Γιώργος Ιορδάνου

(~iordanou)

No penis no opinion

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Thu, 17 Aug 2006 04:48:09 EEST

Ενώ πρωτίστως ανήκαμε στην κατηγορία «έξυπνοι - ψιλοκουλτουρέ - κάτι διαφορετικό ρε παιδί μου» ξαφνικά καταταχτήκαμε στην Εθνική Φρουρά (ας όψεται η ώρα) και μπήκαμε παράλληλα στην κατηγορία «είστε στρατιωτάκια της σειράς και είμαστε φοιτήτριες». Δεν με χάλασε ποτέ αυτό επειδή έτσι κι αλλιώς πάνω-κάτω έμαθα 20 χρόνια τώρα τι σκατά είμαι και δεν είμαι. Στην τελική, δικαίωμα σου να την είδες φοιτήτρια περιωπής. Να σου πω την αλήθεια δε σε αδικώ, επειδή την ώρα που το καλοκαίρι τα στρατιωτάκια έπαιρναν κάμψεις στη ζεστή άσφαλτο του ΚΕΝ Λάρνακας, εσύ ήσουν Πρωταρά και φόραγες τα Dior σου γυαλιά ασορτί με τη fendi τσάντα που πήρες στην παραλία. Ούτε κι αυτό με ενοχλεί όμως, έστω μέσω του υλισμού, ο ελιτισμός είναι ακόμα εκτιμητέος.

Όμως, δηλώσεις του τύπου «δεν είναι στρατός που κάνετε σήμερα», ή «είναι επειδή δεν σας έκαναν εκπαίδευση να γίνετε άντρες» μου τη δίνουν στα νεύρα. Πρώτα με προσβάλλεις μόνο με τον τρόπο που το θέτεις. Είπαμε να κάνουμε κριτική, αλλά αυτό είναι κριτική καφενείου ρε γαμώτο. Όχι ότι έχω κάτι με τα καφενεία, αλλά οι κριτικές που γίνονταν εκεί έβγαιναν από ανθρώπους 70 χρόνων που έστω κι αν δεν ήταν τεκμηριωμένες είχαν ή βάση ή ελαφρυντικό το μεγάλο της ηλικίας των ανθρώπων που τις εξέφεραν. Εσύ κυρία φοιτήτρια τι ελαφρυντικό έχεις;

Δεν σου λέω να μην κάνεις κριτική της Εθνικής Φρουράς (αφού κι ο ποιητής το είπε, «οι απόψεις είναι όπως τις κωλοτρυπίδες [με το συμπάθιο - να με συγχωρείς], όλοι έχουν από μία»). Να κάνεις κριτική στη βάση ύπαρξης και λειτουργίας της, όχι να αναγάγεις τα προβλήματα στο σύστημα-καθεστώς της Ε.Φ. σε προσωπικό επίπεδο.

Δε μιλώ συγκεκριμένα. Τον τελευταίο καιρό αυτή η δήλωση έγινε της μόδας. Θα ήθελα όμως να σε δω εσένα να βγάζεις τα τακούνια και να βάλεις το delicate πόδι σου μέσα σε ένα άρβυλο, ή εσένα να κοιμάσαι δίπλα από ένα όγκο 300 κιλών που κάνει μπάνιο κάθε 3 μέρες. Θα ήθελα ακόμα να σε δω όταν θα πήγαινες στην τουαλέτα, διατεταγμένη να την καθαρίσεις ή για απλή χρήση. Ναι, οι παλαιότερες γενιές πέρασαν χειρότερα συγκριτικά με σήμερα. Όμως η κριτική του πέρασα καλύτερα/χειρότερα δεν πρέπει να γίνεται βάση των προηγούμενων γενιών αλλά βάση του πως περνάς μέσα και έξω από το στρατό σήμερα.

Δεν έχω πρόβλημα που εσύ δεν πας στρατό, έχω πρόβλημα που εγώ πάω. Να σου πω και την αμαρτία μου δε θα ήθελα να πήγαινες. Θα έχανες αυτή σου την τρυφερότητα που εγώ λατρεύω. Αρκετό είναι που με αποκτήνωσαν εμένα, εσύ πρέπει να γέρνεις αντίθετα χάριν ισορροπίας.

