Δεν συγχαίρουμε ένα δάσκαλο επειδή διδάσκει οτι ένα κι ένα κάνουν δύο. Τον συγχαίρουμε ίσως επειδή διάλεξε τούτο το αξιοθαύμαστο επάγγελμα. Ας πούμε λοιπόν ότι ο Ταρού και μερικοί άλλοι ήταν αξιέπαινοι γιατί προτίμησαν ν'αποδείξουν ότι ένα κι ένα κάνουν δύο κι όχι το αντίθετο, μα ας πούμε, επιπλέον, ότι είχαν από κοινού τούτη την καλή θέληση με το δάσκαλο καθώς και μ'όλους εκείνους που έχουν καρδιά σαν και τη δική του και οι οποίοι, προς τιμή του ανθρώπινου είδους, είναι περισσότεροι απ' όσο νομίζουμε — αυτό τουλάχιστον πιστεύει ο αφηγητής. Ο ίδιος άλλωστε αντιλαμβάνεται θαυμάσια την ένσταση που θα μπορούσαν να του προβάλουν, ότι δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι διακινδύνευαν τη ζωή τους. Μα φτάνει πάντα μια στιγμή στην ιστορία όπου όποιος τολμήσει να πει ότι ένα κι ένα κάνουν δύο τιμωρείται με θάνατο. Ο δάσκαλος το γνωρίζει πολύ καλά. Και το ζήτημα δεν είναι να ξέρεις ποια ανταμοιβή ή ποια τιμωρία περιμένει αυτό το συλλογισμό. Το ζήτημα είναι να ξέρεις αν ένα κι ένα κάνουν ή δεν κάνουν δύο . Όσοι συμπολίτες μας διακινδύνεψαν τότε τη ζωή τους έπρεπε ν'αποφασίσουν αν ήταν ή όχι μέσα στην πανούκλα ως το λαιμό, κι αν έπρεπε ή δεν έπρεπε ν'αγωνιστούν εναντίον της. (ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ)