phigita.net! Homepage

Love me or hate me, but spare me your indifference...

Posted by Νεόφυτος Δημητρίου Tue, 27 Jul 2010 14:45:59 EEST

Το μίσος είναι πολλά υποτιμημένο συναίσθημα. Νομίζω ότι σε κάποια στιγμή ή άλλη, όλοι πέρασαν μια φάση που θα προτιμούσαν το μίσος από την αδιαφορία και την απάθεια. Ψες, είχε ένα άστεγο έξω από το μπαρ και δημιουργούσε αναστάτωση.

Ο ιδιοκτήτης (-+-+-+- ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ -+-+-+-) βγήκε έξω να του κάνει παρατήρηση. Να πω επίσης ότι ο ιδιοκτήτης μια σηκώνει αλλά παίζει το ο πάσιη μάγκας (τα λεφτά νομίζω δημιουργούν σου τούτη τη ψευδαίσθηση). Μια μέρα που τις πολλές που 'χε έρθει μέσα στα αρχίδια μας όπως [-+-+-+- ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ -+-+-+-], ενοχλήθηκα και φώναξα του Κόντυ (άλλη περίπτωση) να μου θυμίσει τη λέξη που μου 'μαθε νωρίτερα. Που την άλλη γωνιά του μπαρ, ακούεις τον Κόντυ να φωνάζει "cock blocker". Από εκείνη τη μέρα, δεν ξανασυνέβηκε τέτοιο περιστατικό — ο ιδιοκτήτης στη γωνιά του κι εγώ στη δική μου.

Εντωμεταξύ ο άστεγος, δεν καταλάβαινε τίποτα, έμπαινε μέσα στη μέση του δρόμου (τέσσερεις λωρίδες), έκανε δεήσεις πάνω στο πεζοδρόμιο κι όταν του έκανε παρατήρηση ο ιδιοκτήτης δοκίμασε να πλησιάσει τη πόρτα του μπαρ. Ο ιδιοκτήτης τον κλώτσησε κι ύστερα είχε εκείνο το γελούι (λες και δεν συνέβαινε τίποτα). Ξέρω, μπορεί να ακουστεί κάπως αυτό που θα πω, αλλά νομίζω ο άστεγος ήθελε να τον κλωτσήσουν. Ήθελε να ασχοληθούν μαζί του. Βαρέθηκε να τον προσπερνούν στο πεζοδρόμιο κάθε μέρα και κάθε νύκτα. Δεν είδα το τέλος. Αναχώρησα νωρίς. Δεν κόντεψα τον άστεγο. Πρώτο δεν θα συνεννοούμασταν (επειδή δεν ξέρω τη γλώσσα κι αμφιβάλω ότι ξέρει αγγλικά) και δεύτερο ήταν να περίμενε την ίδια αντιμετώπιση κι από μένα κι εγώ δεν ήμουν έτοιμος για κάτι τέτοιο.

Ο Ίσσια που την Τυνισία, τσιακκούι. Όσο σκληραγωγημένος φατσάρει από έξω, τόσο καλοκάγαθος πρέπει να είναι από μέσα. Γνωριστήκαμε τυχαία τις προάλλες και, ψες, προσφέρθηκα να του κεράσω μπύρα. Έγνεψε μου ότι δεν ήταν καλή νύκτα (ότι δεν κατέβαινε κάτω το πότο). Έννα ξαναβρεθούμε φαντάζομαι.

Για να προστατευθούν οι αθώοι εννά πω λίγα ψέματα αλλά δεν αλλάζει η ουσία. Σε ένα cafe στη mariahilferstrasse μιλούσα με μια κοπέλα. Ήταν λίγο σαντανωμένη (συγχωρέστε μου την έκφραση) και νομίζω πλήρως εξαρτώμενη που το φίλο της που κτίζει σπίτια. Λέει μου "πόθεν ήσαστε". Λέω της εγώ είμαι από την Κύπρο, εκείνος εκεί είναι από [-+-+-+- ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ -+-+-+-] και ο άλλος από [-+-+-+- ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ -+-+-+-]. Βλέπει με περίεργα και συνεχίζει και ρωτά με πως ξέρουμε ο ένας τον άλλο. Λέω της "ζούμε-μένουμε μαζί". Σαντανώθηκε εντελώς.