Στρατό κάνω, επειδή δεν είχα τα κότσια να υποστώ την κοινωνική κατακραυγή και να μην σπαταλήσω δυο χρόνια από τη ζωή μου. Από τη στιγμή που δεν ήμουν άξιος για αυτό, θα συνεχίσω να προσπαθώ να περνώ όσο καλύτερα μπορώ, φτάνει να μην είναι εις βάρος άλλων.

Άρα γλυκιά μου… no penis, no fucking opinion.

-

ΥΓ/Disclaimer: Ξέρω ότι κινδυνεύω να χαρακτηριστώ σοβινιστικό φαλοκρατικό γουρούνι που μισά τις γυναίκες και θέλει να κάνουν στρατό για να κλείσουν το στόμα τους. Αν αυτό κατάλαβες από την εν λόγω καταχώρηση τότε είσαι ηλίθιος/α και απλά σπατάλησες την ώρα σου. Το κόλημα μου είναι αποκλειστικά και μόνο με φράσεις παρόμοιου τύπου με αυτές της καταχώρησης.

Για σχόλια εδώ

Ο ρόλος της γυναίκας του σήμερα

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Sun, 18 Jun 2006 22:53:01 EEST

Οι περισσότεροι γονείς προτιμούν το παιδί τους να είναι αγόρι αντί κορίτσι. Στο παρελθόν αυτό ήταν λογικό, λαμβανομένου υπόψη ότι ο κόσμος κέρδιζε το ψωμί του απασχολούμενος στους τομείς της γεωργίας και της κτηνοτροφίας όπου χρειάζονταν δυνατά εργατικά χέρια. Ακόμα ένα άτομο στην οικογένεια σήμαινε, περισσότερα έξοδα, ακόμα ένα στόμα να ταΐσεις. Στην περίπτωση όμως που το παιδί ήταν αγόρι σήμαινε ακόμα δυο χέρια να βοηθήσουν στη δουλειά.

Στο παρελθόν η προτίμηση του αρσενικού από του θηλυκού ήταν καθαρά θέμα παραγωγικότητας. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Οι προϋποθέσεις για εργασία δεν έχουν κύριο άξονα τη φυσική δύναμη αλλά την πνευματική ικανότητα και την εκπαίδευση στον τομέα εξειδίκευσης, με αποτέλεσμα οι γυναίκες σαν σύνολο να είναι σε πλεονεκτικότερη θέση από τον άντρα. Τούτο εξάγεται από έρευνες πανεπιστημιακών κύκλων της Μεγάλης Βρετανίας ότι τους πιο ψηλούς βαθμούς τους παίρνουν γυναίκες. Χαρακτηριστικό δε παράδειγμα είναι ότι οι πιο πολλοί ασκούμενοι γιατροί στην Μ. Βρετανία είναι γυναίκες και γενικά στους τομείς όπου απαιτείται πνευματική ικανότητα οι γυναίκες υπερτερούν.

Το αυξανόμενο αυτό ποσοστό γυναικών που εργάζονται καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την αύξηση στο GDP ( Gross Domestic Product - παραγωγικότητα) με αποτέλεσμα οι οικονομίες που «εκμεταλλεύονται» τις γυναίκες σαν μέρος του εργατικού δυναμικού τους να έχουν περισσότερη οικονομική ανάπτυξη. Η άλλη όψη του νομίσματος λέει ότι όσο το ποσοστό των εργαζόμενων γυναικών αυξάνεται, ευθέως ανάλογη είναι και η αύξηση της υπογεννητικότητας. Παρόλα αυτά μια έρευνα της Suzzanne Bianchi στο Πανεπιστήμιο του Maryland αποδεικνύει ότι οι γυναίκες το 2003 αφιερώνουν τον ίδιο χρόνο στα παιδιά τους που αφιέρωναν το 1965. Το τίμημα είναι λιγότερος ύπνος και λιγότερος ελεύθερος χρόνος. Το παράδειγμα της Σουηδίας αναιρεί τη θεωρία της υπογεννητικότητας, αφού το ποσοστό γεννήσεων στη Σουηδία όπου οι περισσότερες γυναίκες εργάζονται είναι ψηλότερο από την Ιαπωνία και την Ιταλία που οι γυναίκες μένουν σπίτι.

