Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Κατά τις μιάμιση το πρωί είχα αποφασίσει ότι οι επιλογές μου ήταν περιορισμένες.

Είχα ήδη πάει καμιά ώρα στο Life Ball (να δω τι είναι), μετά δείπνο, μετά Chelsea (αυτό της εναλλακτικής μουσικής που λέγαμε) και μετά, που αλλού, στο μπαράκι της γειτονιάς. Κατά τη διάρκεια του δείπνου έπιασε κι ένα μπουρίνι, άστα. Βαρέθηκα γρήγορα… ως τα μεσάνυκτα ήμουν σπίτι (άλλες φορές τέτοια ώρα ξεκινούσα).

Τα λέω μαζεμένα γιατί δεν έχει και πολύ νόημα. Στο μπαράκι της γειτονιάς, έπιασα κουβέντα (τρόπος του λέγειν) με μια Βελγίδα (μου διαφεύγει τ' όνομα της τώρα) που έκανε euro trip (ή world trip). Είκοσι χρονών, όμορφη, περνούσε όλα τα τεστ - το ένα μετά το άλλο. Σε κάποια φάση μου σύστησε και τον αδερφό της (ή τουλάχιστον έτσι είπε). Γυρίζω κι εγώ και της συστήνω την αδερφή μου… έδειξα την Ίνα που καθόταν δίπλα μου (μια κοπέλα από τη Φινλανδία που κάνει ταττού και που 'χαμε κουβεντιάσει 1-2 φορές τις προηγούμενες μέρες). Η Βελγίδα, τι το 'θελε, ρωτά την Ίνα αν είναι όντως αδερφή μου. Εντωμεταξύ, η Ίνα, κάτασπρη όπως το σιόνι και με ταττού που ξεκινούν από την ωμοπλάτη και φτάνουν λίγο πάνω από τους αγκώνες της. Γυρίζει λοιπόν η Ίνα και τι της λέει: "αδερφή του; εγώ νόμιζα ότι εσύ είσαι η αδερφή του". Ήθελα τόπο να χωστώ. [Σημείωση: Για να μην παρεξηγήθω, να πω ότι στο μπαρ της γειτονιάς, τα τραπέζια είναι ψηλά και μεγάλα και πολλές φορές βρίσκεις τον εαυτό σου να κόβκει κουβέντες με τους υπόλοιπους που κάθονται μαζί σου.]

Τέλοσπάντων, έρχομαι σπίτι, ξαπλώνω και ξυπνώ γύρω στις ενάμιση το πρωί. Έχοντας αποκλείσει τα μπουρδέλα ως επιλογή (υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα πάω — μη γελάτε) είτε θα πήγαινα στο U4 (club) ή θα γύριζα πλευρό. Αν και δεν ήμουν στο κέφι, αποφάσισα ότι έπρεπε να πάω στο club διαφορετικά ήταν να με πιάσουν τα υπαρξιακά μου την επομένη. Εντωμεταξύ, έξω, έβρεχε ακόμα. Βγήκα στους δρόμους, βρήκα ταξί και κατευθύνθηκα προς το club. Μπαίνω μέσα, τα συνηθισμένα (αεράτος, κτλ), πίνω και την πρώτη μπύρα, όλα super!

Σε κάποια φάση, όπως έβγαινα από το μικρό δωμάτιο (μόνο εκεί επιτρέπετε το κάπνισμα) βλέπω μπροστά μου μια κοπέλα που μου φάνηκε γνωστή. Τη χαιρετώ. Με χαιρετά. Η φίλη της έμεινε… ρωτά την "you know this guy". Γυρίζει κι αυτή και τι της λέει: "he's the hot dog guy". Χαρές, παναΰρκα η άλλη κοπέλα… Ήθελα τόπο να χωστώ.

Βασικά (για να μπείτε στο νόημα), προψές - μόνος κι έρημος, έφευγα που ένα μπαράκι που συχνάζω τελευταία. Λέω, δεν παίρνω κι ένα βρώμικο (hot dog) να μη γυρεύω φαί μόλις φτάσω στη γειτονιά μου. Εκεί (στο σταθμό των hot dog), πάνω στο παγκάκι, κάθονταν δύο κοπέλες. Έκατσα δίπλα τους αλλά όσο πιο μακρυά γινόταν. Ήταν περασμένα μεσάνυκτα (γύρω στις 12.10) κι ήθελα να μάθω την ώρα για να δω αν θα προλάβαινα το τρένο. Κάπως έτσι πιάσαμε κουβέντα (αλλά ύστερα στους φίλους τους έλεγα ότι δοκίμασαν να μου κλέψουν τα τσιγάρα). Εννοείται ότι κάναμε καλαμπούρι με τα τεστ μου (έχω ένα που λέει πόσο μεγάλο είναι το Εγώ του άλλου το οποίο κράτησε το ενδιαφέρον για όση ώρα ήμασταν μαζί).

Όπως και να 'χει, πίσω στο club. Κάναμε λίγη παρέα με τις κοπέλες, κουβεντούα, κτλ. Για κάποιο λόγο (που μόνο αργότερα κατάλαβα τι ήταν) η άλλη κοπέλα δεν απαντούσε στο τεστ (το απόφευγε ευγενικά). Δεν έχω λόγια να πω για το χαρακτήρα της. Άγγιξε με σαν άνθρωπος. Και, ήταν φανερό ότι συγκινήθηκε και (αν και δεν το έδειξα) συγκινήθηκα κι εγώ όταν διαπίστωσα το λόγο που δεν απαντούσε τόση ώρα. Με όλο το σεβασμό και την αγάπη, να μου επιτρέψετε να μην τον αναφέρω εδώ.

Σήμερα μίλησα λίγο με τη κοπέλα που τα ξεκίνησε όλα στο σταθμό των hot dog. Ανταλλάξαμε δυο-τρία πειράγματα (έκαμνα τα παράπονα μου για το υποκοριστικό) και μετά αποχαιρετιστήκαμε με τον πιο φυσιολογικό (υπό τις συνθήκες) τρόπο:

ΥΓ. Η Βιέννη τα 'χει όλα εκτός από το πιο σημαντικό.