4 comments

    Reader's Comments

  1. Θυμούμαι πριν μερικά χρόνια, έμεινα για 2 βδομάδες στο κέντρο της Βαρσωβίας που είχε πάρα πολλούς άστεγους. Από όλο τον κόσμο στον οποίο μίλησα, σε μπαρ, καφέ, κλαμπ, περαστικούς, άσχετους κτλ. αυτός που ήξερε καλύτερα αγγλικά ήταν ένας ζητιάνος! Μου εξήγησε ότι βαριέται να δουλέψει και απλά ζητιανεύει λεφτά για να αγοράσει μπύρα! Εγώ θύμωσα και δεν του έδωσα τίποτε. Μετά το ξανασκέφτηκα, ήταν ο μόνος ζητιάνος που ήταν ειλικρινής μαζί μου! Άλλαξα γνώμη αλλά ήταν αργά.

    Πριν μερικές βδομάδες στις Βρυξέλλες, είδα μια ζητιάνα δίπλα από ένα πολύ ωραίο εστιατόριο στο οποίο καθόμουν και έτρωγα με μια συνάδελφο. Είχε ένα μωρό 3 χρονών στην αγκαλιά της και εκ πρώτης όψεως δεν ήταν δικό της. Αυτή ήταν πολύ μελαχρινή και μικρόσωμη για να έχει ένα τόσο ψηλό και ξανθό μωρό δικό της. Την κοιτούσα και κάποια φάση σηκώνει την μπλούζα της, βγάζει το στήθος της έξω και το βάζει στο στόμα της μικρής. Ήταν σοκαριστικό! Νομίζω αυτό το συναίσθημα ήθελε να μας κάνει να νοιώσουμε και τα κατάφερε. Γι' αυτό και δεν παραξενεύομαι που λες ότι ο άστεγος ήθελε να τον δείρουν!

    -- Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου ~constandinos, July 27, 2010

  2. Πάω για δείπνο γι αυτό θα απαντήσω πιο μετά. Αν μου επιτρέπεις, να πω για την ώρα ότι είναι επικριτικά (όχι για τον άστεγο) που το είπα.

    -- Νεόφυτος Δημητρίου ~k2pts, July 27, 2010

  3. Από το ντοκιμαντέρ Ônibus 174

    This Sandro is a symbol, a paradigm, an example of our "invisible kids". The invisible kids eventually emerge and take centre stage, and confront us with their violence, which is nothing but a desperate and impotent cry for help.

    […]

    People get used to coexisting with the Sandros, with the sons and daughters of family tragedies. This has become part of our daily lives. The children's greatest battle is against invisibility. We are nothing until someone recognizes our value validates our existence, tells us we are worthy. Until someone reflects our image back, gives us some recognition. These children are starved of a social existence, starved of recognition.

    There is another side to this invisibility. Any black kid, a poor kid… These kids move around the streets of all Brazilian cities, invisible. He is socially invisible. This invisibility happens in two different ways. The child is invisible because his presence is ignored, he's looked down on, or because we stigmatise him, and see only a caricature. When we project our prejudices onto someone, we cancel out, we destroy what makes that person unique. We only see what we project onto him, a caricature, our own prejudices.

    -- Χρίστος Ευαγγέλου ~christose, July 27, 2010

  4. Βασικά εκάλυψε με ο Χρίστος. Να πω επίσης ότι ψες έπαιξα μπιλιάρδο μετά από 15 χρόνια (που το καιρό που κάναμε διαγωνισμούς στο Γυμνάσιο). Δεν είχα σκοπό να γελιοποιηθώ (και δεν γελιοποιήθηκα) αλλά η πραγματικότητα είναι ότι φοβόμουν να κοντέψω σε στέκα για να μη γινώ ρεζίλι. Απλά, έφτασε ο Άντονυ (Αμερικάνος) και κανόνισε ματς με τον ιδιοκτήτη κι ένα που τους υπαλλήλους του και δεν γινόταν να τραβήσω πίσω. Εδιαλύσαν μας. Εκπλάγηκα, ωστόσο, που το σπάσιμο που έκανα. Νομίζω, δεν το περιμέναν (ούτε εγώ το περίμενα).

    -- Νεόφυτος Δημητρίου ~k2pts, July 28, 2010

Nearby

« newer | up | older »


Copyright © 2000-2010 phigita. All rights reserved.
Powered by the blood, sweat, and tears of the phigita.net community.