Η εργαζόμενη γυναίκα έχει να παίξει το δικό της ισότιμο ρόλο στη κοινωνία σε όλους τους τομείς, όχι μόνο οικονομικά. Καθήκον της κάθε κυβέρνησης και του κάθε κράτους είναι να δίνει στις γυναίκες ίσες ευκαιρίες μόρφωσης και ανέλιξης με τους άντρες.

Στην Κύπρο, παρόλο που θεωρητικά οι γυναίκες έχουν ίσες ευκαιρίες με τους άντρες, τούτο πολύ απέχει από την πραγματικότητα. Ευελπιστούμε ότι με την πάροδο του χρόνου, όσο περισσότεροι νέοι ανεβαίνουν στην εξουσία τόσο περισσότερο θα αναβαθμίζεται η θέση της γυναίκας για το γενικό καλό όλων μας.

Για να σχολιάσετε την εν λόγω καταχώρηση πατήστε εδώ

_Πηγές_ :

Woman in the new millennium της Ashley Blake

The Economist, Τέυχος 15 με 21 Απρ 06, σελ. 14 – The importance of sex

Positive Discrimination

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Tue, 21 Jun 2005 22:20:31 EEST

Έχω δημοσιεύσει ένα άρθρο στο άλλο μου ιστολόγιο που ενδεχομένως να σας ενδιαφέρει.

http://www.livejournal.com/users/georgis/22745.html

Κάπνισμα και σεβασμός

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Tue, 31 May 2005 23:40:58 EEST

Σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα κατά του καπνίσματος. θα μιλήσω λοιπόν για το φασισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό έναντι των καπνιστών.

Πριν μερικά χρόνια άρχισα το κάπνισμα. Μπορούσα να καπνίσω παντού και πάντα. Τώρα πρέπει να βγαίνω έξω, πρέπει να βρέχει και εγώ να κάθομαι έξω από την καφετέρια. Γιατί κύριοι δεν αποδέχεστε την ιδιαιτερότητα μου; Αντιλαμβάνομαι τι εστεί σεβασμός και ανθρώπινα δικαιώματα του μη καπνιστή. Κάντε μου κύριοι χώρο για καπνιστές και εγώ δεν πρόκειται να ενοχλήσω ποτέ και κανένα με τον καπνό και τη μπόχα μου. Αλλά το να με αποκλείεται από διάφορους χώρους επειδή καπνίζω είναι φασισμός. Βλέπω γουστάρετε να εξευρωπαΐζεστε αλλά δεν σαν ενδιαφέρει να σεβαστείτε τις μειονότητες (που στην τελική δεν ήμαστε καν μειονότητα)

Και μη μου πείτε μαλακίες τύπου «μπορείς να πας για καφέ και να μην καπνίσεις». Η ζωή είναι θέμα απολαύσεων, δεν μπορώ να απολαύσω καφέ χωρίς να καπνίσω.

Βάζω εδώ ένα κομμάτι από μια καταχώρηση του NickTheGreek [1]

Συναυλία στο Gate

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Thu, 19 May 2005 14:51:57 EEST

Αύριο την Παρασκευή (20/5 - 21:00) οργανώνουμε μια ροκ συναυλία στο Gate Club. Διοργανωτές είναι η Μαθητική Κίνηση που ξεκινήσαμε πριν δυο χρόνια, αλλά η οργάνωση έγινε από εμένα, τον Χάρη και τον Νικόλα. Ξοδέψαμε αρκετό χρόνο και ελπίζουμε να πάει καλά. Εννοείται ότι θα υπάρχουν άτομα από 16 μέχρι 35 χρονών. Αν ευκαιρείτε κοπιάστε να τα πούμε. Η είσοδος είναι δωρεάν.

Αν κάποιοι από εσάς θα έρθετε, ρίξτε ένα e-mail γιατί θα ήθελα πολύ να σας γνωρίσω.

Το άλλο μου ιστολόγιο

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Tue, 17 May 2005 12:08:41 EEST

Τα τελευταία ~2 χρόνια διατηρώ ένα ιστολόγιο στο livejournal. Στο phigita γράφω επειδή μου άρεσε η ιδέα μιας κοινότητας από Κύπριους. Το άλλο μου ιστολόγιο δημοσιεύεται στον Πλανήτη ΕΛ/ΛΑΚ [http://planet.hellug.gr]. Περιέχει πολιτικούς και υπαρξιακούς προβληματισμούς καθώς και διάφορες καταχωρήσεις για το Λίνουξ. Γιατί δεν τα δημοσιεύω εδώ; Κάποια, πιθανώς - έως σίγουρα - να ενοχλήσουν, και δε γουστάρω να προκαλέσω προβλήματα στην κοινότητα.

