σοφία τέλος
Posted by Γεωργία Γεωργίου Sun, 13 Apr 2008 18:37:12 EEST
Την Πέμπτη αφαίρεσα τους φρονιμήτες μου ( και τους 4). Στην κλινική με πήρε η αδελφούλα μου.
Πρόλογος
Δεν έχω ιδιαίτερη εμπειρία με οδοντιάτρους, αφού ευτυχώς δεν υπήρξε ποτέ η ανάγκη να επισκεφτώ οδοντίατρο μέχρι τώρα. Τον τελευταίο χρόνο πρόσεξα ότι ένα από τα ολόισια δόντια μου άρχισε να ζαβώνει… Υποψιάστηκα ότι θα ήταν οι φρονιμήτες που θα προκαλούσαν αυτή την αλλαγή. Έπεζα πελλό μέχρι που στις αρχές Μαρτίου αιμορραγούσαν τα ούλη μου. Πήγα σε ένα οδοντίατρο, ο οποίος με έστειλε να κάμω πανοραμική, για να δει ποιο ήταν το πρόβλημα.
Τελικά, ο ένας φρονιμήτης ήταν θεόζαβος, ο άλλος δε χωρούσε να βγεικαι οι άλλοι δύο δεν αποφασίζαν να κατεβούν, και όταν θα το αποφασίζαν δεν θα είχαν χώρο. Ο οδοντίατρος με παρέμπευσε σε γναθοχειρούργο. Ο γναθοχειρούργος με συμβούλεψε να αφαιρέσω και τους 4, γιατί αργά ή γρήγορα θα μου δημιουργούσαν όλοι πρόβλημα. Έτσι πήρα την απόφαση να τους βγάλω και τους 4.
Κεφάλαιο 1 - Οι αντιδράσεις
Όταν έλεγα σε φίλους και γνωστούς για την απόφασή μου πρόσεξα ότι οι άντρες ήταν τρομοκρατημένοι, και οι περισσότεροι είχαν και από μία ιστορία τρόμου να εξιστορίσουν. Οι γυναίκες ήταν πιο ψύχραιμες, και απλά έλεγαν ό,τι έλεγα κι εγώ ("θα περάσει και αυτό").
Κεφάλαιο 2 - Η άφιξη στην κλινική
Την Πέμπτη το απόγευμα καταφθάνω στην κλινική. Στην κλινική επικρατούσε ένα χάος. Υπήρχαν παντού εργάτες που έκαμναν επισκευές στο κτίριο, μέσα και έξω. Αφού απέτυχα να συνεννοηθώ με τις γραμματείς, αποφάσισα να πάω απευθείας στο γραφείο του γιατρού (αφού είχα ραντεβού). Κτυπώ την πόρτα, μπαίνω στο γραφείο. Ο γιατρός με περίμενε και μου λέει:
"Τελικά τι αποφάσισες; Τι θα βγάλουμε;"
"Και τους 4", του απαντώ.
"Θα χρειαστείς κάποια άδεια ασθενείας για τη δούλεια;", με ρωτά.
"Εμ, όχι… σταμάτησα χθες, είμαι άνεργη :) ", του απάντησα.
"Οκέυ, κάθισε να ξεκινήσουμε"
Σε αυτό το σημείο είπα της αδελφούλας να με περιμένει έξω - ήρθε προετοιμασμένη, με το βιβλίο της, να διαβάσει καθώς περίμενε.
Κεφάλαιο 3 - Η επέμβαση
Κάθισα στην καρέκλα, την ανέβασε λίγο πάνω και μετά την έγυρε προς τα πίσω. Καθώς ξάπλωνα πέρασε από το μυαλό μου η εξής πληροφορία "Το ήξερες ότι η ηλεκτρική καρέκλα εφευρέθηκε από οδοντίατρο;" - άσχετο, το ξέρω :P.
