Τσιγάρο;
Posted by Γεωργία Γεωργίου Fri, 16 Mar 2007 18:26:32 EET
Προκτές, σαν ήμουν παρκαρισμένη, πλησιάζει ένα μωρό (όι μωρό στυλ Βέρτης… μωρό κανονικό..πρέπει να ήταν 13-14 χρονών με το ζόρι), κτυπά μου το παράθυρο και νέφκει μου να κατεβάσω το παράθυρο.(Ήταν πολλά μιτσής για να πανικοβληθώ + το αυτοκίνητο ήταν κλειδωμένο). Κατεβάζω το παράθυρο λίο, και λαλώ του:
- Ναι;
- Συγνώμη, μήπως έχετε ένα τσιγάρο;
(pause)
Εκείνη την ώρα εσκέφτηκα με αυτή τη σειρά:
- Μάνα μου ρε, τι ευγενικό μωρό. Εμίλησε μου και στον πληθυντικό :)…. Ίντα μπου είπε; Τσιγάρο; Άδε τον σκατομιτσί ρε!
(play)
- (Φωνακτά) Όι, έν καπνίζω. Γιατί εσύ καπνίζεις;
- (Με το ίδιο ευγενικό γλυκό ύφος) Ναι :).
… και φεύγει…κι εγώ έμεινα με την απορία…
Ακόμα να ξεπεραστεί το σύνδρομο "καπνίζω και είμαι 'cool'" ; Καταλαμβαίνω ότι πολλοί καπνίζουν επειδή έχουν εθιστεί, αλλά ο λόγος που ξεκινά κάποιος το κάπνισμα είναι πολύ ασαφής.
Στο σχολείο θυμάμαι, οι παραπάνω από αυτούς που κάπνιζαν ήταν "πλουσιόπαιδα". Ίσως ο όρος "πλουσιόπαιδο" να μην είναι και ο πιο σωστός. Μιλώ για αυτά τα άτομα που δεν ήταν ανάγκη να φυλάουν λεφτά για μήνες για να αγοράσουν τα παπούτσια (συνήθως Nike) που ερωτεύτηκαν και κάθε φορά που περνούσαν από τη βιτρίνα σκέφτονταν "ακόμα 40 λίρες, ακόμα 30, ακόμα 10…", επειδή δεν είχαν τα μούτρα να ζητήσουν από τους γονείς τους 50 λίρες για να αγοράσουν ένα ζευγάρι παπούτσια.
Τότε πίστευα ότι κάπνιζαν, επειδή δεν είχαν κάτι άλλο να κάμουν, δεν είχαν προβλήματα και ήθελαν να έχουν κάτι να ποσκολιούνται… αλλά τούτο δεν είναι επιχείρημα. Είναι δικαίωμα του καθενός να αποφασίζει για τον εαυτό του, αλλά τα 13χρονα είναι σε θέση να παίρνουν αποφάσεις που θα έχουν αντίκτυπο στην υπόλοιπη ζωή τους;
Απλά δεν τους καταλαμβαίνω…
Reader's Comments
Δεν είναι δύσκολο να τους καταλάβεις. Ιδικά σε νεαρή ηλικία που ο κόσμος τους είναι πολύ πιο απλός και μικρός . . . έχουν την ανάγκη να "ανήκουν" κάπου, και το τσιγάρο προσφέρει την αναγνώριση από τους συνομήλικους τους, τους κάνει μέρος της παρέας. Ο καθένας μας χρειάζεται να λαμβάνει αναγνώριση για την προσφορά του, να ανήκει κάπου και να έχει μια σταθερή βάση (συναισθηματική και υλική) από όπου να μπορεί να εξερευνά τον κόσμο γύρο του. Ιδικά στην εποχή μας όπου οι μικροί αφήνονται μόνοι τους με την Φιλιππινέζα ή με την τηλεόραση, στερούνται την αναγκαία επικοινωνία/αναγνώριση που χρειάζονται για να μεγαλώσουν. . . . . κλπ