Όσοι θέλετε κοπιάστε:

http://www.livejournal.com/users/georgis/

Summer time

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Wed, 11 May 2005 13:40:49 EEST

Ζήγωσε το καλοκαίρι…

Χάθηκε και η δικαιολογία της χειμερινής υποτονικότητας και κακοδιαθεσίας…

… τώρα δικαιούστε να το ονομάσετε απλά "προβληματική περίπτωση"

Να πέσουν οι μάσκες παρακαλώ. Ευχαριστώ πολύ

Καλό καλοκαίρι

Όμορφες Κυπριακές βραδιές

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Mon, 09 May 2005 22:50:03 EEST

Την Παρασκευή πήγα με κάτι φίλους σε ένα ρεμπετάδικο. Τα τραγούδια ήταν πολύ ωραία, το σχήμα με ενθουσίασε, τα ποτά ήταν κυπριακά και εμείς πίναμε κονιάκ και καπνίζαμε για πολλή ώρα.

Ξαφνικά ένα κύριος, με μεγάλο μουστάκι, κοντός και εύσωμος μπαίνει μέσα και κάθεται στο πρώτο τραπέζι (υπόψη ότι το κατάστημα έχει χώρο για ~40 άτομα, άρα πρώτο ή τελευταίο είναι το ίδιο). Ήταν ο κ. Τερλικάς. Είναι ο λόγος που άρχισα να ασχολούμαι με κυπριακή παραδοσιακή μουσική, τη μουσική του τόπου μου.

Τον κάλεσαν να τραγουδήσει μαζί τους. Το πρώτο τραγούδι ήταν πολύ ωραίο, τον συνόδευσαν με όργανα κτλ. Στο δεύτερο παραμέρισε το μικρόφωνο και άρχισε να τραγουδά χωρίς μουσική. Η μελωδικότητα της φωνής του ήταν εκπληκτική. Ένοιωσα περήφανος που είμαι Κύπριος.

Σε όλους αυτούς που τα αποκαλούν αυτά χωριάτικα έχω να τους πω ότι είναι κομπλεξικοί και διάφορα άλλα επίθετα που δεν αρμόζουν στο εν λόγω ιστολόγιο.

Σόρυ, δεν έχεις το «πακέτο»

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Sat, 02 Apr 2005 01:11:38 EEST

Το κερί στο τραπέζι απειλητικά λιώνει απειλώντας να με αφήσει μόνο στο άπλετο σκοτάδι της νύχτας. Δε με πειράζει, μια ζωή στο σκοτάδι την έζησα. Πάντα κάποιος με κυνηγούσε, γεγονός που με έκανε να νοιώθω σημαντικός. Για να αξίζει να με κυνηγάνε - δεν μπορεί - σημαντικός πρέπει να' μαι. Με τα χρόνια, οι άνθρωποι σταμάτησαν να με καταδιώκουν, σειρά τώρα είχαν οι Ερινύες που βάναυσα ταλαιπωρούσαν το μυαλό μου, τη ψυχή μου, το είναι μου.

Τα χρόνια περνάνε, μα το μοτίβο είναι το ίδιο. Ένα ξεθωριασμένο μαύρο πέπλο για ουρανό και ένα μονότονο κόσμο για σπίτι. Εγώ εκεί, στο ίδιο τραπέζι, να περιμένω.. Μα η καρτερία, μου διάβρωσε τους καλούς τρόπους, παράξενος λένε έγινα, παράξενος και απότομος, εγωκεντρικός και κυνικός.

Φίλε, εσύ με αντέχεις τόσα χρόνια, μαζί πίναμε τα ποτά της ντροπής, της χαράς της δυστυχίας. Εγώ άλλαξα ή ο κόσμος άλλαξε και δεν μπορεί να με αντέξει. Την αλήθεια λέω, την ωμή αλήθεια, αλλά τελικά η ουσία δεν είναι η ουσία αλλά το τρισκατάρατο «πακέτο».

