Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Κάποια πράγματα εν ανάλογα με τον άνθρωπο. Για μένα, στο ψηλότερο σκαλοπάτι, ήταν πάντα η γιαγιά μου. Όποτε τη σκέφτομαι συγκινούμε κι όποτε τη θυμούμαι κλαίω. Ίσως γι αυτό τα πηγαίναμε τόσο καλά με τον πάτερ — ήταν ο μόνος που την ήξερε καλά. Και, όποια ιδιαιτερότητα κι αν είχε ο χαρακτήρας του, δεν ήταν λίγο αυτό που μου 'χε πει όταν πρωτοσυστηθήκαμε. Βούρκωσα πολύ εκείνη τη μέρα — η κουβέντα που 'χε ξεστομίσει ήταν η ιστορία της ζωής μου.

Του παππού μου δεν του το 'χα συγχωρέσει ποτέ — ώσπου και μεγάλωσα και κατάλαβα. Και σήμερα να ζούσε η γιαγιά μου και να την ρωτούσα ξανά, είμαι σίγουρος, πάλι ότι τον αγαπά το ίδιο θα μου 'λεγε. Έτσί ήταν η φύση της (δεν ήξερε τίποτα άλλο από την αγάπη). Γι αυτό, τούτη η καταχώρηση είναι αφιερωμένη σε όσους αγαπούν, χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα.