Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Είπαμε η ζωή στη Βιέννη έχει και τα πάνω της, έχει και τα κάτω της. Οι τελευταίες δύο μέρες ήταν σίγουρα κάτω. Ίσως επειδή κρύωσα κι έπρεπε να κάτσω σπίτι όλη μέρα, χωρίς κλιματιστικό. Ψες, αν και δεν ήμουν εντελώς καλά, έπρεπε να βγω και βγήκα.

Στο μπαράκι της γειτονιάς είχε ένα γκρουπ που γιόρταζαν την αποφοίτησή τους από το λύκειο (οι περισσότεροι από Γαλλία). Σε κάποιο βαθμό μου θύμισαν τους μαθητές μου. Να μου επιτρέψετε όμως να πω ότι οι μαθητές μου έχουν περισσότερη κλάση (και τα κορίτσια και τα αγόρια). Όπως καθόμουν λοιπόν σε μια γωνιά και τους θαύμαζα να διασκεδάζουν, έρχονται δυο κοπέλες (η μια πιο ατίθαση από την άλλη) και μου ζητούν εν ψυχρώ να τις κεράσω ποτό. Από τη μια, έχω ένα κανόνα ειδικά για τέτοιες περιστάσεις. Από την άλλη, ξέρω τι σημαίνει να σου τελειώνουν τα λεφτά σε ένα τέτοιο ταξίδι. Και, επειδή ήταν πολύ low ο τρόπος που το είχε ζητήσει η μια (η πιο ατίθαση) ήμουν έτοιμος να πω όχι αλλά μετάνοιωσα. Έτσι, είπα τους ότι θα τους έκανα ένα τεστ (για να μην καταντήσει ζητιανιά). Αν το περνούσαν, θα τους έκανα τη χάρη.

Την πρώτη (τη λιγότερη ατίθαση) τη ρώτησα τι θα έκανε αν ήταν σε μια παραλία μόνη της και με τη θάλασσα ακριβώς μπροστά της. Είπε μου ότι θα πήγαινε για κολύμπι και προτού προλάβω να της πω ότι περνά το τεστ πρόσθεσε ότι θα έμπαινε γυμνή. Τη δεύτερη (τη πιο ατίθαση) τη ρώτησα πόσο μεγάλος είναι ένας κύβος μέσα στην έρημο. Προσπάθησε σκληρά να υπολογίσει το "σωστό" μέγεθος ενώ έριχνε κλεφτές ματιές να δει αν ενέγκρινα ή όχι. Όπως και να 'χει, είπα τους τελικά ότι περνούν κι έδωσα τους 50 ευρώ (όσα περίπου είναι ένα suck&fuck στο Άμστερνταμ). Δεν το περίμεναν… ενθουσιάστηκαν. Αν και είναι θετικό ότι μοιραστήκαν τα λεφτά με τους υπόλοιπους συμμαθητές-φίλους τους, οφείλω να πω ότι έχασα πάσα ιδέα για τις Γαλλίδες.

Εκείνες που με έκπληξαν ευχάριστα με τη συμπεριφορά τους ήταν δύο κοπέλες από το Ντύσελντορφ (Γερμανία). Στην ίδια γωνιά (το πιο απομονωμένο σημείο του μπαρ — δεν είχα και πολύ όρεξη) που αναφέρω και πιο πάνω, αλλά νωρίτερα από τις Γαλλίδες, ανοίξαμε συζήτηση. Πρέπει να ήταν ένα-δυο χρόνια πιο μεγάλες (γύρω στα είκοσι τους) και, κατά πολύ, πιο όμορφες και πιο γλυκές από τις Γαλλίδες. Μέσα στα πολλά, αντιλαμβάνεστε, έκανα τους και τα τεστ, αν μη τι άλλο για να δω από τι είναι καμωμένες. Πρώτο, δεν τις κέρασα ποτό (που θα έπρεπε) και, δεύτερο, η συζητήση ήταν απολαυστική (είχαν αυτή τη θετική αύρα που δημιουργεί άνεση). Μετά από λίγο, μετακινήθηκαν ενώ, εγώ έμεινα σταθερά στη γωνιά μου. Όταν αργότερα έκανα τη βόλτα μου μέσα στο μπαρ, τις είδα να δείχνουν σε κάτι φίλους τους (φλερτ) από τη Δανία κάτι που τους έδειξα. Τους είπα χαμογελώντας ότι θέλω δικαιώματα. Γυρίζοντας κι οι δύο, μου λένε "we love you". Επειδή έτυχε να ήμουν παρών όταν μιλούσαν με τους Δανούς (ο ένας ήταν λιώμα στο μεθύσι) μπορώ άνετα να πω ότι επιπρόσθετα ήταν χαριτωμένες και έξυπνες.

[Σημείωση: Κάτι Αυστριακοί που παρακολουθούσαν τη φάση με τις Γερμανίδες ήρθαν μετά και μου είπαν φιλοφρονητικά ότι είμαι "womanizer" και "γρήγορος". Δεν το δέχθηκα. Τους εξήγησα ότι είμαι 13 χρόνια με την ίδια γυναίκα και πολύ ευτυχισμένος. Δεν ξέρω αν με πίστεψαν.]

Το άλλο που θέλω να πω είναι ότι ξυπνάς μια μέρα και καταλαβαίνεις ότι είσαι δέκα χρόνια πιο μεγάλος. Και, για να 'μαι ειλικρινής, μου λείπουν τα τελευταία δέκα χρόνια. Ούτε τα πεϊπερς, ούτε τα προγράμματα, ούτε τα ταξίδια δεν μπορούν να αναπληρώσουν τόσο χαμένο χρόνο. Χρωστώ πολλά της Χρι κι έχω σκοπό να τα ξεπληρώσω όταν επιστρέψω (αν βέβαια δεν με παρατήσει στο μεσοδιάστημα).