Το δικαίωμα σεβασμού και διασφαλίσεως του απορρήτου της επικοινωνίας
Posted by Νεόφυτος Δημητρίου Tue, 26 Feb 2008 07:47:57 EET
Και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο (άρα και μέσω διαδικτύου) είναι απόλυτα απαραβίαστο.
Στην Ελλάδα, νόμος ορίζει τις εγγυήσεις υπό τις οποίες η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το απόρρητο για λόγους εθνικής ασφάλειας ή για διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων.
Στην Κύπρο, σύμφωνα με το Άρθρο 17 (+) του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας: Έκαστος έχει το δικαίωμα σεβασμού και διασφαλίσεως του απορρήτου της αλληλογραφίας ως και πάσης άλλης επικοινωνίας αυτού, εφ’ όσον η τοιαύτη επικοινωνία διεξάγεται διά μέσων μη απαγορευομένων υπό του νόμου.
Η ανωνυμία που μπορεί να επιλέγει (ή να μην επιλέγει) κανείς στο μπλογκ του εντάσσεται στην προστασία του εν λόγω απορρήτου. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να γράφει ο καθένας ανεξέλεγκτα στο διαδίκτυο. Αναγωγικά, μπορεί να προσδιοριστεί το άτομο που φέρει την ευθύνη για κάτι.
(+) Επιχειρήθηκε να τροποποιηθεί ώστε να επιτρέπονται διά νόμου οι παρακολουθήσεις τηλεφώνων για πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος και της διακίνησης ναρκωτικών. Δεν γνωρίζω την τελική κατάληξη αλλά φαίνεται ότι με την συγκατάθεση και μόνο του γενικού εισαγγελέα γίνεται, βλέπε:
Δε γίνονται υποκλοπές δηλώνει ο Αρχηγός Αστυνομίας
Καβγάδες και για παρακολουθήσεις και υποκλοπές τηλεφωνημάτων
Αλέκος Μαρκίδης (τέως Γενικός Εισαγγελέας): «Ουδέποτε έδωσα τη συγκατάθεσή μου, ως Γεν. Εισαγγελέας, για την παρακολούθηση τηλεφωνικών συνδιαλέξεων οποιουδήποτε»
Reader's Comments
Αυτές τις μέρες πολύς ντόρος γίνεται στην Ελλάδα για την ελληνική μπλογκόσφαιρα και τα διάφορα παρατράγουδα (βλ. εκβιασμούς πολιτικών και όχι μόνο προσώπων). Έχω ακούσει και διαβάσει πολλά, από το ότι δεν υπάρχει διαδικτυακή παιδεία στην Ελλάδα (λες και χρειαζόμασταν ένα νέο σκάνδαλο για να το μάθουμε αυτό) μέχρι τις ευθύνες των ανωνύμων. Γενικά το ανώνυμο είναι συνυφασμένο με το μεμπτό και αυτή η τακτική εμένα με ενοχλεί. Αυτό που με ενοχλεί όμως περισσότερο είναι ο στιγματισμός του μέσου. Το διαδίκτυο παρέχει μία πλειάδα διευκολύνσεων που πριν από 20 χρόνια δεν θα μπορούσε να φανταστεί και ο μεγαλύτερος στοχαστής (ίσως ελάχιστοι σε όλο το κόσμο) και εξαιτίας μία κοντόφθαλμης πολιτικής και ιδιοσυγκρασίας το καταδικάζουμε σε "εργαλείο του σκότους". Για να μην πω για τον αναβρασμό στις δημοσιογραφικές τάξεις που καταστροφολογούν για τον αφανισμό της δημοσιογραφίας με τη σημερινή της μορφή, υπαινισσόμενοι ότι τα blogs ήρθαν για να τους πάρουν τη δουλειά.
Όλα αυτά είναι μικρότητες αλλά το υποχθόνιο μήνυμα είναι άλλο. Ξέρουμε ότι παρακολουθούμαστε και αυτό επιβεβαιώνεται από την ευκολία με την οποία ακολουθήθηκαν τα "ηλεκτρονικά ίχνη" προς τους υπόπτους για εκβιασμό οι οποίο θα πρέπει να απολογηθούν στον ανακριτή μέχρι εδώ όλα καλά. Τί γίνεται όμως στις περιπτώσεις καταστολής της έκφρασης ιδεών και απόψεων; Μην ξεχνάτε ότι βασική αρχή των blogs είναι ότι είναι βήμα προσωπικής έκφρασης. Όταν η έκφραση αυτή μπορεί να καταστρατηγηθεί τότε ευνοείται η ανωνυμία η οποία οδηγεί στην καχυποψία με όλα τα επακόλουθα.
Προσωπικά κλείνω ελαφρώς προς το δικαίωμα της ανώνυμης δημοσίευσης απόψεων. Δεν είναι κάτι νέο, όποιον δημοσιογράφο ρωτήσεις θα σου πει ότι υπάρχει από τότε που υπάρχει και η δημοσιογραφία, με μικρότερη βαρύτητα λόγου φυσικά.