Περί ισότητας ο λόγος . . .
Posted by Χάρης Μιλητός Thu, 14 Jul 2005 10:56:27 EEST
Πάντα όταν μιλάμε για διακρίσεις διαφόρων ειδών με βάση το φύλο, έμμεσα ή άμεσα, υπονοούμε/υποδηλώνουμε ότι αυτή η διάκριση γίνεται σε βάρος των γυναικών. Αφού προσπαθούμε (και ορθώς πράττουμε) να δημιουργήσουμε μια νέα κυπριακή κοινωνία που να προσφέρει ίσες ευκαιρίες και στα δυο φύλα, ας το κάνουμε πραγματικά.
Αι φεμινιστικαί και γυναικείαι οργανώσεις κόπτονται υπέρ των ιερών δικαιωμάτων των γυναικών χωρίς όμως να διεκδικούν και κάποιες υποχρεώσεις. Τώρα θα σας μιλήσω για το μεγάλο μου απωθημένο, τον στρατό. Με αφορμή την ολοκλήρωση της κατάταξης των νεοσυλλέκτων, ειλικρινά ένιωσα οίκτο για τα καημένα τα παιδιά διότι είναι καταδικασμένα να χαραμίσουν (και να μείνουν στάσιμα για) δυο από τα πιο ωραία και παραγωγικά χρόνια της ζωής τους ενώ οι κοπέλες της ηλικίας τους να χρησιμοποιούν τον πολύτιμο αυτό χρόνο για τις σπουδές τους.
Επομένως αν πάρουμε ένα άνδρα και μια γυναίκα της ίδιας ηλικίας, θα παρατηρήσουμε ότι η γυναίκα είναι σε ένα πιο προχωρημένο στάδιο σπουδών (ας πούμεν όταν ήρθα εγώ στο Πανεπιστήμιο, οι συνομήλικες μου ήταν ήδη στο τρίτο έτος) είτε έχουν περισσότερη εργασιακή εμπειρία (που παίζει σημαντικό ρόλο στην μετέπειτα ανέλιξη ή σε μελλοντικές προσλήψεις).
Στον στρατό (όχι πάντα) ένα αγόρι πολλές φορές δέχεται μεγάλη πίεση και εξευτελισμό, πολλές φορές υφίσταται άσκοπες ταπεινώσεις και κακουχίες, πολλές φορές εκτίθεται σε κίνδυνο (όπως για παράδειγμα σκοπιές στην πράσινη γραμμή). Αυτά δεν συμβαίνουν όμως στις κοράσες που προχωρούν απρόσκοπτα και κτίζουν το μέλλον τους. Ακολούθως στην εφεδρεία ο άνδρας είναι υποχρεωμένος να παρουσιάζεται πολλές φορές τον χρόνο για διάφορα καθήκοντα (τα οποία δυνατόν να του σπαταλούν πολύτιμο χρόνο από την εργασία/σπουδές) ενώ οι κοπέλες πάνε πολιτική άμυνα για λίγες ώρες της ημέρας.
Κάνοντας αυτή την συζήτηση με διάφορες κοπέλες, ακούω το ηλίθιο και σεξιστικότατο επιχείρημα ότι τα αγόρια χρειάζονται τον στρατό για να στρώσουν και να ωριμάσουν και , και και, όπως τα ζώα που χρειάζονται εκπαίδευση. Καλά δηλαδή οι κοπέλες είναι τέρατα ωριμότητας; Άμα θωρώ τες μιτσιές τωρά και τον τρόπο που συμπεριφέρονται, αππωμένα, επιπόλαια, σαν καλομαθημένα και χαζοχαρούμενα κοριτσόπουλλα, μάλλον είναι αυτές που θέλουν στρώμα (φυσικά δεν ισχύει για όλες αλλά για ένα αξιοσέβαστο ποσοστό). Εντάξει αυτό είναι άλλο κεφάλαιο που ίσως το αναλύσω σε μελλοντική δημοσίευση.
Τώρα θέτω ένα άλλο ερώτημα: "Οι γυναίκες μπορούν να πηγαίνουν στρατό"; Μια άλλη αφελής απάντηση είναι ότι οι γυναίκες λόγω ανατομίας, φύσης, ψυχολογίας δεν μπορούν να στρατεύονται. Αυτά είναι μαλακίες διότι όχι μόνο δεν ευσταθούν (αφού όλοι οι σύγχρονοι στρατοί η αστυνομία και τα διάφορα σώματα) εντάσσουν και γυναίκες στο προσωπικό τους, αλλά και υποτιμούν την γυναίκα.
Έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι οι γυναίκες επιλέγουν την ισότητα εκεί που τους συμφέρει και το άκουσα διάφορες γυναίκες να το ομολογούν (αστειηζόμενες φυσικά). Μάλλον έτσι ισχύει. Ακούς εκεί για ισότητα . . .
Είπα το απωθημένον μου. Εξαλάφρωσα . . .
Reader's Comments
1. Αν ήταν η αζούλα πούζα…
2. Αν έβρεις γυναίκα με έτσι ύφος σφύρα μου.
Επί το θέματος σε παρακαλώ . . .
ΥΓ: Εγώ τουλάχιστον αν αλλάξω ύφος θα βρω γυναίκα. Εσύ;
Ναι θα μπορούσα να γίνωή στρατιώτης!!
Αλλά κύριε Χάρη μη ξεχνάς αυτό που λένε! Ότι δηλαδή η γυναίκα θεωρείτε 2 χρόνια μεγαλύτερη σε ωριμότητα από έναν άντρα!
Σωστόν. Αλλά αυτό την αιτιολογεί την αποκλειστική στράτευση των ανδρών και την καθυστέρηση των δυο χρόνων που υφίσταται.
YΓ: Υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Οι γυναίκες ωριμάζουν πιο γρήγορα μεν αλλά γερνούν και πιο γρήγορα.
Διόρθωση:
Αλλά αυτό δεν αιτιολογεί την αποκλειστική [..]
Νομίζεις! Εγώ δε θα γεράσω ποτέ! Τουλάχιστον ψυχικά! Σωματικά ας εν καλά τα bodyline κλπ!
Ναι αλλα σκέφτου τι σώμα θα είχε μια γυναίκα αν πήγαινε στρατό. Θα σου άρεσε η γυναίκα σου ή οποιαδήποτε άλλη γυναίκα να είχε σώμα πεζοναύτη;;;;!!!!! Η ισότητα δε σημαίνει και υποχρεωτική στάτευση. Και κάτι άλλο. Υπάρχουν γυναίκες που κατατάσσονται εθελοντικά στο στρατό (όχι και τόσο στην Κύπρο) Σκέψου το όμως και από μια άλλη σκοπιά. Είναι θέμα σωματότυπου και μυικής δύναμης…
Ίσως αλλά δεν είναι άδικο να στρατολογούνται μόνο οι άνδρες και να τους τρώνε 2 χρόνια από την ζωή τους. Αν το κάνανε σε γυναίκες, οι φεμινιστικές οργανώσεις θα έπνεαν μένεα ενάντια στην αδικία, στις διακρίσεις, και … και … και …
Ήδη απάντησα από πριν σε αυτό το θέμα στην καταχώριση μου:
Τώρα θέτω ένα άλλο ερώτημα: "Οι γυναίκες μπορούν να πηγαίνουν στρατό"; Μια άλλη αφελής απάντηση είναι ότι οι γυναίκες λόγω ανατομίας, φύσης, ψυχολογίας δεν μπορούν να στρατεύονται. Αυτά είναι μαλακίες διότι όχι μόνο δεν ευσταθούν (αφού όλοι οι σύγχρονοι στρατοί η αστυνομία και τα διάφορα σώματα) εντάσσουν και γυναίκες στο προσωπικό τους, αλλά και υποτιμούν την γυναίκα.
Θεωρείς το στρατό χάσιμο χρόνου; Νομίζω ότι ένας άντρας, πηγαίνοντας στο στρατό αποκτά κυρίως ισχυρό χαρακτήρα. Μαθαίνεις να επιβιώνεις.
οι φεμινιστικές οργανώσεις θα έπνεαν μένεα ενάντια στην αδικία, στις διακρίσεις, και … και … και …
Δεν είναι καλή ιδεά να βασίζεις επιχειρήματα σε υποθετικά σενάρια· στερούνται πειστικότητας.
