Χάρης Μιλητός

(~harry)

Σήμερα κλείνουν 553 χρόνια από την πτώση της Κωνσταντινούπολης, άλλως Πόλης, άλλως Επτάλοφης κι άλλως Βασιλεύουσας. Η άλωση της Πόλης αποτέλεσε την χαριστική βολή στην ήδη παρηκμασμένη και κατακερματισμένη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Στις 29 Μαΐου 1453 λοιπόν η πάλαι κραταιά ένδοξη αυτοκρατορία σβήνει και ο μεσαιωνικός ελληνισμός υφίσταται για 400 χρόνια περίπου το σκότος της οθωμανικής κατάκτησης.

Ο τελευταίος Βυζαντινός αυτοκράτορας, Κωνσταντίνος ΙΑ ο Παλαιολόγος, αγωνίστηκε θυσιάζοντας την ίδια του την ζωή για την υπεράσπιση της Πόλης. Στα επόμενα χρόνια, αποτέλεσε μια ηρωική μορφή για τον Ελληνισμό και πολλοί θρύλοι έχουν δημιουργηθεί για αυτόν όπως αυτός για τον μαρμαρωμένο βασιλιά, ο οποίος έγινε και τραγούδι.

Δεν ξέρω εάν ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς κάποτε ξυπνήσει από το λήθαργο του για να διεκδικήσει πίσω την Πόλη και να την απαλλάξει από τους κατακτητές της. Είναι φορές που θα ήθελα οι μύθοι να γίνονταν πραγματικότητα. Μου αρέσει να πιστεύω σε αυτό τον μύθο έστω κι αν ξέρω ότι είναι απλά ένα παραμύθι, το οποίο συντηρεί ακόμα μέσα μας την ελπίδα, την εξωπραγματική ελπίδα ότι η Κωνσταντινούπολη κάποτε θα γίνει ξανά ελληνική, και θα αποκτήσει την παλαιά θρυλική της αίγλη.

Ένας από τους στόχους ζωής μου είναι να μπορέσω κάποτε να επισκεφθώ την Πόλη (με κεφαλαίο Π). Άκουσα ότι είναι πολύ όμορφη. Μια γνωστή μου, η Π. την είχε επισκεφθεί πέρυσι και μου είπε τα πιο ωραία λόγια. Το πιο συγκινητικό από την παραμονή της εκεί, ήταν η επίσκεψη της ομάδας της (του γκρουπ της), στην εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών είχαν ψάλει τον Ακάθιστο Ύμνο. Ακόμη και την ώρα που μου μιλούσε για αυτό το περιστατικό, η Π. ήταν κατασυγκινημένη.