Καθώς χάζευα το ταβάνι, μου λέει "Άνοιξε το στόμα σου". Το ανοίγω και κάτι κάνει. Αυτό το έκανε 3 φορές για να αντιληφθώ ότι μου έβαλε ενέσεις. Δεν ξέρω τι νεύρα κτυπούσε, αλλά έτρεμαν τα πόδια μου ( ευαίσθητα ανακλαστικά ). Μετά την 4η ένεση έκανε ένα μικρό διάλειμα και με ενημερώνει ότι θα αρχίσει να μουδιάζει το κάτω χείλος μου, η γλώσσα μου και θα έχω την εντύπωση ότι δε θα μπορώ να καταπιώ. Ε, είχε δίκαιο. Έκαμνα χάζι με τη μουδιασμένη μου γλώσσα, και το αίσθημα που είχα όταν την κινούσα μέσα στο στόμα μου.
Μετά που κανένα 5λεπτο, θυμάται να επιστρέψει. Έρχεται από πάνω μου ( με τον βοηθό του) και μου λέει:
"Νιώθεις να έχεις μουδιάσεις;"
Του κάνω νεύμα "Ναι"(δεν μπορούσα να μιλήσω). Και τότε, μου βάζει ακόμα 2 ενέσεις. Η τελευταία μπορώ να πω με πόνεσε ( δεν ξέρω που την έβαλε, εγώ την ένιωσα στον ουρανίσκο). Μετά από λίγα δευτερόλεπτα μούδιασα εντελώς. Σε εκείνη τη φάση γυρίσει και με ρωτά:
"Τι δουλειά έκανες και σταμάτησες;"
Να μιλήσω δεν μπορούσα. Ήθελε και απάντηση :P. Του κάμω νόημα "γράφω στο πληκτρολόγιο".
"Typist?"
Με νεύμα κι πάλι του κάνω όχι.
"Στο computer?.. Programmer?"
Με νεύμα του απαντώ "ναι".
Μετά από αυτή τη σύντομη συνομιλία ήμασταν έτοιμοι για την επέμβαση. Ο βοηθός ανεβάζει ακόμα λίγο την καρέκλα πάνω και μου λέει:
"Don' t cry"
"I ll try", του απαντώ - όσο μπορούσα να αρθρώσω λέξεις.
Έρχεται ο γιατρός και μου λέει:
"Άνοιξε το στόμα σου. Δε θα πονάς, θα νιώθεις απλά πίεση"
Έκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να παραμείνω ψύχραιμη. Ακούω κάτι, κάτι σαν το κάνγκο (δεν ξέρω πώς το λένε ). Πρέπει να έκανε ανασκαφές. Μετά πρέπει να χρησιμοποίησε κάτι σαν το δίσκο που κόβει τα σίδερα Μετά είμαι σίγουρη ότι έπιασε λοστό. Ο πρώτος ήταν εύκολος! Δεν κατάλαβα τίποτα! Στο δεύτερο δυσκολεύτηκε λίο να τον βγάλει, πρέπει να έπιασε και πέσσα :P. Η διαδικασία απλή ( για μένα ). Σκεφτόμουν ότι άξιζε τον κόπο, αν δεν τους έβγαζα και τους 4 θα ζάβωνναν κι άλλα δόντια. Δε θα το άντεχα. Στο τελευταίο είχα κάποιες αναγούλες (είμαι και ευαίσθητη). Την ώρα που έπιασε το δισκο που έκοβε τα σίδερα, και θρυμμάτιζε το φρονιμήτη, κάτι κατάπια, κάτι κρύο, και ήθελα να κάνω εμετό.
"Σε ενοχλεί το νερό. Δεν ξαναπήγες οδοντίατρο να συνηθίσεις", μου λέει. Πήρα μια βαθιά ανάσα και συνεχίσαμε.
Όταν τελιώσαμε ο βοηθός μου καθάριζε το στόμα, από έξω. Προσπαθούσα να του πω "I didn't cry" αλλά δεν μπορούσα. Με βλέπει που προσπαθώ να πώ κάτι, και νόμισε ότι τον ρωτούσα τι κάνει. Και μου λέει: "Blood".
Στέλνω sms της αδελφούλας να έρθει μέσα. Ο γιατρός μου λέει:
"Μέχρι την επόμενη εβδομάδα θα πονάς. Σου έγραψα χάπια για τον πόνο και αντιβίωση. Δε θα μπορείς να φας. Πέρασε στην γραματέα να πληρώσεις, και να κλείσεις ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα να σου αφαιρέσω τις ραφες.".. Με αυτά τα λόγια, και κάποιες οδηγίες έφυγα από το γραφείο του γιατρού, με 4 δόντια λιγότερα και σαφώς 4 μπελάδες λιγότερους.
