Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Μερικά πράγματα, μετά από κάποιο διάστημα έπρεπε να ήταν αυτονόητα, ή μήπως όχι;

Μόλις μου 'πε για τις αργίες ένας φίλος μου, έπρεπε να κάμω παύση για να καταλάβω τι εννοούσε. Ο καημένος, όλο κι όλο, ένα χρόνο δούλεψα σε "κανονική" εταιρία, κι αυτό ήταν πριν τρία χρόνια — μετά αποφάσισα να φύγω. Ο στόχος μου, μια καλύτερη ζωή. Καλύτερη όμως προς τι; Καλύτερα λεφτά; Παραπάνω σεξ; Πιο πολύ σεβασμό; Φίλους; Οικογένεια; Καινοτομία; Ακόμα, δεν ξέρω. Δεν ήταν προγραμματισμένο.

Απλά ήθελα να φύγω. Υπολόγισα πόσες ήταν οι μίνιμουμ ανάγκες μου τότε (καμιά διακοσαριά λίρες - εκατό για το phigita κι εκατό για να τρώω πόλιπιφ κάθε μέρα) και έφυγα. Τώρα, χρεώνω τόσα με την ημέρα, όποτε καταφέρνω να σταυρώσω καμιά δουλειά (μια φορά το μήνα, τουλάχιστον, τα καταφέρνω — not bad).

Και, αφού ο στόχος επιτεύχθει, κάθε μέρα είναι διαφορετική. Από την καλή έννοια, διαφορετική: Άλλες φορές ξυπνώ γύρω στις 7.00, άλλες γύρω στο μεσημέρι και μέσα-μέσα που 'χω καμιά δουλειά πηγαίνω Λευκωσία (να σπάσει πέτρα 2-3 μέρες κάθε βδομάδα) και, κατά τι πιο σπάνια πηγαίνω κανένα ταξίδι εξωτερικό. Ως τωρά, κατάφερα να πάω Ιρλανδία, Αγγλία, Αυστρία, Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία, Ολλανδία, Τσεχία και Αμερική — not bad.

Αυτό μπορεί να σημαίνει κάτι, μπορεί και να μην σημαίνει τίποτα. Νομίζω εκείνο που θέλω να πω είναι ότι όλα ξεκινούν από εσένα. Πλούσιοι δεν είναι εκείνοι που έχουν πολλά. Πλούσιοι είναι εκείνοι που χρειάζονται λίγα. Λάβε το υπόψη την επόμενη φορά που θα λογαριαστείς με τον εαυτό σου.

Ο επόμενος μου στόχος είναι να μπορέσω να δώσω και κάτι σε φιλανθρωπίες: "NEO ο φιλάνθρωπος". Δεν ακούγεται ωραίο;