– Πες τα ρε 'συ λίγο καλύτερα, είναι ανάγκη να του τα πεις στα μούτρα; Καλλώπισε λίγο το λόγο σου. Μην είσαι απότομος

– Ασε, καλύτερα να μην τα πω καθόλου

Καληνύχτα σας

Νέα βιβλία κτλ

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Sun, 20 Mar 2005 15:32:15 EET

Μόλις ήρθαν οι γονείς από Αθήνα. Πήγαν μερικές μέρες για να δουν κάποια μουσικά σύνολα, καθώς και κάποια θέατρα. Στο μενού φυσικά χωράνε και μερικές ταβερνούλες.

Μου έφεραν τα βιβλία που είχα ζητήσει

Το γιατί που δεν έχει απάντηση

Posted by Γιώργος Ιορδάνου Sat, 19 Mar 2005 22:42:00 EET

– Αχ.. πως πέρασαν τα χρόνια.. πώς κατάντησα έτσι; 70 χρόνια στην πλάτη και ακόμα δεν κατάφερα να μεγαλώσω. Ο ήλιος πέφτει στο ξηρό χώμα, κατά μέτωπο επίθεση στη ψυχή μας, θυμίζοντας της ότι έχει μαρανθεί.

Ο μπάρμπα-Γιάννης χρόνια κάθεται σ' αυτή τη καρέκλα, κάτω από αυτό τον ήλιο, περιμένοντας υπομονετικά να πάει στην άλλη πλευρά. Δεν τη φοβάται την άλλη πλευρά, χρόνια τώρα έχει χωνέψει τον κύκλο της ζωής και τη ματαιότητα της. Στο κάτω-κάτω τί θα φάνε μετά τα σκουλήκια; Χρόνια στο γιαπί, οι σταγόνες του προσώπου του ήταν το νερό της οικογένειας του, οι ραγάδες του κορμιού του εξασφάλιζαν το φαΐ τους. Τώρα, σακάτης στη καρέκλα του περιμένει… Γιατί άραγε αργεί;

Η κυρά του πέθανε πριν 3 χρόνια. Πολύ τον πείραξε. Τί να την κάνει τη ζωή χωρίς την καλή του; Μαζί πέρασαν τις δυσκολίες της φτώχειας, μαζί έκαναν τον Μάριο και τον Νίκο. Ο Νίκος τους, σπούδασε στα εξωτερικά και ο Μάριος βγήκε στο μεροκάματο. Ο Νίκος, στην Αμερική εργοστασιάρχης, έβγαλε αρκετά λεφτά και ήρθε Κύπρο να ανοίξει μπίζνες. Ο Μάριος, ο μεγαλύτερος, έπρεπε να βγει στο μεροκάματο να συντηρήσει τον Νίκο, αλλά πάντα είχε μια αγάπη για τα γράμματα. Διάβαζε κάτι δύσκολα βιβλία, που έγραφαν για αριστερούς, για σοσιαλισμούς, κάτι τύποι με δύσκολα ονόματα. Το τρένο του όμως είχε φύγει. Δε βαριέσαι…

– Καταραμένος πόλεμος. 50 χρόνια από τη ζωή μου έχει φάει. Γιατί να μαλώσουν τα παιδιά μου; Τί είχαν να χωρίσουν; Ποιος δολοφόνος τους έδωσε όπλα; Που ήσουν παναγιά μου την ώρα που πατούσαν την καταραμένη τη σκανδάλη; Αχ τρισκατάρατοι πολιτικοί… εσείς μου σκοτώσατε τα παιδιά μου. Εσείς που διχάσατε τον κόσμο. Όλοι μας τροφή θα καταλήξουμε, στο ίδιο χώμα. Το ρόδο πρέπει να βλέπει τον ήλιο και περήφανο να καμαρώνει την ομορφιά του, όχι να βλέπει το άλλο ρόδο και να προσπαθεί να το ξεριζώσει.

Ίσως το χιόνι να κάλυψε το αίμα… μα οι πληγές δε φεύγουν. Σταματήστε να είστε ζώα… ας γίνουμε άνθρωποι.. ας γίνουμε γιασεμιά από τον ίδιο κορμό, κι ελεύθερα να φύγουμε απ' το δέντρο και να απλωθούμε στον κάμπο, παρόμοια, πανέμορφα, αρμονικά, αγαπημένα, ειρηνικά!