ακούω το ηλίθιο και σεξιστικότατο επιχείρημα ότι τα αγόρια χρειάζονται τον στρατό για να στρώσουν και να ωριμάσουν
Άλλο να λέμε πηγαίνοντας στρατό ωριμάζεις, και άλλο να λέμε πρέπει να πας στρατό για να ωριμάσεις. Δεν άκουσα κανένα να λέει το δεύτερο.
Εγώ το άκουσα . . .
Είναι προφανές, αγαπητέ Χάρη, ότι διάφορες τραυματικές εμπειρίες σε έφεραν σε ρήξη με την πραγματικότητα. Εδώ θα βρείς την λύση. Διάλεξε και πάρε…
Αν έβρεις γυναίκα με έτσι ύφος σφύρα μου
Ο Χάρης με το ύφος του, έχει κερδίσει την προσοχή των γυναικών εδώ και πολύ καιρό.
Το παράδειγμά του Ισραήλ πρέπει να μας πάει πολλά. Αστε που θα μείωνε την θητεία για όλους.
Από την Wikipedia:
Israel is the only country which currently has female conscription, but about a third of female conscripts (more than double the figure for men) are exempted, mainly for religious reasons.
Following their active service, women, like men, are in theory required to serve up to one month annually in reserve duty. However, in practice only some women in combat roles get called for active reserve duty, and only for a few years following their active service, with many exit points (e.g., pregnancy).
Women were historically barred from battle in the IDF, serving in a variety of technical and administrative support roles, except during the 1948 war of independence, when manpower shortages saw many of them taking active part in battles on the ground. But after a landmark 1994 High Court appeal by Alice Miller, a Jewish immigrant from South Africa, the Air Force was instructed to open its pilots course to women (several served as transport pilots during the war of independence in 1948 and "Operation Kadesh" in 1956, but the Air force later closed its ranks to women fliers). Miller failed the entrance exams, but since her initiative, many additional combat roles were opened. As of 2005, Women are allowed to serve in 83% of all positions in the military, including Shipboard Navy Service (except submarines), and Artillery. Combat roles are voluntary for women.
As of 2002, 33% of lower rank Officers are women, 21% of Captains and Majors, but only 3% of the most senior ranks.
450 Women currently serve in combat units of Israel's security forces, primarily in the Border Police. The first female fighter pilot successfully received her wings in 2001. In a controversial move, the IDF abolished its "Womens Corps" command in 2004, with a view that it has become an anachronism and a stumbling block towards integration of women in the army as regular soliders with no special status. However, after pressures from Feminist lobbies, The Chief of Staff was persuaded to keep an "advisor for Women's affairs".
Γιώργο με πρόλαβες, το παράδειγμα του Ισραήλ θα το ανάφερνα και εγώ.
Άν με καλούσαν για στρατιωτίνα, τότε θα πήγαινα να κάνω το καθήκον μου. Δε θα ήταν και το πιο ευχάριστο πράγμα για μένα. Δεν πιστεύω να έχω τη μυϊκή δύναμη να κρατήσω τα σιδερικά αυτά που κρατούν στο στρατό, ούτε πιστεύω να είμαι ποτέ ψυχολογικά έτοιμη να αφαιρέσω μια ζωή.
Ακόμη, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να πειθαρχεί τους υπόλοιπους με νεύρο και φωνή. Μετά από τέτοια εμπειρία όμως πιστεύω θα γινόμουν περισσότερο κυνική, καχύποπτη, σκληρή.
Οι γυναίκες στο στρατό πιστεύω για μια κοινωνία είναι ένα βήμα πίσω, και όχι ένα βήμα μπρος.
Η ισότητα δεν είναι ισοπέδωση. Δε θέλουμε να γίνουμε σαν και σας. Είμαστε διαφορετικά είδη! Θέλουμε απλώς ίσες ευκαιρίες. Και στο κάτω κάτω, αμφιβάλλω εάν υπήρχε γυναικεία ψήφος υπέρ, όταν ψηφίστηκε ο νόμος για υποχρεωτική στρατολόγηση των αγοριών . Τα παράπονά σας στη βουλή.
Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.
Κανένας δεν έπρεπε να πηγαίνει, όχι να πηγαίνουν και οι γυναίκες.
Χρίστο μην εκτροχιάζεις την συζήτηση σε παρακαλώ.
