Και λίγος Καβάφης . . .

Posted by Χάρης Μιλητός Sat, 26 Nov 2005 03:31:39 EET

Η Σατραπεία

Τι  συμφορά,  ενώ  είσαι  καμωμένος 
για  τα  ωραία  και  μεγάλα  έργα 
η  άδικη  αυτή  σου  η  τύχη  πάντα
ενθάρρυνσι  κι  επιτυχία  να  σε  αρνείται. 
να  σ’  εμποδίζουν  ευτελείς  συνήθειες,
και  μικροπρέπειες  κι  αδιαφορίες.
Και  τι  φρικτή  η  μέρα  που  ενδίδεις
(η  μέρα  που  αφέθηκες  κι  ενδίδεις),
και  φεύγεις  οδοιπόρος  για  τα  Σούσα,
και  πιαίνεις  στον  μονάρχην  Αρταξέρξη
που  ευνοϊκά  σε  βάζει  στην  αυλή  του,
και  σε  προσφέρει  σατραπείες  και  τέτοια.
Και  συ  τα  δέχεσαι  με  απελπισία
αυτά  τα  πράγματα  που  δεν  τα  θέλεις.
Άλλα  ζητεί  η  ψυχή  σου,  γι’  άλλα  κλαίει.
τον  έπαινο  του  Δήμου  και  των  Σοφιστών,
τα  δύσκολα  και  τ’  ανεκτίμητα  Εύγε.
την  Αγορά  το  Θέατρο  και  τους  Στεφάνους.
Αυτά  πού  θα  σ’  τα  δώσει  ο  Αρταξέρξης,
αυτά  πού  θα  τα  βρεις  στη  σατραπεία.
και  τι  ζωή  χωρίς  αυτά  θα  κάμεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

Posted in Ποίηση | 3 comments

    Reader's Comments

  1. Ένα από τα ποιήματα που μου αρέσουν πολύ . Έχω την εντύπωση ότι στοίχους του έχω χρησιμοποιήσει σε σχόλιο παλιά, για να περάσω κάποιο μήνυμα σε κάποιο από τα μέλη εδώ. Όπως και να έχει είναι από τα ποιήματα που χρησιμοποιώ συχνά σε συζητήσεις μιλώντας και για αφυπνίσεις ανθρώπων (επηρεασμένος από την προηγούμενη σου καταχώρηση) ή, καλύτερα θα έλεγα σωστό ταρακούνημα για κάποιους.

    -- Κωνσταντίνος Γεωργίου ~constantin7geo, November 27, 2005

  2. Εγώ το αφιέρωσα στον εαυτό μου. Δεν ξέρω αν είμαι φτιαγμένος για μεγάλα και σπουδαία έργα, αλλά είναι σημαντικό να κάνω αυτά που ζητεί η ψυχή μου και όχι να βολευτώ σε μια υλιστική σατραπεία, μια ζωή στη οποία θα εξασφαλίζω τα προς το ζειν, αλλά να προδώσω τα όνειρα μου.

    -- Χάρης Μιλητός ~harry, November 27, 2005

  3. Μεγάλα λόγια από μικρά στοματά ε; Όπως και να έχει ,μεγάλη κουβέντα τα όνειρα .Για δες αυτό το τραγούδι ίσως να γράφτηκε για χαμένους…

    Ξέρεις ζούμε καιρούς ξοφλημένους, Το βλέπεις κι εσύ, το βλέπεις κι εσύ.

    Με αρρώστια, αγώνες στημένους, τους νιώθεις κι εσύ, τους νιώθεις κι εσύ.

    Με σταυρούς μαραμένους στα χρόνια, τους θέλεις κι εσύ, τους θέλεις κι εσύ.

    Χαμένος καιρός, Χαμένος καιρός, Χαμένος καιρός.

    Διαδηλωτές που τα σπάνε στους δρόμους, Και δεν ξέρεις γιατί, και δεν ξέρεις γιατί.

    Η σκιά της αλήθειας στους νόμους, κι η αλήθεια νεκρή, κι η αλήθεια νεκρή.

    Ξέρεις ζούμε καιρούς ξοφλημένους, Μα δεν φταις εσύ, μα δεν φταις εσύ.

    Και τι φρικτή η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις, και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα, και πιαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του, και σου προσφέρει σατραπείες και τέτοια. Και συ τα δέχεσαι με απελπισία αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις. Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει. τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε. Την Αγορά ,το Θέατρο και τους Στεφάνους. Αυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Αρταξέρξης, αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία. και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

    ¨Χαμένος καιρός¨

    Στίχοι: Φίλιππος Πλιάτσικας ,με προσθήκη αποσπάσματος του ποιηματος Σατραπεία του Καβάφης. Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας. Ερμηνευτές: Πυξ Λαξ.

    -- Κωνσταντίνος Γεωργίου ~constantin7geo, November 27, 2005