Γιώργος Παπαδόπουλος

(~giwrgospap)

Αυτοί δεν πήγαν στο φεγγάρι;;;;

Posted by Γιώργος Παπαδόπουλος Thu, 04 Mar 2010 01:08:22 EET

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα πελώριο δέντρο. Το δέντρο αυτό λόγω μεγάλης ηλικίας ξέρανε αλλά ευτυχώς ένα άλλο κατάφερε να βλαστήσει κάπου πιο πέρα. Φαίνεται πως είναι απόγονός του από κάποιο παλιό καρπό που έπεσε στο έδαφος. Ο χρόνος κυλούσε όπως ξέρει καλά να κάνει. Το δεντράκι δανειζόταν ουσίες από το χώμα, από το νερό της βροχής, άνθιζε την άνοιξη, έριχνε την σκιά του στο χώμα το καλοκαίρι όταν ο ήλιος έκαιγε και το φθινόπωρο έριχνε τα φύλλα του για να μπορεί να βάζει νερό στη ρίζα το χειμώνα. Ο χρόνος κυλούσε. Το δεντράκι μεγάλωνε αργά και σταθερά. Ο κάθε χρόνος που έφευγε του άφηνε λέει ένα κυκλικό σημάδι στο κορμό του. Σιγά σιγά άρχισε να κάνει και άλλους φίλους εκεί στη γειτονιά. Γνώρισε μου είπε κάποτε, λίγα ποντίκια που αρέσκονταν να παίζουν τα βράδια στη ράχη του. Το γαργαλούσαν με τα νύχια τους καθώς έπαιζαν και αυτό έσκαγε στα γέλια. Έκανε καλή παρέα με τα ποντίκια. Ο χρόνος κυλούσε στο δικό του μοτίβο. Όταν το δέντρο ψήλωσε καλά, έκανε κι άλλους φίλους. Από ψηλά έβλεπε πιο μακριά και έκανε παρέα με πιο μεγάλους. Γνώρισε τη Τραμουντάνα, το Γραίγο, το Σιρόκο, το Νοτιά, το Γαρμπή, το Μαΐστρο, το Ζέφυρο και τον Απηλιώτη. Αυτοί οι οκτώ δρόσιζαν το δέντρο κατά καιρούς και παράλληλα του μάθαιναν πολλά και διάφορα. Του έμαθαν να είναι δυνατό, να έχει υπομονή με τα κόλπα κάθε εποχής, να απολαμβάνει τις ομορφιές της άνοιξης αλλά και όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά λόγο ανομβρίας το καλοκαίρι, να μάθει να απολαμβάνει την κάθε στιγμή που μπορεί να δροσίζεται από την υγρασία τα βράδια. Ο παλιόφιλος του, το χώμα εξακολουθούσε να του δίνει τροφή. Τα ποντίκια εξακολουθούσαν να του κάνουν συντροφιά τα βράδια γαργαλίζοντάς το με τα παιχνίδια τους. Όσο μεγάλωνε μιλούσε που και πού και με το φεγγάρι. Τα όμορφα πάντα ελκύουν. Έτσι και το δέντρο μέρα με τη μέρα αφού ωρίμαζε και μάθαινε περισσότερα έκανε όλο και περισσότερη παρέα με το φεγγάρι. Το όμορφο φεγγαράκι που έκανε κόλπα. Πότε μισό, πότε λειψό, πότε ολοστρόγγυλο και καμιά φορά το μήνα τη κοπανούσε. Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι λέει……

Το δέντρο ωρίμασε για τα καλά και τότε κατάλαβε πως το φεγγάρι δεν ήταν απλά φίλος του αλλά πως ήταν ερωτευμένο μαζί του. Κάτι κρυφό το μαγνήτιζε να ανέβει τόσο ψηλά που να μπορεί να αγγίξει το φεγγάρι. Το πάθος τύφλωσε το δέντρο. Άρχισε να θυμώνει με τα ποντίκια τα βράδια. Μια, δύο και άλλη μια, ήταν η τελευταία. Τα ποντίκια δεν ξαναπάτησαν το πόδι τους στο δέντρο. Τα έδιωξε μια για πάντα. Μάλιστα το δέντρο απόκτησε τόσο πολύ εγωισμό που όλο ζητούσε από τον παλιόφιλο του, το χώμα να του δίνει όλο και πιο πολλά συστατικά ώστε να μπορεί να μεγαλώσει πιο γρήγορα και να φτάσει το φεγγάρι. Από τους οκτώ φίλους ζήτησε να μην ξαναπεράσουν και να μην το ενοχλούν με τις συμβουλές τους. Το ενοχλούσε ακόμα και το θρόισμα των φύλλων του. Στη συνέχεια μάλωσε και με τον ήλιο. Να μη βγαίνει. Ήθελε να είναι μόνο νύχτα. Να βλέπει το φεγγάρι. Το δέντρο τυφλώθηκε. Απαρνήθηκε τα πάντα. Ήθελε μόνο να φτάσει το φεγγάρι. Ο ήλιος του έκανε τη χάρη και δεν ξαναβγήκε, τα ποντίκια δεν το διασκέδαζαν πια, οι οκτώ άνεμοι δεν του τραγουδούσαν μα ούτε το ξανά συμβούλεψαν, το χώμα στέρεψε αφού και η βροχή το έσκασε.

Το δέντρο το μετάνιωσε πικρά μόλις λίγα λεπτά πριν να σωριαστεί στο έδαφος και να καεί σ’ ένα τζάκι κάποιο βράδυ που έκανε κρύο. Έλειπε και το φεγγάρι εκείνο το βράδυ. Δε βγήκε. Αυτή η μικρή ιστορία είναι αφιερωμένη στους μικρούς ανθρώπους για την τύφλωση στον υπέρμετρο πλούτο και την άγνοια για τη ζωή. Αυτοί δεν πήγαν στο φεγγάρι ;;;;