Κεφάλαιο 4 - Η επιστροφή
Στο δρόμο για το σπίτι, η αγαπημένη μου αδελφούλα εκμεταλεύτηκε το γεγονός ότι δεν μπορούσα να μιλήσω και έβαλε ένα από τα αγαπημένα της CD να μας συνοδεύει, Ευτυχώς που δεν έβαλε αυτό με τα ringtones. Μετά από 2-3 πορτοκαλιά φανάρια καταφέραμε να έρθουμε σπίτι.
Κεφάλαιο 5 - Το Μαρτύριο
Από την Πέμπτη μπορώ να πω ότι δεν πονώ. Απλά νιώθα τις ραφές. Οι βούκκες μου έχουν διογκωθεί και δεν μπορώ με κανένα τρόπο να χαμογελάσω. Αντιλαμβάνεστε πόσο δύσκολα περνώ στο σπίτι, αφού την περισσότερη ώρα, απλά γελάμε ( από τις ατάκες που πέφτουν - ιδίως από τη μάμα ). Αλλά θα περάσουμε!
Επίλογος
Σήμερα, βγήκα για πρώτη φορά από το σπίτι. Έπρεπε να βγω - απόψε είναι η κλήρωση. Στο πρακτορείο προσπάθησα να περάσω απαρατήρητη, να μην φανούν οι διογκωμένες βούκκες και το μαυρισμένο μάτι ( τωρά γιατί εμαύρισε, μεν με ρωτάτε, εν έχω ιδέα ). Το ζαβό μου δόντι επανήλθε στη θέση του, όχι εντελώς, αλλά δεν είναι θεόζαβο! Και όταν αφαιρέσω και τις ραφές θα είμαι εντελώς καλά. Χωρίς να πονώ τα ούλη μου, και χωρίς ένταση στα δόντια. Μου έχουν μείνει ακόμα 3 εβδομάδες διακοπών !!!
Η αφαίρεση των φρονιμήτων ήταν πολλά τρελλή φάση. Άσε που έχασα ήδη και ένα κιλό επειδή δεν μασώ ακόμα :P..
Reader's Comments
Καλή ανάρρωση Γεωργία! Στείλε καμιά φωτογραφία με πρησμένες βούκκες!!
Έχω ακριβώς τα ίδια συμπτώματα με σένα κι όταν πήγα οδοντίατρο και με έλεγξε μου είπε άσε να περάσει ακόμα λίγος καιρός και μετά βλέπουμε, παρόλο που ο ένας ο φρονημήτης είναι πάνω στα ούλη. Ανησυχούσα μήπως που στραβώσουν τα άλλα τα δόντια διότι δεν υπάρχει χώρος ούτε κι εμένα αλλά τελικά μπορεί και να την εγλύτωσα………………. (μάλλων θα καταλείξω με σιδεράκια αν έκανε λάθος υπολογισμό η οδοντίατρος μου :p)
Περαστικά Γεωργία μου!!! Θα περάσει γρήγορα! Έβγαλα κι εγώ και τους τέσσερις πριν 2 χρόνια..! Από όσες φορές εμπήκα χειρουργείο, νομίζω ήταν η πιο εύκολη επέμβαση η αφαίρεση φρονιμητών..! Ευτυχώς που εν ήταν όπως τον δικό σου ο βοηθός, γιατί αν μου έλεε: "Blood, blood", ήταν να με αφήκει πας την καρέκλα…! Γιαξ!!! :/
Εν εκατάλαβα τίποτε που την επέμβαση μετά τις ενέσεις.. Τα χέρια της οδοντίατρου εν εμπήκαν καν μέσα στο στόμα μου.. Μόνο κάτι εργαλεία εμπαινοβγαίναν..! Απλά ανατρίχιαζα με τον ήχο του κάγκου και άμαν με εκαταλάμβαινε η οδοντίατρος, έκοφκε μου κουβέντες του στυλ: "Τι θέλεις να σπουδάσεις???" "Εεεεε…", απάντουν… (αφού ούτε εγώ εμπόρουν να μιλήσω) ;p
Κι άρχιζε: "Φιλόλογος??" "Ου, ουυυύ!", απάντουν (και φυσικά ήταν το όη τούτο).
