Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Υπάρχει μια μικρή, πονηρή πορτούλα στην κόλαση, με χρυσό πόμολο και πλανόδιους αγγέλους γύρω τριγύρω της. Παράξενους αγγέλους, με λαμπερά λέπια στα φτερά τους, κίτρινους μεταξωτούς χιτώνες και ασημιά στεφάνια στα μαλλιά. Κανείς δεν φαντάζεται πως αυτή η πορτούλα, με το χρυσό πόμολο, οδηγεί στη κόλαση. Κανείς δεν φαντάζεται πως αυτοί οι πλανεροί άγγελοι με τα λέπια στα φτερά έχουν αποστολή να οδηγούνε στο χαμό. Εδώ, όποιος έρχεται, τ'αποφασίζει μόνος του. Γιατί του γυάλισε, ίσως, το χρυσό πόμολο. Γιατί τον εντυπωσίασαν οι παράξενοι άγγελοι. Γιατί νόμισε πως αυτή η πορτούλα ήταν στα μέτρα του. Σημασία έχει πως φτάνει κανείς πάντα μόνος του. Και, συνήθως, βιαστικός…

Ν' ονειρεύεσαι, μου 'λεγε ένας φίλος που μ'αγαπούσε και με ήξερε καλά. Τα όνειρα, συνήθως, προδίνουν. Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν. Ομως, δε γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία. Να ονειρεύεσαι! Κοίτα μόνο να έχεις σταμπάρει την έξοδο κινδύνου από τα όνειρα σου. Τότε σώζεσαι. Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτε δεν είναι στη ζωή το παν! Εχει και παρακάτω, έχει και άλλο. Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα! Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου! Οταν ένας άνθρωπος έχει ενδώσει εντελώς στο πάθος του, είναι μάταιο να προσπαθείς να του αλλάξεις τακτική. Είναι όπως ακριβώς ο τζόγος. Οσο χάνεις, τόσο κολλάς. Εχει μια περίεργη γλύκα η αυτοκαταστροφή. Ανήκει στα σκληρά ναρκωτικά. Αν εθιστείς, μάλλον τελείωσες. Εκτός αν πετύχεις στις καλές του το Θεό. Συμβαίνει. Εγώ τα είχα βρει μια χαρά με τη ζωή. Γίναμε κολλητάρια και τα περνούσαμε περίφημα. Πήγαινα ως εκεί που μ'έπαιρνε. Για να χαίρομαι. Κι αν είχα κέφι, προχωρούσα ως εκεί που δε μ'έπαιρνε. Για να μαθαίνω!