Πεντάλεπτα ταπελώματα
Posted by Γεωργία Γεωργίου Tue, 19 Jun 2007 23:24:41 EEST
Τελευταίως με πιάνουν πεντάλεπτες κρίσης γκρίνιας. Μουρμουρώ συνεχώς, και πάντα τελειώνω τη μουρμούρα με μια πρόταση "εννά κάτσει κάποτε, εν θα κάτσει (το τζόκερ)".
Το ξέρω ότι η γκρίνια αυτή είναι απλά μέρος μιας γενικότερής μου προσπάθειας να πείσω τον εαυτό μου ότι έχω προβλήματα. Στην πραγματικότητα γκρινιάζω μεταξύ σοβαρού και αστείου.
Κλείσαμε με τα πεντάλεπτα, πάμε στα ταπελώματα. Δεν μου αρέσουν οι ταπέλες, αλλά κάνουν τη ζωή μου πιο εύκολη. Αν δεν ονομάσεις κάτι, δεν μπορεις να το "ελέγξεις". Ο άνθρωπος για να "υποτάξει" τα ζώα πρώτα τα ονομάτισε. Αν το σκεφτείς, πώς θα μπορούσα να πάω π.χ. στη Λευκωσία, αν η πόλη αυτή δεν είχε όνομα…
Ξέφυγα λίγο… πίσω στο θέμα μας… Ταπέλωσα ανθρώπους τις τελευταίες μέρες… με ταπέλες λευκές :). Δεν ξέρω τι να τους ονομάσω… Ένα σύνολο ανθρώπων που νιώθω ότι με δέχονται όπως είμαι, που περιμένουν κάθε μέρα να ρίξω τη φαηνή μου ερώτηση (έχω πολλές απορίες) και πάντα με αντιμετωπίζουν όπως θα ήθελα, με χιούμορ και υπομονή! Άνθρωποι από παντού, διαφορετικά περιβάλλοντα, με τόσα πολλά να μου δώσουν, να μου πούν, να μου δείξουν.
Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που έχουν δική τους ταπέλα, όπως ο άνθρωπος "που δε βάζει τελεία". Ο συγκεκριμένος αποδεικνύει ότι παν μέτρο κάκιστον. Καμία σχέση με μέτρο, καμία σχέση με μετριότητα. Είναι ο άνθρωπος που κάμνει τη διαφορά.
Τέρμα οι πεντάλεπτες γκρίνιες. Ο ουρανός ήταν πανέμορφος απόψε. Πανέμορφος πλανήτης, πανέμορφη χώρα, πανέμορφοι άνθρωποι. Η ζωή απλά είναι όμορφη.
Και ναι, θα κάτσει την Πέμπτη! :)
Reader's Comments
Χαχα, μην πείτε ονόματα :)
Αν αναφέρεσαι για μένα, εγώ δεν είπα για άνθρωπο που δεν βάζει τελεία, είπα για άνθρωπο που δεν ξέρει να βάλει τελεία! :P Εν ήταν κατζία επειδή του το είπα και μπροστά του! ;)
Το ταμπέλωμα είναι γενικό φαινόμενο μεταξύ των ανθρώπων και όχι απαραίτητα κατακριτέο. Έχουμε την ανάγκη να ερμηνεύσουμε το κόσμο που μας περιβάλλει. Μέρος κι αυτού του κόσμου είναι οι άνθρωποι. Από τη στιγμή που δεν μπορούμε να γνωρίσουμε/figure-out όλους, τους κατατάσσουμε σε κατηγορίες - κοινώς βάζουμε ταμπέλες. Τούτο είναι η ομαδοποίηση συμπεριφορών που πιστεύουμε ότι έχουν κάποιοι.
Διάφοροι ρομαντικοί θα πουν ότι έτσι καταργούμε τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου και λοιπές αρλούμπες, αλλά στην ουσία εν είμαστε διαφορετικοί, εν είμαστε όσο special θα ήθελε η μάμμα μας να είμαστε. Συνεπώς, η κατηγοριοποίηση απλά μας βοηθά να ταυτιστούμε με μερικά groups και δεν αναλωνόμαστε σε αναίτια σπατάλη χρόνου (όπου χρόνος = γνωρίζω-πληγώνω-ξεπερνώ).
Νεόφυτε ονόματα ποτέ δε λέμε. Άκουσα δαμέσα ο μάστρος εν αυστηρός. :P.
Κωνσταντίνε η ειλικρίνεια είναι αρετή! Συνέχισε έτσι :P.
Γιώργο, το βάθος της κατηγοριοποίησης είναι άπειρο. Όσο καλύτερα γνωρίζεις κάποιο, τον αφαιρείς από την "ομάδα" του και τον κάνεις από μόνο του ομάδα. Κάθε άνθρωπος έχει κάτι να δώσει, κάτι δικό του. Να γνωρίζεις-πληγώνεις-ξεπερνάς-πληγώνεσαι είναι επικοδομητικός τρόπος να "σπαταλάς" τον χρόνο σου. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι διαφωνώ με τη δεύτερή σου παράγραφο :), και με τις περισσότερες απόψεις σου που διάβασα κατά καιρούς. Αλλά αυτό δε σε κατατάσσει σε κάποια ιδιαίτερη ομάδα. Είσαι κι εσύ ένας από τα εκατομμύρια ξεχωριστών ανθρώπων που έχουν κάτι να δώσουν. Ο κάθε ένας μας ζει στον κόσμο του, και μου αρέσει ο δικός μου καλύτερα.
Mom says i'm perfect! I'm her little prince
Έφυρε με το "μ'αρέσει ο δικός μου καλύτερα".
:)