Εργασία στο Νέο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας
Posted by Χάρης Μιλητός Fri, 08 Dec 2006 10:48:32 EET
Από τον Ιούλη του 2006 έχω ενταχθεί στην Ομάδα Μηχανογράφησης Νοσοκομείων του TΥΠ. Συγκεκριμένα είμαι αποσπασμένος στο Νέο Γενικό Νοσοκομείο ως προγραμματιστής, επί του παρόντος τουλάχιστον.
Η φύση της εργασίας μου δεν έχει να κάνει με ασθενείς άμεσα, ευτυχώς. Όμως το λιγοστό διάστημα της παραμονής μου στο Νοσοκομείο, με έκανε να αναθεωρήσω μερικές απόψεις μου για την ζωή.
Το πρώτο πράγμα που κατάλαβα είναι ότι η υγεία μας και η σωματική/ψυχική μας ακεραιότητα είναι πολύτιμα αγαθά και όχι δεδομένα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να χαθούν. Έμαθα να εκτιμώ αυτά που έχω, διότι κάποιοι συνάνθρωποι μου δεν φάνηκαν τόσο τυχεροί και λόγω των καταστάσεων δεν έχουν μια αξιοπρεπή ζωή. Έμαθα ότι δεν αξίζει τον κόπο να αναλώνομαι για θέματα δευτερεύουσας σημασίας, για μαλακιούλες δηλαδή, διότι απλά δεν αξίζει. Το γεγονός της προσωπικής μου υγείας και των δικών μου, μου είναι αρκετό.
Την ζωή και τις δοκιμασίες της, πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε χαλαρά, επειδή δεν ξέρουμε τι θα μας φέρει η επόμενη μέρα. Είναι σημαντικό να ζούμε και το παρόν και όχι να εστιαζόμαστε αποκλειστικά στο μέλλον. Δυστυχώς, το μέλλον πολλές φορές φέρνει τα πάνω κάτω και τα άψογα μελετημένα σχέδια και όνειρα μας καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Reader's Comments
Instructions: apply the term "φιλοσοφικά" as vaguely and loosely as possible.
Alternatives: φυτέψετε αμπέλια
εναλλακτικό βου, βρείτε τον αγαπημένο σας ήρωα από το αγαπημένο σας βιβλίο.
Τα σχόλια να αφορούν το περιεχόμενο της δημοσίευσης παρακαλώ.
Χάρη. Χάρη, Χάρη, Χάρη βρε τον Χάρη…Μα τι όμορφα που τα λες Χάρη.
Άκου να δεις Χάρη. Θα κάνω μία εισήγηση παύλα παρότρυνση. Αν έχεις το άντερο να αντέξεις, πίεννε εθελοντής βρε Χάρη σε κανένα νοσοκομείο…Σε βαρετό Θάλαμο όμως α!!
Δοκίμασε και τα εξής μιας και θα είσαι που θα είσαι εκεί….
Το χέρι ενός καρκινοπαθούς να σφίγγει το δικό σου με δύναμη που τους πόνους, και να σε παρακαλά με κλάματα, όχι για να του δώσεις την μορφίνη του, αλλά γιατί φοβάται να μείνει μόνος του. Τούτο σημαίνει Θάνατος.
Να είσαι η ώρα 3 το πρωί μέσα σε ένα ασθενοφόρο που πάει με 160 χιλιόμετρα την ώρα, πουπάνω που ένα νεογέννητο που αγωνίζεται να πάρει ανάσα για να ζήσει. Και να παρακαλάς να τα καταφέρει, ασχέτως που μετά που μερικά χρονάκια θα σε βλέπει στον δρόμο και εν θα ξέρει ποιος είσαι. Τούτο σημαίνει Ζωή.
Αν έβγαλες όλα τα παραπάνω συμπεράσματα μόνο με το να περάσεις πόξω που το νοσοκομείο…τότε τι να πω…
Κοίταξε Χάρη, όλα αυτά που είπες όλοι λίγο πολύ τα ξέρουμε. Το θέμα είναι να τα εφαρμόσεις όταν σου έρθει η μια αναποδιά πάνω στην άλλη Πως, θα αντιμετώπιζες εσύ για παράδειγμα την είδηση (κτύπα ξύλο!!! και εύχομαι να είσαι πάντα υγιείς) πως έχεις καρκίνο; Χαλαρά; Δεν το νομίζω… Εγώ ξέρω πως την κατάθλιψη δεν θα την γλίτωνα πρώτον και δεύτερο δεν ξέρω αν θα είχα την δύναμη για να το παλέψω.
Ο πάππους είναι νευροπαθής και αντί να προσπαθεί να μην κάνει τα πράγματα που ξέρει πως επιβαρύνουν την υγεία του (όπως το να πίνει νερό) τα κάνει στο διπλάσιο βαθμό από το κανονικό!!! Θέλω να καταλήξω πως τα λόγια (γενικά μιλάω και όχι μόνο για την συγκεκριμένη καταχώρηση) είναι ωραία και εύκολο να τα λες, το δύσκολο από λόγια να γίνουν πράξεις…
@ Ιωάννα:
Ιωάννα μου, μερικά επαγγέλματα τα οποία θαυμάζω και τα θεωρώ λειτουργήματα είναι αυτά του ιατρού και του νοσοκόμου όπως εσύ καλή ώρα. Ίσως εγώ ξέρω ότι δεν κάμνω για έτσι δουλειά και επειδή γνωρίζω (κάπως φυσικά) την δυσκολία των εν λόγω επαγγελμάτων. Γνωρίζω ότι κάποιων ανθρώπων οι ζωές κρέμονται από τα χείλη σας, και είσαστε εσείς που θα τους δώσετε θάρρος.
Διάβασε ξανά τον τίτλο και την πρώτη παράγραφο της δημοσίευσης.
@ Στέλλα
Έχεις απόλυτο δίκαιο.
Ίσως εδώ είναι που όλοι θα αντιληφθούμε ότι υπάρχει Θεός? Ίσως τότε θα αντιληφθούμε όλοι πως ο χρόνος είναι ανθρώπινο δημιούργημα?