Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Όταν συμπλήρωνα την αίτηση για τη βίζα, η μεγαλύτερη απόλαυση ήταν που 'πρεπε να γράψω τον δίγραμμο κωδικό κάθε χώρας που βρέθηκα τα τελευταία δέκα χρόνια επειδή η φόρμα δεν είχε αρκετό χώρο στην περίπτωση μου. Αν και στις συναντήσεις που προηγήθηκαν του ταξιδιού μου έλεγα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να καταφέρω να μετατρέψω μια μικρή ευκαιρία σε μεγαλύτερη (διάβαζε, να μπορώ να δουλεύω από την Κύπρο) η πεποίθηση μου ήταν πάντα ότι μπορούσα.

Το 'χω πει πολλές φορές αλλά θα το ξαναπώ και τώρα γιατί πραγματικά το πιστεύω ότι οι φίλοι, η οικογένεια και όποιοι άλλοι είναι μέρος της καθημερινότητας μας, ανάμεσα σε άλλα, είναι και μάρτυρες της ζωής μας. Παρατηρούν, βλέπουν, μαθαίνουν και επικρίνουν όταν χρειάζεται τις επιλογές μας.

Στα τριάντα μου, ήρθα "φοιτητής" στο Almaden χάρη σε ένα που τους λίγους ανθρώπους που συνδέθηκα μαζί του (Gustaf, ευχαριστώ). Το Almaden είναι πάνω σ'ένα βουνό, μες τη φύση και σε αντίθεση με όλους του άλλους τόπους που βρέθηκα στο παρελθόν ήταν ο μόνος τόπος που δεν ένιωσα ούτε μόνος μου, ούτε ξένος.

Αυτό το καλοκαίρι, έστω για εκείνο το λίγο, ήμουν ξέγνοιαστος έτσι για αλλαγή. Πήγα σε συνάντηση στο FaceBook (*), προσκλήθηκα για συνέντευξη στο Yahoo (και θα ανταποκρινόμουν αν δεν υπήρχε πρόβλημα με τη βίζα), έκαμα σχεδόν τρεις συνεντεύξεις με το hi5 (και θα μπορούσε να έκλεινε αν δεν είχε πρόβλημα με τη βίζα), είχα πρόταση εργοδότησης από μια από τις πρώτες εταιρίες που είχαν σχέση με το project ελεύθερου λογισμικού που βοηθούσα στα νιάτα μου, έκανα τρεις τηλεφωνικές και πέντε επι-τόπου (Ζυρίχη) συνεντεύξεις με το Google, και παρολίγο να ήμουν (μέχρι χθες θα ήμουν) ο πρώτος "μετα-διδακτορικός" στην Αμερική χωρίς διδακτορικό.

Μετά την χθεσινή μέρα, θα 'χα κάθε δικαίωμα να πω ότι εν η τύχη μου τέτοια αλλά δεν νιώθω καθόλου έτσι. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό άνθρωπο (ΧΡΙ, είσαι ότι καλύτερο εσυνέβηκε στη ζωή μου). Και, όσο κι αν πονεί κάθε φορά που πρέπει να αντιμετωπίσω τις μικρότητες από ανθρώπους που προ-ολίγου τους ένιωθα κοντά μου, η πραγματικότητα παραμένει η ίδια και κάποιοι, τους οποίους εσύ μπορεί να μην γνωρίζεις, την ξέρουν.

Αυτό το καλοκαίρι, χάρηκα που βρέθηκα στο Almaden. Γνώρισα ένα που τους πιο cool manager (**) που ξέρω — ο μοναδικός που κατάφερε να με κουμαντάρει και να συμπεριφερθεί ως φίλος αντί ως μάστρος του μάστρου μου. Κουβέντιασα με ένα IBM Fellow για παραπάνω από μια ώρα (ήξερε και το Σαμάρα — Γιώργο, δεν είπα τίποτε :)). Και, έβαλα το λιθαράκι μου για το μέλλον — η ειρωνία της υπόθεσης είναι ότι έχει να κάνει με μια κυρία από την ελληνική μυθολογία που ήξερε το μέλλον αλλά κανένας δεν την πίστευε, την Κασσάνδρα.

Αυτό το καλοκαίρι, μπορεί να μην έγινα τίποτα παραπάνω απ' ότι ήμουν πριν αλλά έκαμα φίλους όπως αυτούς που γνώρισα στο phigita, την Ελένη, την Γεωργία, κι όλους αυτούς που μ'εκτιμάνε (***)… και με θέλουν, και με πάνε, κι όπως είμαι μ'αγαπάνε.

(*) Μάριε, ευχαριστώ για τις συζητήσεις μας για "cake-cutting" και τα λοιπά. Ξέρω ότι δεν ήμουν ο καλύτερος συνεργάτης που είχες. Αλλά, ήμουν ο καλύτερος που βρέθηκε εδώ που είμαι και τα πήγα μια χαρά. ("Αν το είχα αποφασίσει όπως οι περισσότεροι, όχι μόνο θα το είχα πιστέψει αλλά και θα είχα φανεί ανώτερος τους. Προτίμησα τον εαυτό μου. Αυτό που ονομάζουν ανώτερο ον, είναι το ον που απατήθηκε." — Παύλος Βαλερύ)

(**) Χριστόδουλε, αγαπώ σε, εκτιμώ σε. Έμαθες μου να είμαι διπλωμάτης και είμαι, εκεί που πρέπει. ("When in Rome, Do as the Romans.")

(***) Φίλε Σωτήρη, είσαι ο μοναδικός που μου στάθηκε σε ώρα ανάγκης και γι αυτό αγαπώ σε παραπάνω από όλους. ("A friend walks in when the whole world walks out." — Walter Winchell)

ΥΓ. Αντώνη, ευχαριστώ για το ταξίδι στο Stanford πριν οκτώ χρόνια. Συγκινήθηκα όταν ξαναπήγα. ("You never know when you're making a memory." — Rickie Lee Jones)