"Αααααα.. Καλό μαθηματικός???" (Ε βέβαια, πρέπει να εμίλησε πολλές φορές τούτη τη γλώσσα και αμέσως εκατάλαβε!! ;) "Α, ααα!", έλεα (και ήταν το ναι τούτο).
Αφού ετέλειωσεν η επέμβαση (45 λεπτά όλα κι όλα) δεν εδυσκολεύτηκα καθόλου! Μόνο που εβιάζουμουν να φύω που το δωμάτιο του κάγκου.. Και μόλις μου είπεν η οδοντίατρος: "Ετελειώσαμεν!", επιχείρησα μονομιάς να σηκωθώ και ακόμα λλίο και θα ελιποθύμουν! ;p Απλά αηδίαζα που τη γάζα που έπρεπε να έχω για 2 μέρες.. Μόνο για μια την άντεξα..! =P
Εκυκλοφόρησα θέμας που τη δεύτερη μέρα… Και όποιος γνωστός με έβλεπε, ερώταν με: "Μα κάτι άλλαξες πάνω σου… Εν τα μαλλιά σου???" "Τσου", έλεα. Κι εμεινίσκαν να με παρατηρούν..
Τι ήταν εκείνο που άλλαξε??? Απλά αντί να πριστώ, έκαμα βουκκούες κι επαένναν μου!!! =)
Ευχαριστώ για τα περαστικα :)
Αυγουστίνε μου, για φωτό πήγαινε στο mediabox μου :).
Μαρίνα μου μακάρι να μη σου δημιουργήσουν πρόβλημα.
Νατάσα μου, τελικά οι οδοντίατροι βρίσκουν τις πιο κατάλληλες ώρες για να κάμνουν ερωτήσεις!
Καλή ανάρρωση! :-) Σε καταλαμβαίνω απόλυτα! Έζησα και εγώ αυτή την εμπειρία πριν ένα χρόνο περίπου… "Εφρονιμέψα" και γρήγορα εγώ (λέμε τώρα :p) αφού οι φρονιμήτες μου είχαν αρχίσει να βγαίνουν από τα 18 μου! Κ δυστηχώς έτσι για να με βασανίσουν και λίγο αποφασίσαν να βλαστήσουν θεόζαβοι!! Έτσι αποφάσισα και εγώ να τους βγάλω… Πηγαίνοντας στον οδοντίατρο για να τους βγάλω ήξερα πάνω κάτω τί θα αντιμετώπιζα γιατί 2 μήνες πρίν τους είχε βγάλει και η αδερφή μου.. δεν μιλούσε για 2 μέρες.. δεν έτρωε για μια βδομάδα και τίποτε άλλο εκτός από farin lacte, και μετά για την επόμενη 1 βδομάδα έκαμε λίγη προόδο τρώγοντας και καμοιά σούπα μέσα μέσα… Φτάνω στον οδοντίατρο με την αδερφή μου και την μητέρα μου… Η αδερφή μου να με κοροιδεύει και να κάμνει πλάκα συνέχεια και εγώ από την άλλη να νευριάζω! Φτάνει η ώρα… Μπαίνοντας στο δωμάτιο ο οδοντίατρος με ρωτά ποιούς 2 φρονιμήτες να αφαιρέσουμε πρώτα και την επόμενη φορά τους άλλους 2 γιατί είναι πολύ δύσκολο να βγουν και οι 4 μια φορά περισσότερο για μένα… Τον σκέφτομαι για 1-2 λεπτά και αποφασίζω! "Θέλω να βγάλω και τους 4 γιατί από την ώρα που θα βγώ έξω από την πόρτα δεν νομίζω να θέλω να ξαναέρθω!" Κάθομαι στην καρέκλα… Τον βλέπω να φέρνει μια "φάουσα" ενέσεις με βελόνα τεράστιαααα… Ανοίγω το στόμα μου και αρχίζει… 1η ένεση..2η…3η….4η…5η…6η…7η…8η…9η…10η…11η….12η… (1 ντουζίνα μπελάδες!) και εγώ να προσπαθώ να μην σκέφτομαι τον πόνο και το μούσιασμα παρά μόνο να τις μετρώ… Άλλες στον ουρανίσκο σε σημείο που ενόμιζα ήταν να φτάσει να μου βγάλει τα μάτια μου στην κυριολεξία :p Άλλες γύρω