Κανείς δεν είναι ψυχολογικά έτοιμος να αφαιρέσει μια ζωή, είναι θέμα επιβίωσης. Όσον αφορά τα σιδερικά τόσες και τόσες μολλοχίνες (κοπέλλες που εντάσσονται στον στρατό με τον βαθμό του μόνιμου λοχία) που πάνε στρατό.
Χμ, η ζωή θα σε κάνει έτσι αργότερα, πίστεψε με. Δεν είναι κακό να είσαι καχύποπτος και σκληρός. Είναι θέμα επιβίωσης στην ανθρώπινη ζούγκλα που ονομάζεται κοινωνία.
Οι πιο μοντέρνοι στρατοί όπως του Ιστραήλ, της Αμερικής και της Σουηδίας (η οποία αποτελεί κράτος πρότυπο όσον αφορά θέματα κοινωνικών παροχών και ισότητας) περιλαμβάνουν γυναίκες στο στράτευμα τους. Οπότε το επιχείρημα σου ανατρέπεται.
Οι ίσες ευκαιρίες δεν συνεπάγονται ίσες υποχρεώσεις; Είναι ίση ευκαιρία η καταδίκη των αγοριών σε δυο χρόνια στασιμότητας, ενώ οι κοπέλλες της αντίστοιχης ηλικίας να προχωρούν απρόσκοπτα με την ζωή τους;
Νομίζω ότι είναι οι άνδρες που πρέπει να ζητούν ίσα δικαιώματα και όχι οι γυναίκες. Αισθάνομαι ακόμη ότι οι γυναίκες θέλουν την ισότητα εκεί που συμφέρει. Αυτό δεν είναι δίκαιο όμως.
Δηλαδή αντί να προσπαθούμε να διορθώσουμε κάτι που είναι λανθασμένο (στρατός), προσπαθούμε να το φορτώσουμε ΚΑΙ σε άλλους. Έξοχη στρατηγική! Μέχρι και ο τρόπος σκέψης σου αντικατοπτρίζει το πανάθλιο σύστημα του στρατού, Χάρη, όπου οι "παλιοί" με νοοτροπία "αφού μας τα εκάμναν εμάς ας τους τα κάμουμε και τούτους" κάνουν τα πάνδεινα στους "νέους"…
Ίσες ευκαιρίες = ίσες υποχρεώσεις βεβαίως, αλλά εσύ βλέπεις το θέμα υπό την οπτική γωνία "υποφέρω εγώ άρα πρέπει να υποφέρεις και εσύ", πράγμα το οποίο φανερώνει ότι είσαι χτικιασμένος· δεν κόπτεσαι για ισότητα, αλλά για προσωπική ικανοποίηση… Αίσχος!
Είμαι κατά της κατάργησής του στρατού Χρίστο λόγω της ιδιαιτερότητας της κατάστασης της πατρίδας μας. Τώρα αν δεν λειτουργεί σωστά είναι άλλο θέμα. Εγώ εστιάζομαι στο θέμα του χαμένου χρόνου που μας έχει κοστίσει. Είμαι 26 χρονών, τώρα τελείωσα με τις σπουδές μου, τώρα αρχίζω την ζωή μου ενώ οι συνομίληκες (ακόμα και κοπέλλες μικρότερες μιου) μου βρίσκονται 2 χρόνια μπροστά. Απάντα σε αυτά και άσε την αντιλογία για χάριν της αντιλογίας.
Λίγα λόγια και καλά: Προσωπικά εγώ ήθελα να πάω στρατό (ίσως γιατί ο πατέρας μου ειναι στρατιωτικός και ήμουνα στα στρατόπεδα απο μικρή - δεν ξέρω). Την χρονιά που έδινα προεισαγωγικές δεν μπορούσα να δώσω για Έυελπις αλλιώς θα το έκανα. Θα μου πείτε τώρα που δίνουν θέση και για Κύπριες γιατί δεν πάς; Ε συγνώμη βαριέμαι να ξαναδώσω προεισαγωγικές. Το συμπέρασμα; Ευχαρίστως θα έκανα στρατό! Αν μη τι άλλο θέλω να ξέρω να χρησιμοποιώ όπλο για την προστασία μου και να μην περιμένω απο κάποιο άντρα να με σώσει εν καιρό πολέμου… Αυτάαααα ;)
Η εμμονή σου δεν έχει να κάμει τίποτε με την προάσπιση της ισότητας γυναικών-ανδρών. Κάνεις κάτι ιδιαίτερα ύπουλο, το οποίο ανέκαθεν χρησιμοποιούσαν επιτήδειοι για να αυτο-ικανοποιηθούν: χρησιμοποιείς την ισότητα ως αφορμή για να πλασάρεις την την θέση "αφού εγώ έφαα δύο χρόνια από τη ζωή μου άδικα, πρέπει και στις γυναίκες το ίδιο". Αν άφηνες πίσω τα χαμερπή συναισθήματα ζήλιας, θα σε έβλεπα με περισσότερη σοβαρότητα.
