Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Μπορεί να έδωσα διαφορετική εντύπωση τις τελευταίες μέρες αλλά είναι κάποια πράγματα που μου λείπουν από την Κύπρο. Για παράδειγμα, μου λείπουν πολλά οι Τρίτες. Είναι η μέρα που πάμε για φαγητό στους γονείς μου (όποτε πηγαίνω — τη μια είναι η δουλειά, την άλλη είναι κάτι άλλο — αλλά κάποιες φορές πάω). Και, πιο πολλά, μου λείπει η στιγμή που μπαίνει ο αρφότεκνος μου σπίτι και κάνει κάποια μαλακία και ακούω το παπά μου να του φωνάζει: "Φύτο". Άμα το ακούω τούτο ξέρω ότι είναι στο σωστό δρόμο. Αν δεν το ακούσω πιάνω τον (τον αρφότεκνο) που κοντά τζιαι κάμνω του παρατήρηση (γιατί σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά). Επίσης, μ'αρέσουν οι Τρίτες γιατί βλέπω τη μάμα μου να λάμπει που τη χαρά της. Ίσως είναι επειδή με βλέπει να πελλανίσκω τη Χρι που τα φιλιά (πριγκιπέσσα - έτσι την είχε πει όταν παντρευτήκαμε). Επίσης, λείπει μου η αδερφή μου που συμφωνά πάντα με τις απόψεις μου (τούτο ήταν αστείο). Και λείπει μου ο γαμπρός μου. Αλλά, παραπάνω ίσως απ'όλους λείπει μου η αρφοτεκνούα μου που το ένστικτο της είναι αλάνθαστο (επήρε μου μερικά χρόνια να την κερδίσω).

Λείπουν μου επίσης ο Σωτήρης (που τον αγαπώ επειδή κάποτε είχε τ'αρχίδια να σταθεί δίπλα μου). Λείπει μου ο Σιδέρης (επείδη είναι που τους λίγους γνήσιους ανθρώπους που ξέρω). Λείπουν μου επίσης η Γεωργία και η Ελένη (που αν είχα να διαλέξω οικογένεια για να γεννηθώ θα διάλεγα τη δική τους) και λείπει μου ο Κωνσταντίνος τζιαι η Κατερινά (επειδή ταιριάζουν αν μη τι άλλο). Λείπουν μου επίσης οι νεώτεροι της παρέας (ο Γιώργος, η Μαρία, ο Αυγουστίνος που θα τον δω σύντομα και τα υπόλοιπα παιδιά της παρέας) αλλά τζι ο Χάρης με το Χρίστο (Χρίστο σόρρυ — για μένα ήσαστε "τουιν παρολιν" που λένε), τζι ο άλλος ο Χρίστος-Καλ. (που είναι κύριος) και, ο Αλέξανδρος (που είμαι σίγουρος ότι θα βρει την αγάπη τελικά).

Και, χωρίς να έχω φτάσει στο τέλος (αλλά κάπου πρέπει να σταματήσω), λείπει μου η Γιου (τέλειο αυτό που έγραψες στο facebook, "έλα να αγαπηθούμε να μπλεχτούν τα όνειρα μας"), η πεθερά μου (δεν τολμώ να κάνω εμβόλιο φέτος), ο πεθερός μου (που είναι που τους λίγους ανθρώπους που μου έμαθε κάτι), η Άντρη και ο Γιάννης, η Χρίστια (που είναι το μέλλον) κι ο Μάριος (που όποια τον παντρευτεί, θα ευτυχήσει) καθώς επίσης η γιαγια της Χρι (που τη νιώθω και δική μου γιαγιά) και η Amita (που την νιώθω σαν αδερφή μου). Τζιαι ο κύριος Χριστάκης (που εκτός που ναυτικός είναι και ποιητής).

Τούτες τις μέρες, λέιπει μου κι ο Γκουστάφ που πήγε διακοπές. Τις προάλλες τον ρώτησαν για μένα (το έμαθα από τρίτο χέρι) και τι τους είπε: "ο Νεόφυτος έκανε πολλά πράγματα — τούτο το διάστημα είναι δάσκαλος". Χωρίς πολλές εξηγήσεις. Τον πάω πολλά τούτο τον άνθρωπο.

