Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Θα ξεκινήσω από το τέλος γιατί αν ξεκινήσω από την αρχή δεν υπάρχει περίπτωση να με πιστέψετε. Μόλις επέστρεψα στο δωμάτιο μου. Είναι 9.30 το πρωί. Λίγο πριν μπω στο δωμάτιο μου, μου λέει ο Σλάβα έλα να σου δείξω κάτι. Μπαίνουμε στο δωμάτιο του, μου δίνει headphones και μου βάλει ένα βίντεο: ήμουν εγώ (κάποια που τις πρώτες μέρες που ήρθα εδώ) τζιαι τραγουδούσα το American Pie στο μπαράκι της γειτονιάς. Και, πριν απ' αυτό το βίντεο επίστευκα ότι ήμουν και καλοφωνάρης. Ευτυχώς, πλέον, έχω αποδείξεις ότι είμαι φρόνιμος (κάποιες φορές) χωρίς να σημαίνει ότι δεν είχα τα ποτά μου εκείνη την ώρα.

Πριν έρθουμε στην εστία (γιατί μαζί ήρθαμε — με το Σλάβα), ήμασταν στο αεροδρόμιο. Όπως κάναμε το τσιγάρο μας έξω από το αεροδρόμιο μου λέει "τούτα τα πράγματα δεν συμβαίνουν στη Ρωσία, γι αυτό δυσκολεύονταν να το πιστέψουν στην αρχή". Μόλις είχα πληρώσει για να αλλάξει το εισιτήριο της η Αλπίνα (μια κοπέλα από το ίδιο γκρουπ με τις κοπέλες που λέγαμε στην προηγούμενη καταχώρηση). Αποχαιρέτησα τις κοπέλες και τα κοπέλια από τη Ρωσία. Η Αλπίνα έμεινε με τον Artyom (ένα Ρώσσο που βρίσκεται στη Βιέννη και φαίνεται να τον ήξερε όλη η ομάδα). Τα μάτια της Ταμάρας είχαν γεμώσει δάκρυα. Λίγο πιο πριν, της είχα θυμώσει πέρκιμο κάτσει τη μάππα κάτω και συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης. "You are a gentleman". Το ήξερα αλλά είναι άλλο να σου το λέει η Ταμάρα. Η κυρία που έκανε την αλλάγη του εισιτηρίου (λίγο πριν) δεν επίστευκε τ'αυτιά της όταν με έβλεπε να προσπαθώ να τους εξηγήσω τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η ίδια κυρία (επειδή άκουσε που έκαμνα τζιαι πλάκα με το Σλάβα για το περιστατικό με τη πρεσβεία ότι θα με χωρίσουν με τη γυναίκα μου) ρώτησε απλά αν είμαι από την Κύπρο. Νομίζω εκτίμησε αυτό που έκανα κι αυτό είναι αρκετό για μένα (σόρρυ που τα γράφω κι όλας — δεν είναι για να φουμιστώ).

Για να συντομεύουμε, πρωινιάτικα κτυπά η πόρτα (όχι το κουδούνι — η πόρτα) του δωματίου μου. Θα 'χα, δεν θα 'χα κοιμηθεί καμιά ώρα (το κρυολόγημα που λέγαμε) και διάβαζα ένα άρθρο στο internet. Σηκώνομαι (εννοείται ότι ήμουν χωρίς πυτζάμες), μισοανοίγω και μια που τις κοπέλες που τη Ρωσία στεκόταν στην πόρτα μου. Θυμωμένη, αφηνιασμένη, δεν κατάλαβα στην αρχή τι γινόταν. Νόμισα ότι παρεξηγήθηκα. Νόμισα ότι γύρευε κάποια που τις φίλες της στο δωμάτιο μου (ότι κάποια είχε αργήσει). Ένοιωσα άβολα. Όπως ανάφερα και στην προηγούμενη καταχώρηση ήξερα ότι θα έφευγαν σήμερα (το γκρουπ από τη Ρωσία) αλλά τη συγκεκριμένη κοπέλα δεν την είχα γνωρίσει (την είχα ξαναδεί αλλά ως εκεί). Μέχρι να φορέσω παντελόνι και να βγω ξανά έξω είχε εξαφανιστεί.

Βγαίνω λοιπόν έξω, κατευθύνομαι προς το δωμάτιο που είχε κάποιες βαλίτσες. Και από απέναντι έρχεται η Ταμάρα, απότομη και θυμωμένη "που είναι η Αλπίνα;". Η ποια λέω από μέσα μου. Παρένθεση: η Ταμάρα ήταν η μόνη που μιλούσε αγγλικά. Τη χαιρέτησα μια μέρα κι επειδή ήταν απότομη δεν ξαναμπήκα στο κόπο (κατάλαβα όμως ότι ήταν η μόνη που μιλούσε αγγλικά — στην αρχή νόμισα ότι ήταν η δασκάλα τους). Έδειξα της το δωμάτιο που ήταν μπροστά οι βαλίτσες. Που να ήξερα τι είχε συμβεί. Μου 'παν ότι είχε (η Αλπίνα) κλειδώσει κάποια από τα πράγματα της μέσα στο δωμάτιο (μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε — οι πόρτες κλείνουν αυτόματα κι αν έχεις ξεχάσει το κλείδι είσαι φαίνεται τελειωμένος — κυριακάτικα κι όλας και να πρέπει να προλάβεις πτήση, άστα).

