Ιάκωβος Κωνσταντίνου

(~iacovos)

Όταν πριν μία εβδομάδα περίπου πήγα στον κινηματογράφο για να παρακολουθήσω την ταινία "American Pie - The Wedding", δεν είχα ιδέα για την πλοκή του έργου. Αυτό που σχεδόν πάντα συνηθίζω να κάνω, είναι να παρακαλουθώ μία ταινία γνωρίζοντας μόνο τον τίτλο (άτε να έχω δει και το trailer - εκνευρίζομαι αφάνταστα όταν κάποιος από την παρέα περιγράφει μία ταινία που δεν έχω δει).

Είμαι μεγάλος θαυμαστής της σειράς ταινιών American Pie, και το τι αισθανόμουν εκείνη την νύχτα ήταν κάτι μεταξύ χαράς και λύπης. Είναι παράξενο πόσο μπορείς να συνδεθείς με μία ταινία. Γνώριζα πως το "American Pie - The Wedding" σήμαινε και "American Pie - The End" και ένιωθα πως κάτι πλέον θα έλειπε από τους κινηματογράφους.

Απ' την πρώτη στιγμή νιώθεις πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Σε λίγο όμως καταλαμβαίνει κανείς πως τα πράγματα δεν είναι όπως στις προηγούμενες ταινίες. Μπορεί να υπάρχει το χιούμορ, το γέλιο, οι κωμικές σκηνές όμως… πολλά άτομα από την παρέα απουσιάζουν και φαίνεται να υπάρχει μια αίσθηση σοβαρότητας στην όλη εξέλιξη. Αυτό που δεν περίμενα είναι ότι ο Stifler θα ήταν "εκτός" παρέας. Για μένα ήταν η ψυχή των American Pie. Και εδώ ήταν που άρχισα να προβληματίζομαι…

Μεγαλώνοντας ξεχνούμε πολλά πράγματα, και το κυριότερο "πως είναι να είμαστε παιδιά". Ο Stifler ήταν ο ανώριμος, το "παιδί" της παρέας. Οι περισσότερες γκάφες και περιπέτειες οφείλονταν σε αυτόν. Αυτό όμως που συμβαίνει είναι πως η υπόλοιπη παρέα τον βάζει στο περιθώριο λόγω της συμπεριφοράς του… μήπως το κάνουμε κι εμείς αυτό; Με κάποιο άλλο τρόπο φυσικά!

Πολλές φορές φορές ακούω φίλους μου να σχολιάζουνε και να επικρίνουν τους σημερινούς έφηβους (αυτό ήταν και ο Stifler - αιώνιος έφηβος). Για την συμπεριφορά τους, το ντύσιμό τους και σχεδόν τα πάντα. Αυτό που συμβαίνει συχνά είναι να καταδικάζουμε ενέργειες και πράξεις που όλοι κάναμε στα εφηβικά μας χρόνια. Πριν λίγες μέρες κάποιος την παρέα βλέποντας έναν "γυμνασιόπαιδο" να κρατά κινητό τηλέφωνο, είχε πει:

– Πόσων χρονών είναι και κρατά κινητό; Εμείς ούτε κατά διάνοια να είχαμε κινητό σε τέτοια ηλικία!

Μήπως αυτό δεν σας θυμίζει το πολύ γνωστό "Εμείς στον καιρό μας…" των αγαπημένων μας γονιών; Μήπως δημιουργούμε κι εμείς, με την σειρά μας, το νέο χάσμα γενεών; Αν εκφραζόμαστε και νιώθουμε έτσι για ανθρώπους 5-7 χρόνια μικρότερούς μας, τι θα γίνει με τα δικά μας παιδιά; :-) Γιατί αυτή η στάση απέναντί τους;

Η εύκολη απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι "μεγαλώνεις", "ωριμάζεις"! Δύσκολη δεν υπάρχει! Δύσκολο είναι να παραμείνεις έφηβος, παιδί όπως πολύ καλά τα καταφέρνει ο Stifler.

Όλοι έχουμε πει "μακάρι να μην μεγαλώναμε ποτέ!" Πόσοι όμως το έννοουμε; Πόσοι ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει; Πόσοι κάνουμε κάτι γι' αυτό;