλος, αναφέρεσαι στο άρθρο του κύριου Σταυρινού από την τελευταία μου δημοσίευση, νομίζω τον παρεξήγησες λιγάκι τον άνθρωπο. Και ναι, αδιαμφισβήτητα η κάθε γενιά έχει ευθύνη για τις επόμενες γενιές. Αυτό το πιστεύω ακράδαντα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω τις δυσκολίες και τις συνθήκες τις οποίες είχαν να αντιμετωπίσουν—οι δικοί μου είναι πρόσφυγες, έτσι;

Χρίστο, στους ανθρώπους στους οποίους αναφέρθηκα δεν συγκαταλέγονται όσοι δεν θέλουν ή όσοι μετάνιωσαν αν κάποτε ήθελαν ένωση με την Ελλάδα.

Εγνώρισα αρκετούς που δηλώνουν ευθαρσώς ότι αρνούνται ότι είναι Έλληνες της Κύπρου (δικαίωμά τους) αλλά ταυτόχρονα, καρτερούν να το αρνηθούμε κι εμείς που το νιώθουμε. Δεν βλέπω φαντάσματα (όσο μπορώ να είμαι σίγουρη). Θα ήθελα να σου υπενθυμίσω κάποια περιστατικά, αλλά ειλικρινά δεν θέλω να ξεκινήσω έτσι συζήτηση δημόσια.

Και όχι, δεν κάνω παρέα με έτσι άτομα, επειδή εκνευρίζουμε :P. Απλά τυγχαίνει και μιλώ με (και ακούω) διάφορους ανθρώπους κάτω από διάφορες περιστάσεις.

Δεν είναι κακό να τα μαθαίνουμε αυτά. Αν θες μου στέλνεις κάνα email σε παρακαλώ, επειδή πραγματικά δεν ξέρω κάτι για αυτό και θα ήθελα να μάθω περί τίνος πρόκειται.