Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Το τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού Fortune έφερε ένα πολλά σοκαριστικό εξώφυλλο. Το ερώτημα ήταν απλό: Πως γίνεται τα πιο υψηλόμισθα στελέχη του πλανήτη να 'χαν χάσει τόσα δισεκατομμύρια σε εξωτικά χρηματοοικονομικά μέσα που στηρίζονταν στα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού ρίσκου;. Το περιοδικό είχε κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια τότε για να εξηγήσει και τους λόγους και τα αίτια και τις συνέπειες της κατάστασης που 'χε δημιουργηθεί.

Εκείνο όμως που μου 'μεινε από τα άρθρα ήταν ότι κανένα από τα στελέχη αυτά, που είχαν την ευθύνη για τα δισεκατομμύρια που χάθηκαν, δεν θα επέστρεφε τα πλουσιοπάροχα μπόνους που λάμβανε τα προηγούμενα χρόνια. Ούτε στερήθηκαν της αποζημίωσης τους αφού αφέθηκαν να αποχωρήσουν αντί να απολυθούν, όπως και θα έπρεπε.

Θυμήθηκα τότε εκείνα που μου 'λεγε ο διευθύνων σύμβουλος ενός σχετικά μεγάλου οργανισμού: "ένας οργανισμός κατευθύνεται πάντα σύμφωνα με τα συμφέροντα εκείνου που βρίσκεται στην κορυφή του".Ας πούμε, δηλαδή, ότι είμαι διευθύνων σύμβουλος μιας απρόσωπης εταιρίας και βρίσκω ένα τρόπο να παρουσιάζω τον οργανισμό ότι "πετά" ώστε να μπορώ να διαδηλώνω ότι είναι κερδοφόρος τη στιγμή που οι ζημιές είναι τεράστιες (σε βαθμό που να μην είναι πλέον βιώσιμο το project).Είδες καθόλου το Fun with Dick and Jane;…. άκουσες ποτέ για την Enron;

Τα bonus θα συνεχίσουν να έρχονται, οι αυθαιρεσίες θα συνεχίσουν να γίνονται κι όταν τελικά θα έχω απομακρυνθεί από τον υπόψη οργανισμό που θα κινδυνεύει τότε με πάττισμα και κλείσιμο και απώλεια της δουλειάς του κόσμου που εργοδοτείται εκεί, θα 'ρθω και να πω "αν έκαμα λάθη, να με κρίνεται"… φτάνει να μην μου ζητήσετε να επιστρέψω πίσω όσα έφαγα.