Τους υπόλοιπους ήθελα να πω ποιος τους γαμεί αλλά δεν θα ήταν δίκαιο γιατί έχει και πολλούς άλλους που τους αγαπώ εξίσου και απλά είναι λίγος ο νους μου για να τους θυμηθώ τώρα. Για κάποιο λόγο, θέλω να πω ταπεινά συγνώμη στη κυρία Μαρία (που αναγκάζεται να επαναλάβει κάποιο μάθημα της προϋπηρεσιακής για το οποίο εξακολουθώ να θεωρώ ότι είναι ένα ανήθικο πρόγραμμα) και θέλω να της πω ότι έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου (εκ των προτέρων κι όχι εκ των υστέρων). Λυπούμαι που δεν ήταν αρκετό. Η κυρία Μαρία δεν μου τηλεφώνησε, ούτε παραπονέθηκε, αλλά εγώ το έμαθα. Το ίδιο ισχύει και για κάθε Μαρία που αναγκάζεται να υποστεί αυτό το μαρτύριο, κάτω από τις γνωστές συνθήκες.

Ξέχασα ακόμα ένα άνθρωπο και θέλω να τον αναφέρω έστω κι αν χαλάσει λίγο η ροή της καταχώρησης μου. Λείπει μου η κυρία Αρίστη που ένιωσε την υποχρέωση να με βοηθήσει, χωρίς να μου χρωστά οτιδήποτε (ακόμα σκέφτομαι πως θα μπορούσα να ανταποδώσω αυτή τη χάρη). Το ίδιο μου λείπει και ο φίλος μου ο Τάσος (που αν δει τους λογαριασμούς που κάνω εδώ εννά με βάλει του βούρου).

Βασικά, όσοι είχατε το κουράγιο να διαβάσετε μέχρι εδώ (και δεν σας έχω ξατιμάσει ή δεν σας έχω πει που πρώτο χέρι ότι σας έχω γραμμένους ξέρετε που) τότε λείπετε μου.

Σήμερα υποτίθεται ότι έπρεπε να πω ότι είναι ανακατωμένη μέρα. Και, αν με ρωτούσατε το πρωί, θα σας έλεγα ότι είναι. Αλλά, τώρα, νιώθω διαφορετικά. Για να καταλάβετε, μπήκα σπίτι μόλις πριν αψιουριστώ. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Ήμουν στο naschmarkt. Και, κατά κάποιο τρόπο το σύμπαν (που λέει κι η Ελένη) συνωμότησε κι ήταν όλα υπέρ μου. Από τους τρεις τύπους από τη Σενεγάλη (που βρεθήκαμε στο δρόμο), τη Λουθία (από την Ανδαλουσία της Ισπανίας) που με σέρβιρε με το πιο γλυκό χαμόγελο, τον τύπο που έπαιζε το Σαξόφωνο και μου είπε κάτι στα Γερμανικά (μάλλον είπε ευχαριστώ), τις κοπέλες που κάθονταν δίπλα μου (της μιας άναψα της το τσιγάρο δίχως να τη ξέρω και μετά με χαιρέτησε φεύγοντας — την είχα ρωτήσει προηγούμενως τι γλώσσα μιλούσαν γιατί ακουγόταν όπως τη μουσική στ'αυτιά μου κι όντως έτσι ακουγόταν) και την κοπέλα που ήρθε απλά να πιάσει μια καρέκλα κι είπα της ότι είχε την ατυχία στη ρουλέττα να κάτσει δίπλα μου (και μ' ένα όμορφο χαμόγελο είπε μου "a little bit later, maybe").

Ευχαριστώ!

ΥΓ. Χρι μου έλειψε μου η μουρμούρα σου (μετά που τούτο το ταξίδι, θα 'χεις να μου λες μέχρι τα γεράματα μας).