Όταν εισηγήθηκα κάποιες επιλογές και η Ταμάρα εξακολουθούσε να είναι απότομη μαζί μου, επέστρεψα στο δωμάτιο μου. Δεν πέρασαν περισσότερα από 2-3 λεπτά και η πόρτα μου ξανακτυπά. Γυρίζει η Ταμάρα και μου λέει "αποφασίσαμε ότι μπορείς να μας βοηθήσεις". Έπρεπε να πάνε στο αεροδρόμιο και κάποιος έπρεπε να βοηθήσει την Αλπίνα που είχε όπως έμαθα τελικά κλειδώσει μέσα στο δωμάτιο όχι απλά μια βαλίτσα αλλά και το διαβατήριο, τα εισιτήρια, κοκ. Με την Αλπίνα, ούτε λέξη να μην καταλάβει αγγλικά. Την έβλεπες απλά να τρέχει αφηνιασμένη πάνω-κάτω, φοβισμένη (αν θα είναι είκοσι χρονών). Την πήρα απέναντι, στον αστυνομικό σταθμό. Την πήρα δύο φορές. Στην ουσία μας έλεγαν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Ο χρόνος από την άλλη ήταν περιορισμένος.

Κάπου μεταξύ της πρώτης επίσκεψης και της δεύτερης επίσκεψης στον αστυνομικό σταθμό ξύπνησα το Σλάβα που είναι Ρώσσος πέρκιμο κάνει τη μετάφραση να συνεννοηθούμε με την Αλπίνα. Ήταν πλέον μόνη της με το φάντάσμα ενός αγνώστου (εμένα). Ο Σλάβα όχι μόνο βοήθησε αλλά ντύθηκε για να 'ρθει μαζί μας. Όταν σήκωσε ψηλά τα χέρια η αστυνομία, είχα αποφασίσει ότι οι επιλογές ήταν πλέον περιορισμένες. Πιάσαμε ταξί. Έπρεπε να πάμε στο αεροδρόμιο να βρει τους φίλους και τις φίλες της. Να αποφασίσουν μαζί για την τύχη της. Στην πορεία τηλεφώνησα στη Ρωσσική πρεσβεία στην Βιέννη (δεν μιλούσαν αγγλικά κι ως εκ τούτου έκανε μετάφραση ο Σλάβα). Τους εξηγήσαμε πως είχε η κατάσταση. Η απάντησή τους: "δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα".

Το σκέφτηκα αλλά δεν το είπα: "αν το μάθει, θα τους κόψει το κώλο ο Πούτιν" (συγκυριακά διάβαζα τούτο το άρθρο την ώρα που κτύπησε η πόρτα μου για πρώτη φορά). Τι σημαίνει δεν μπορούσαν να την βοηθήσουν; Αν γύριζα από την άλλη και δεν τη βοηθούσα, θα 'χες μια εικοσάχρονη ρωσσίδα μόνη της μέσα σε ξένο τόπο, χωρίς πολλά λεφτά (ενδεχομένως) και χωρίς την παραμικρή βοήθεια από κανένα. Αποφάσισα να τηλεφωνήσω και στη Ρωσσική πρεσβεία στη Λευκωσία.

Ξύπνησα τη Χρι, της εξήγησα πως είχε η κατάσταση και ζήτησα να μου βρεί τον αριθμό τηλεφώνου της πρεσβείας στη Λευκωσία. Τηλεφωνώ λοιπόν στην Ρωσσική πρεσβεία στη Λευκωσία, τους εξηγώ την κατάσταση κι εκτός του ότι μου λένε κι αυτοί ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε (παρά το γεγονός ότι αυτή τη φορά τους τονίζω από πρώτο χέρι τη σοβαρότητα της κατάστασης και το γεγονός ότι θα μείνει μόνη της αν γυρίσω κι εγώ τη πλάτη μου) μου λένε "ακούγεται [η ιστορία] λες και είναι η φιλενάδα σου".

Όλα αυτά μέσα στο ταξί για το αεροδρόμιο. Φτάνουμε στο αεροδρόμιο και συνειδητοποιώ ότι μου 'χει μείνει η Αλπίνα (κι αυτό θα ήταν μεγάλη ευθύνη). Κάποιοι εκεί στο αεροδρόμιο προσφέρθηκαν να βοηθήσουν (ζητώντας περισσότερες πληροφορίες από τον προϊστάμενο τους αλλά ούτε απ' αυτό βγήκε τίποτα). Τέλος καλό όλα καλά; Δεν ξέρω. Το σημαντικό είναι ότι η Αλπίνα είναι πλέον με κάποιο φίλο του γκρουπ. Ότι έχει εισιτήριο την Τρίτη για τη Ρωσία κι ότι το γκρουπ ξέρει (το ίδιο κι εσείς) ότι δεν μου έμεινε εμένα.

Τους εύχομαι καλό ταξίδι και καλή επιστροφή. Πάω να κεράσω το Σλάβα πρόγευμα.

Update: Μετά το πρόγευμα πήγαμε για καφέ. Ο Σλάβα γυρίζει και μου λέει: "Η ζωή είναι παράξενη. Τούτες τις χώρες τις έβλεπα στη τηλεόραση. Δεν πίστευα ότι θα ταξίδευα εδώ ποτέ μου. Και, σήμερα, κάθομαι εδώ και πίνω τον καφέ μου με κάποιο από ένα διαφορετικό μέρος του κόσμου αφού προηγουμένως γλιτώσαμε μια κοπέλα που το να μπλέξει." As simple as that…