Το λοιπόν ρε Χρίστο, ειλικρινά χ***κα για το πόσο σοβαρά με βλέπεις. Θέλω και απαιτώ να απαντάς στα λεγόμενα της δημοσίευσης και να αφήσεις τις ψυχολογικές διαγνώσεις κατά μέρος.
Παρεπιπτόντως μπράβο στην Αντωνία για την απάντηση της. Μακάρι να είχαν κι άλλες γυναίκες την νοοτροπίας της.
Φαίνεται πως ορισμένοι δεν έχουν κατανοήσει ακόμη πως δουλεύει ένα weblog…
Κάμε publish κανένα manual για τους αδαείς, φωτεινέ παντογνώστη.
Δεν θα έπρεπε να χρειάζεσαι manual για ορισμένα πράγματα. Αποχωρώ.
Ευτυχώς που υπάρχουν και οι πεφωτισμένοι ώστε να μας επαναφέρουν στον σωστό δρόμο όταν παρεκτρεπόμαστε. Στο καλό !
Χάρη, να υποθέσω ότι δεν πρόσεξες τα ρίσκα που υποβόσκουν (ναι, συνταγματικά είναι κατοχυρωμένες, αλλά στην πράξη?) όταν μια εργαζόμενη γυναίκα μείνει…..έγκυος?
Μπορεί οι άντρες στην Κύπρο να "χάνουν" δύο χρόνια απο την καρριέρα τους λόγω στρατού, απο την άλλη όμως η νοοτροπία του εργοδότη στην Κύπρο (και όχι μόνο, μην ήμαστε άδικοι) ίσως επηρεάζει πολύ περισσότερη τη δυναμική μιας γυναίκας που θέλει να κάνει καρριέρα, αλλά έχει την…ατυχία να γεννήσει ακριβώς τη στιγμή που δέ θα "έπρεπε".
Απλά ρίχνω ένα παράδειγμα για να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου. Γενικά πάντως, η πλειοψηφεία των γυναικών στην Κύπρο καταλήγουν στο Δημόσιο, πίσω απο μια καρέκλα φυτεμένη σε δέκα μέτρα βάθος και δεν ρισκάρουν ουσιαστική επαγγλεματική πορεία. Όχι γιατί δε θέλουν, αλλά γιατί δε μπορούν να πάρουν το ρίσκο "φεύγω για 3-4 μήνες και έρχομαι πίσω και βλέπω άλλο στη θέση μου", ή "δε μπορώ να χωθώ σε αυτή τη δουλειά γιατί σε 3 μήνες γεννώ, και δεν τους βολεύει". Άρα τελικά, ποιός έχει το πραγματικό πρόβλημα?
Άκου, η επιλογή της καριέρας έναντι της οικογένειας είναι δική τους. Εξαρτάται τι δρόμο θέλει να διαλέξει ο καθένας.
Θα είμαι ειλικρινής. Αυτή την κατ'εμένα ανισότητα ιδιαίτερα την πρόσεξα στο δημόσιο όπου εργάζομαι ως έκτακτος όπου υπάρχει μοριοδότητηση ανάλογα προσόντων όπως βαθμός πτυχίου, χρόνια πείρας κτλ κτλ κτλ.
Οι συνομίληκες μου κοπέλες (όχι όλες), ακόμα και μικρότερες από μένα βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη θέση λόγω περισσοτέρων ετών πείρας. Γιατί; Επειδή εμένα με κατακράτησε ο στρατός. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που έκανα αυτή την δημοσίευση, που με παίρνει το παράπονο.
