Και όμως είμαι ακόμα εδώ . . .

Posted by Χάρης Μιλητός Sat, 16 Feb 2008 15:49:35 EET

Έκλεψα τον τίτλο της δημοσίευσης από τον φίλο μου τον Σωτήρη αλλά νομίζω ότι δεν θα του κακοφανεί :).

Χμμμ, νιώθω λίγο παράξενα που εγκατέλειψα μερικώς το ιστολογείν, αλλά φαίνεται διανύω μια περίοδο "συγγραφικής στειρότητας". Φυσικά τον τελευταίο καιρό είχα διάφορα βούριστρα κάτι που δεν μου πρόσφερε ιδέες και χρόνο για δημοσιεύσεις.

Θα προσπαθήσω να γίνω πάλι ένας ενεργός blogger και όχι ένας παθητικός αναγνώστης.

Όμως μιας κι έκανα τον κόπο να αρχίσω αυτή την δημοσίευση, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια απάντηση για το ερώτημα :

Ποιο είναι το Υπέρτατο Αγαθό;

Την απάντηση για αυτό το ερώτημα την άκουσα σε ένα μάθημα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο, με διδάσκοντα τον κύριο Παπαδή. Το Υπέρτατο Αγαθό λοιπόν, αποτελεί η Ευτυχία. Όλες οι ενέργειες μας, ενσυνείδητες ή ασυνείδητες αποσκοπούν στην απόκτηση της Ευτυχίας. Η ζωή μας όλη είναι ένας ασταμάτητος αγώνας για απόκτηση υλικών και πνευματικών εφοδίων τα οποία πιστεύουμε ότι θα μας φέρουν την Ευτυχία.

Μερικές φορές όμως πλανώμαστε πλάνη οικτράν, διότι ο σκληρός αγώνας για απόκτηση υλικών αγαθών, τίτλων ακαδημαϊκών, επαγγελματικών και κοινωνικών, υψηλότερων θέσεων στην επαγγελματική πυραμίδα μας προκαλεί άγχος, ένταση αλλά και έλλειψη ψυχικής γαλήνης. Τα παραπάνω, αντί να αποτελούν ορόσημα (milestones) στο δρόμο προς την Ευτυχία αποτελούν αυτοσκοπό. Τελικά νομίζω ότι αναλωνόμαστε τις (καθ΄ ημάς) προϋποθέσεις και έχουμε χάσει την ουσία, τον πραγματικό μας σκοπό.

Η Ευτυχία όμως είναι μια έννοια υποκειμενική. Ο κάθε ένας από εμάς έχει στο μυαλό του ένα διαφορετικό ορισμό της Ευτυχίας. Είναι καλό, λοιπόν ο κάθε άνθρωπος να επιδιώξει να ξεκαθαρίσει στο μυαλό το το πως αντιλαμβάνεται την Ευτυχία, και να αποφασίσει σταδιακά να δράσει προς την κατεύθυνση που του υπαγορεύει ο δικός του ορισμός.

Φυσικά για κάποιους μπορεί αυτά να είναι ρομαντικές φανφάρες και αμπελοφιλοσοφικές αρλούμπες ενός αθκιασερού. Μπορεί να έχουν δίκαιο. Μερικές φορές (μάλλον τις πλείστες) η ζωή μερικές φορές φέρνει τα πάνω κάτω και τα κάνει όλα μούσκεμα. Σε αυτούς τους ανθρώπους έχει νομίζω απαντήσει ένας σπουδαίος ποιητής:

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

                        Κωνσταντίνος Καβάφης

Posted in Προσωπικά | no comments