Χάρης Μιλητός

(~harry)

Αυτή είναι η δεύτερη μου δημοσίευση που αφορά τον μεγάλο Μουσικοσυνθέτη. Υπενθυμίζω την πρώτη παρενθετικά.

Αφορμή για αυτή την δημοσίευση λοιπόν στάθηκε η ολιγοήμερη επίσκεψη του Μίκη Θεοδωράκη στο νησί μας. Δεν θα σταθώ στο απέραντο μουσικό ταλέντο που τον χαρακτηρίζει, τον πλούτο της προσφοράς του στο ελληνικό μουσικό στερέωμα, την ομορφιά και την ανθρωπιά που πηγάζει μέσα από την μουσική και τα τραγούδια του με τα οποία μεγάλωσαν γενιές και γενιές και ακόμα μεγαλώνουν. Αυτά πλέον είναι αυτονόητα και έχουν μιλήσει χιλιάδες φορές για αυτά, άνθρωποι πιο αρμόδιοι από μένα.

Μάλλον θα μιλήσω κι εγώ. Ο άνθρωπος στην τελευταία συναυλία-αφιέρωμα προς αυτόν στην τάφρο Ντ'Aβίλα, σαγήνευσε και μάγεψε το πλήθος για πολλοστή φορά. Φυσικά στην επιτυχία της συναυλίας έπαιξε ρόλο και η συμμετοχή κάποιων από την crème de la crème του ελληνικού τραγουδιού όπως ο Γιώργος Νταλάρας και η Μαρία Φαραντούρη. Τέλος ο ίδιος ο Θεοδωράκης αποτέλεσε την κορωνίδα της συναυλίας ερμηνεύοντας τα «Η Μαργαρίτα η Μαγιοπούλα», «Σώπα όπου να 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες» και «Δόξα τω Θεώ» με τον μοναδικό τρόπο που μόνο αυτός ξέρει. Περισσότερα για την συναυλία μπορείτε να δείτε εδώ.

Όπως όμως έχω προαναφέρει, ο σκοπός της δημοσίευσης είναι άλλος. Μέσω της δημοσίευσης αυτής θα ήθελα να να εκφράσω τον απέραντο θαυμασμό και το δέος μου στον ιδεαλιστή, στον ρομαντικό, στον φιλάνθρωπο, στον αγωνιστή Θεοδωράκη που μέσω της πολιτικής και καλλιτεχνικής του δράσης (που είχε και ως συνέπεια την εξορία του) κατάφερε να κρατήσει ψηλά το φρόνημα των Ελλήνων κατά τα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας. Επίσης θα ήθελα να τον ευχαριστήσω και εγώ για την απέραντη αγάπη και υποστήριξη του προς το Κύπρο σε όλες τις περιόδους των δοκιμασιών της και όχι μόνο.

Κατά την βράβευσή του από τον πρόεδρο Παπαδόπουλο, δήλωσε και Κύπριος. Σε μια άλλη βράβευση του, από τον κύριο Ζαμπέλα κατά την παράδοση σε αυτόν του χρυσού κλειδιού της πόλης της Λευκωσίας και την ανακήρυξη του σε επίτιμο δημότη, ο Θεοδωράκης δεν κατάφερε να κρύψει την συγκίνηση του από την απέραντη και ειλικρινή αγάπη που του επέδειξε ο κυπριακός λαός.

Κλείνοντας την δημοσίευση αυτή, θα ήθελα να εξαίρω την μετριοφροσύνη και την σεμνότητα αυτού του Ανθρώπου (το Α το έβαλα σκόπιμα κεφαλαίο), το Καλλιτέχνη, του Αγωνιστή. Σε όλες του τις εμφανίσεις ποτέ δεν είδα ούτε ένα ίχνος έπαρσης. Μπράβο λοιπόν σε αυτό τον Άνθρωπο που όντας ταπεινός και σεμνός εντούτοις Άξιος Εστίν.