από τους φρονιμήτες άλλες στα χείλη κτλ κτλ… Μουδιάζει όλο μου το στόμα… Φέρνει τα εργαλία κοντά.. Αρχικά μου φένουνται πολύ παράξενα… Άρχισα και εγώ και τους έδινα δικές μου ονομασίες! Το ένα έμοιαζε με "σμιρίλιο" (εργαλείο που κόβεις τα σίδερα), το άλλο με "φτυάρι" και κάτι άλλο όπως το "τράπανανο" :p Το πόσο ήθελα να τσιριλλίσω εκείνη την ώρα δεν περιγράφετε! Τελειώνοντας με λέει ότι δεν θα ράψουμε τις πληγές για να κλείσουν πιο ομοιόμορφα τα ούλη από μόνα τους… Χμ??? ΟΚ οδοντίατρος είναι η δουλειά του ξέρει καλύτερα από μένα… Α και τώρα που θυμήθηκα έχουν το όλοι οι οδοντίατροι να σε ρωτούν πράγματα έστω και αν ξέρουν ότι δεν μπορείς να απαντήσεις :p Ευτυχώς εμένα ήταν η μάμα μου στο δωμάτιο και του απαντούσε για μένα :p Τελειώνοντας μου λέει ότι θα πονώ, να μου δώσει παυσίπονα.. να βάλω πάγο κτλ.. Φεύγοντας εγώ γεμάτο το στόμα μου γάζες αφού οι πληγές ήταν ανοικτές κτυπά το τηλέφωνο.. και αρχίζει η απόπειρα να προσπαθήσω να μιλήσω! και ναι!! Τα καταφέρνω! Εννοείτε της αδερφής μου "εγίρισε" της γιατί εκείνη δεν μπορούσε να μιλίσει… Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο βάζω εγώ τον πάγο και ξεκινούμε πίσω για την Κυπερούντα… Τότε εγώ κάνω την σκέψη.. Αφού είμαστε που είμαστε Λευκωσία να μην πάμε και ένα γυρό από τα καταστήματα?? :p Και ναι! Πάμε! Που να μου χαλάσουν χαττίρι έτσι που ήμουν! Η αδερφή μου συνεχίζει να απορεί γιατί είχα και όρεξη για καταστήματα :p Μετά από ένα πολύωρο "χωρκοιρκόν" αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στο χωριό.. Με το που φτάνουμε.. Νύκτα.. Τί να φάμε?? Χμ.. Αποφασίζουν να κάνουν σουβλάκια στο τζάκι :-) Για μένα είχαν φέρει farin lacte… Εγελάσαν τους ομώς! Σιγά που ήταν να έχει σουβλάκια και εγώ να μην φάω! :p Έκοψα τα μικρά μικρά… πολλά μικρά μπορώ να πώ και ναι! Έφαγα και σουβλάκια από την πρώτη κιόλας νύκτα! :-) Και μετά όταν πέρασε 1 βδομάδα δεν χρειαζόταν καν να τα κόψω τόσο πολύ μικρά! Τελικά φάνηκα πολύ τυχερή! Μπορεί να ήταν στις καλές του ο οδοντίατρος εκείνη την μέρα! Δεν ξέρω…
Περαστικά Γεωργία !
Καλή ανάρρωση Γεωργία μου :)
:D Αν δεν ήξερα πως ήσουν εσύ θα δυσκολευόμουν να σε καταλάβω από αυτή τη φωτογραφία!
Ευχαριστώ παιδιά.
Άρα, αποκλείεται να παχύνω ποτέ !! ;)
Περαστικούλια σου μικρή!
Fools!
Only now do you realise the true power of Dentistry!!
Muahahahahahahahahahahahaaaaaaaaaaaa!
(περαστικά Georgia! Προσοχή στα ζεστά και σκληρά φαγητά!)
Ευχαριστώ γιατρέ! Απόψε έφαα πίτσα :-/.
Και ευχαριστώ Χρίστο :)
Περαστικά Γεωργία μου! Σου εύχομαι γρήγορη ανάρρωση! Το πέρασα και εγώ πριν καμιά δεκαριά χρόνια και σε καταλαβαίνω!