Όσον αφορά το δημόσιο, το κυνηγάνε τόσο άνδρες όσο και γυναίκες λόγω κυρίως της σιγουριάς της θέσης αλλά και του ωαρίου. Μισθολογικά, ναι είναι καλός ο μισθός αλλά στον ιδιωτικό τομέα μπορείς να βρεις ψηλότερο μισθό για μια συγκεκριμένη θέση.
Να σου πώ… Η επιλογή της καρριέρας οφείλεται κατα βάση σε οικονομικές ανάγκες/κίνητρα, και δε νομίζω να είναι περισσότερο δικαίωμα του άντρα παρά της γυναίκας. Ειδικά με τα σημερινά δεδομένα, "οφείλει" και η γυναίκα να εργάζεται όσο μπορεί (και καλά κανουν αν με ρωτάς). Εκτός αν εννοείς ότι το σκεπτικό σου καλύπτει και τους άντρες, για να πάω να μείνω με τη μάνα μου πάλι και να νιώθω και άνετος… Όσο για το Δημόσιο, έτσι κι αλλιώς προοπτική καρριέρας δεν υπάρχει επομένως δεν υφίσταται η αδικία που βλέπεις. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουν (συλλογικές συμβάσεις, αδράνεια προϊσταμένων κ.λ.π). Τί είναι δύο χρόνια πάνω, ή δύο χρόνια πιό λίγα? Στον ιδιωτικό τομέα, που είναι πιο "ζούγκλα", εγώ παντως βλέπω μια τεράστια αδικία να υφίσταται απέναντι στις νεαρές κοπέλες, και ειδικότερα τις ανύπαντρες. Γιατί όπως είπα πιό πάνω, ο Κυπραίος "αρπακόλα" εργοδότης, που δεν ξέρει τί σημαίνει επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό, προτιμά να έχει ένα μετριότατο άντρα υπάλληλο, παρά μια ικανή, πλην όμως έχουσα την "κατάρα" της άδειας εγκυμοσύνης γυναίκα. Εκτός βέβαια όταν μιλάμε για πωλήτριες ή γραμματείς όπου βεβαίως βεβαίως είναι εντελώς αναλώσιμες (και πολλές απο αυτές όταν επιστρέψουν απο την άδεια εγκυμοσύνης βλέπουν άλλη στη θέση τους). Φιλικά.
Δεν ισχυρίστηκα το αντίθετο.
Αναφέρομαι στις γυναίκες. Αλλά ναι, υπάρχουν και άνδρες και γυναίκες που θυσιάζουν το ρίσκο της καριέρας έναντι μιας σταθερής θέσης και ενός σταθερού μισθού. Δεν ξέρω εάν έδωσες ποτέ εξετάσεις για θέσεις κυβερνητικές. Έρχονται με το τουλούμι τόσο άνδρες όσο και γυναίκες.
Διαφωνώ. Πολλές φορές τόσο στην εκπαιδευτική υπηρεσία όσο και στην ευρύτερη δημόσια υπηρεσία, όταν παίζεται μια προαγωγή παίζουν ρόλο και τα χρόνια υπηρεσίας . Για παράδειγμα, ο πατέρας μου είναι Διευθυντής Δημοτικής Εκπαίδευσης. Όπως μου ανάφερε, οι συμφοιτήτριες του (σπούδασε και μετά έκανε στρατό) προήχθησαν ενωρίτερα του λόγω περισσότερων χρόνων υπηρεσίας.
Όσον αφορά τα θέματα που θίγεις στον ιδιωτικό τομέα λόγω της μη εμπειρίας μου, δεν έχω άποψη έτσι δεν μπορώ να διαφωνήσω ούτε να συμφωνήσω.
Μα, απο ότι ξέρω, ήδη συζητείται να αναγνωρίζεται η στρατιωτική θητεία στο Δημόσιο σαν χρόνια υπηρεσίας. Αν τώρα πεί μια γυναίκα "μα τούτο εν αδικία, γιατί όταν εγώ εδούλευκα, ο άλλος έπινε πόκα στη σκοπιά τζιαι εμπάνιζε την γκόμενα απέναντι", τί θα έλεγες? Εν τόσο υποκειμενικό το θέμα, που εν νομίζω να μπορεί κάποιος να είναι απόλυτος.
Αν ισχύει αυτό που λες, στο δημόσιο τουλάχιστον εγώ πάω πάσο :).