Χάρης Μιλητός

(~harry)

Αφορμή για αυτή την δημοσίευση στάθηκε η τελευταία δημοσίευση του Αυγουστίνου. Παρόλο που δεν διάβασα ολόκληρη την δημοσίευση του, από τα λίγα που διάβασα κατάλαβα ότι ο Αυγουστίνος είναι παιδί ώριμο με πολλές αναζητήσεις και τον συγχαίρω για αυτό.

Η δική μου δημοσίευση δεν έχει να κάνει κάτι (άμεσα) με το θέμα που θίγει ο Αυγουστίνος. Όμως μιας και η δημοσίευση του Αυγουστίνου θίγει θέματα σωτηρίας της ψυχής, θα ήθελα να ασχοληθώ με την υστεροβουλία που έχουν πολλοί χριστιανοί και την οποία εμμέσως καλλιεργεί η χριστιανική διδασκαλία (όμως μας την παρουσιάζουν φυσικά) όσον αφορά τις καλές πράξεις, την αγάπη προς τον συνάνθρωπο και τον πλησίον μας.

Η υστεροβουλία αυτή αφορά τις αμοιβές ή απολαβές, σε μια άλλη ζωή, που θα λάβει ένας σωστός άνθρωπος εάν υιοθετήσει τις χριστιανικές αξίες και πράττει αυτά που υπαγορεύει το χριστιανικό κήρυγμα. Από μικρή ηλικία μας μαθαίνουν στα σχολεία ότι "είναι καλό πράγμα να βοηθούμε τους συνανθρώπους μας και να μοιραζόμαστε/δίνουμε τα υπάρχοντα μας διότι θα λάβουμε πολλαπλάσιες αμοιβές στην μεταθάνατο ζωή, θα πάμε στον παράδεισο κτλ κτλ κτλ".

Ουσιαστικά, ο χριστιανισμός όπως πολλές φορές διδάσκεται ή δείχνεται (χωρίς τονίζω να είναι αυτή η πραγματική πεμπτουσία του, προς Θεού), δημιουργεί μια ιδιοτέλεια όσον αφορά τις καλές πράξεις μας. Μήπως ο ίδιος ο χριστιανισμός που διακηρύσσει την πραγματική ανιδιοτελή αγάπη και προσφορά προς τον συνάνθρωπο αυτοαναιρείται; Υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως την ανιδιοτελή αγάπη; Ή μήπως κάπου, στα ενδόμυχα της ψυχής μας μετά το πέρας μιας καλής πράξης χαμογελούμε ικανοποιημένα, διότι έχουμε προσθέσει ακόμα ένα λιθαράκι για την σωτηρία της ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ψυχής;

Η δημοσίευση συνεχίζει με την έκφραση συγχαρητηρίων σε ένα γνωστό μου ζευγάρι, ανθρώπους μεσήλικες με παιδιά στην ηλικία μας. Ο σύζυγος, ο κύριος Α. όταν ακούει για χριστιανισμό, για παπάδες και για δεσποτάδες βγάζει σπυράκια. Δεν θέλει να δει κανένα μπροστά του από αυτούς και μηδενίζει την ύπαρξη και τον ρόλο τους. Είναι ουσιαστικά άθεος.

Όμως ο κύριος αυτός με την σύζυγο του, ανέλαβαν αμισθί και από δική τους πρωτοβουλία την περιποίηση ενός ηλικιωμένου (ο οποίος έχει παιδιά, αλλά τον έχουνε γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους) που λόγω αρτηριοσκλήρωσης αδυνατεί να περιποιηθεί τον εαυτό του. Όταν λέμε περιποίηση, ουσιαστικά μιλάμε για μπανιάρισμα του ηλικιωμένου σε τακτά διαστήματα και παροχή σε αυτόν φρεσκομαγηρεμεμένου φαγητού. Ο κύριος Α. ως άθεος, δεν ασχολείται με θέματα σωτηρίας της ψυχής. Και όμως προσφέρει την αγάπη του ανιδιοτελώς σε ένα συνάνθρωπο του χωρίς να έχει την παραμικρή ηθική ή άλλου είδους υποχρέωση.

Στο ερώτημα του αν η χριστιανική διδασκαλία υποθάλπει τελικά την ιδιοτέλεια αντί την ανιδιοτέλεια πίσω από τις καλές πράξεις μας, αδυνατώ να απαντήσω. Θεωρώ τον ευατό μου πολύ μικρό για να δώσω τέτοιες απαντήσεις

Στο ερώτημα ύπαρξης μιας πραγματικής ανιδιοτελούς αγάπης, βάσει αυτων που σας έχω περιγράψει, απαντώ ΝΑΙ. Υπάρχει τέτοια αγάπη, τελικά υπάρχει ανιδιοτέλεια με Α κεφαλαίο ή καλύτερα με όλα τα γράμματα κεφαλαία.