Μην καταδικάζεις τόσο εύκολα . . .
Posted by Χάρης Μιλητός Mon, 04 Jun 2007 20:25:18 EEST
Δεν υπάρχει πιο εύκολο, για κάποιους ίσως κι ευχάριστο, να κρίνουμε από καθέδρας, εκ του ασφαλούς κάποιους συνανθρώπους μας για κάποιες αλλόκοτες ή ανεξήγητες - σύμφωνα με τα δικά μας "απόλυτα και αλάνθαστα" κριτήρια - συμπεριφορές.
Όλοι μας, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, το έχουμε πράξει εκούσια ή ακούσια, εξωτερικεύοντας ή μη, την αγανάκτησή ή την απαξίωση μας για κάποιον που η συμπεριφορά του δεν συνάδει με τους κοινωνικούς κανόνες που υπαγορεύει η συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Ποτέ δεν ξέρουμε τι κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος, ποτέ δεν γνωρίζουμε τις μύχιες σκέψεις του και επόμένως δεν έχουμε όλα τα δεδομένα μπροστά μας για μια αντικειμένική κριτική.
Κατά συνέπεια λοιπόν καλύτερα είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε ή και να βοηθησουμε τέτοια άτομα. Αν δεν έχουμε τέτοια διάθεση, τουλάχιστον ας σιωπήσουμε.
Reader's Comments
Εχμ… σιώπα :p
Δύσκολο .. αλλά πρέπει να το βάλουμε κι' αυτό στη λίστα ;)
Μπορούμε να δοκιμάσουμε τον αποκεφαλισμό…
Αν πραγματικά νοιάζεσαι, ούτε η σιωπή είναι σωστή… Το καθήκον το δικό σου είναι να μιλήσεις, να δείξεις το λάθος, να επισημάνεις τις περίεργες συμπεριφορές κι απ' εκεί και πέρα… Ο άλλος κάθεται, τα σκέφτεται και πράττει αναλόγως..
Όλοι το ίδιο πράμα είμαστε. Όλοι θα σκεφτούμε το φαί, το σεχ, πως να κάνουμε λεφτά, να βοηθήσουμε τάχα τους άλλους, να γίνουμε διάσημοι, να πατήσουμε πάνω σε πτώματα, να υποβαθμίσουμε τους άσχετους, να πούμε πως είμαστε πάντα τα θύματα, να παραπονιούμαστε πως οι άλλοι εν καλύτεροι, πως έχουν μέσο πάντα οι άλλοι, πως ο Κωστέτσος εν έχει υπόθεση αλλά φκάλλει λίρες, πως εν έχουμε BMW την στιγμή που έχουμε Mercentes κ.τ.λ κ.τ.λ.
Συμπέρασμα : Ότι θέλω γράφω …. και αν σκέφτεσαι να μου απαντήσεις ξαναδιάβασε το τίτλο της καταχώρησης.
Χάρη συμφωνούμε, είσαι σε καλό δρόμο. Αν συνεχίσεις από εκεί που το άφισε η Νατάσα έχεις να ανακαλύψεις ακόμα μερικά πράγματα.
Νατάσα, δεν τα λες και άσχημα, όμως δεν είναι πάντα τόσο απλά τα πράγματα. Υπάρχουν πάντα στη μέση και οι δικές μας αντοχές και τα θέλω του άλλου. Μπορεί να μην θέλει/δέχεται την βοήθεια μας, ή μπορεί να μην έχουμε τα ψυχικά αποθέματα να τον/την βοηθήσουμε. Συνήθως υπερεκτιμούμε τις δυνάμεις μας και το καταλαβαίνουμε στην πορεία όταν καταρρεύσουμε και εμείς.
Συμφωνο με το πρώτο κομμάτι περι σιωπής προς άτομα που δεν είναι πολύ κοντά σε μας. Όταν δούμε όμως οτι η γνώμη μας απλά πληγώνει το άτομο, καλύτερα να μην την πουμε όσο δίκαιο και αν έχουμε. Υπάρχουν στιγμές που τα άτομα αυτα θέλουν προτίστος συμπαράσταση. Βοηθώ τον άλλο σημαίνει τον ενυσχύω στην δική του προσπάθεια, όχι να του λεω να κάνει αυτά που 8εωρώ εγώ σωστά. Το λάθος αυτό το κάνουν κυρίως γονείς. Θέλουν να επιβάλουν στα παιδιά τους την δική τους λογική.
Στηρίζοντας τον άλλο σε αυτό που θέλει ακόμα και αν είναι λάθος, τον βοηθούμε να διατηρήσει την ψυχική του υγεία, να διατηρήσει την αυτοπεποίθεση του και κυρίως να ανακαλύψει μόνος του και πιο γρήγορα τα λάθη του. Όσο τον πρίζουμε με το 'σωστό' τον εξαναγκάζουμε να αντιδρά για να διώξη την πίεση. Εξάλου εμείς δεν έχουμε ιδέα για τις προτερεότητες του άλλου, πώς μπορουμε να θέρουμε πιο είναι το σωστο γι αυτόν.
Ήθελα να αναφέρω ακόμα κάτι. ¨Οταν κάποιο άτομο κοντινό σε μας αρχίσει να απομακρύνεται, τότε πλησιάζοντας το ίσως και να γινόμαστε η μοναδική σανίδα σωτηρίας του (αφου απομακρύνετε από όλους). Πρέπει όμως να προσφέρουμε συμπαράσταση και όχι κριτική. Η Κριτική είναι αρνητική μέθοδος επικοινωνίας εξ ορισμού. Ένας ικανός επικοινωνιολόγος καταφέρνει να περνά το μήνυμα με θετικό τρόπο.
Δείχνοντας στο άτομο αυτό ότι ακούσαμε τα προβλήματα του και τον συμπονούμε αποτελεί την μισή συνταγή. Η άλλη μισή είναι να τον ρωτήσουμε πιό είναι το πρόβλημα του και πως νομίζει ο ίδιος ότι μπορεί να το λύσει. Μόνο σε περιπτώσεις που το συγκεκριμένο άτομο ομολογεί πως δεν ξέρει τι να κάνει είναι θεμιτό να του εισηγηθούμε πιθανές λύσεις.