Αγία Γραφή
Posted by Νεόφυτος Δημητρίου Wed, 12 Nov 2003 10:33:02 EET
Η κατάκριση
«Μην κρίνετε τους συνανθρώπους σας, για να μην σας κρίνει κι εσάς ο Θεός. Με το κριτήριο που κρίνετε θα κριθείτε, και με το μέτρο που μετράτε θα μετρηθείτε. Πως μπορείς να βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδερφού σου και δεν νιώθεις ολόκληρο δοκάρι στο δικό σου μάτι. Ή πως θα πεις στον αδερφό σου "άφησε με να σου βγάλω το σκουπιδάκι από το μάτι σου", όταν έχεις ολόκληρο δοκάρι στο δικό σου μάτι; Υποκριτή! Βγάλε πρώτα από το μάτι σου το δοκάρι, και τότε θα δεις καθαρά και θα μπορέσεις να βγάλεις το σκουπιδάκι από το μάτι του αδερφού σου.» (Μτ 7, 1–5)
Ο χρυσός κανόνας
« Όλα όσα θέλετε να σας κάνουν οι άλλοι άνθρωποι, αυτά να τους κάνετε κι εσείς· σ'αυτό συνοψιζονται ο νόμος και οι προφήτες». (Μτ 7,12)
Γιατι ο Ιησούς μιλάει με παραβολές
Πήγαν τότε οι μαθητές του και τον ρώτησαν: «Γιατί τους μιλάς με παραβολές;» Κι αυτός τους απάντησε: «Γιατί σ'εσάς έδωσε ο Θεός να γνωρίζετε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, σ'εκείνους όμως όχι. Γιατί όποιος έχει, σ'αυτόν θα δοθεί, και μάλιστα με το παραπάνω. Όποιος όμως δεν έχει, κι αυτό που έχει θα του το πάρουν. Γι' αυτό τους μιλάω με παραβολές για να μην βλέπουν ενώ βλέπουν, κι ενώ ακούν να μην ακούν ούτε να καταλαμβαίνουν, μήπως έτσι κάποτε μετανοήσουν και να εκπληρωθεί τότε σ'αυτούς η προφητεία του Ησαΐα, η οποία λέει:
και θα δείτε μα δε θ'αντιληφθείτε.
Γιατί έγινε αναίσθητη η καρδιά αυτού του λαού,
και με τ'αυτιά βαριάκουσαν
κι έκλεισαν τα μάτια τους·
ίσως όμως δούνε με τα μάτια
κι ακούσουν με τ' αυτιά
και καταλάβουν με την καρδιά,
κι επιστρέψουν σ'εμένα και τους γιατρέψω.»
Μακάρια όμως τα δικά σας μάτια γιατί βλέπουν, και τ'αυτιά σας γιατί ακούνε! Σας βεβαιώνω πως πολλοί προφήτες και δίκαιοι επιθύμησαν να δουν όσα βλέπετε, και δεν τα είδαν· και ν'ακούσουν όσα ακούτε, και δεν τα άκουσαν». (Μτ 13,10–17)
Αντίθεση Φαρισαίων και μαθητών
Τότε ο Ιησούς μίλησε στο πλήθος: «Τη θέση του Μωυσή ως δασκάλου», τους είπε, «την πήραν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Όσα λοιπόν σας λένε να τηρείτε, να τα τηρείτε και να τα πράττετε· να μην κάνετε όμως κατά τα έργα τους, γιατί λένε μόνο και δεν πράττουν. Φτιάχνουν φορτία βαριά, που δύσκολα σηκώνονται, και τα φορτώνουν στους ώμους των ανθρώπων, ενώ οι ίδιοι δε θέλουν ούτε με το δάκτυλο τους να τα κινήσουν. Όλα τα έργα τους τα πράττουν για να κάνουν καλή εντύπωση στους ανθρώπους. Πλαταίνουν τα φυλαχτά τους και φαρδαίνουν τις άκρες από τα ιμάτιά τους. Τους αρέσουν οι καλύτερες θέσεις στα δείπνα και τα πρώτα καθίσματα στη συναγωγή, να τους χαιρετούν με σεβασμό στην αγορά και να τους φωνάζουν οι άνθρωποι "δάσκαλε μου".
Εσάς όμως να μη δεχτείτε να σας αποκαλούν "δάσκαλε μου". Ένας είναι ο δάσκαλος σας, ο Χριστός· κι εσείς όλοι είστε αδερφοί. Και πατέρα σας μην ονομάσετε κανέναν στη γη, γιατί ένας είναι ο Πατέρας σας: ο ουράνιος. Μην ονομαστείτε ηγήτορες, γιατί ηγητοράς σας είναι ένας: ο Χριστός. Ο πιο σπουδαίος από σας να είναι υπηρέτης σας. Γιατί όποιος υψώσει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί· κι όποιος ταπεινώσει τον εαυτό του θα υψωθεί»· (Μτ 23, 1-12)
Reader's Comments
Emeina ekplikti otan eida auta pou egrapses… Den i3era pws diabazes Agia Grafi! Mou arese pantws pou ta egrapses! :)
Αγαπητή Αντωνία,
«Ο Θεός είναι αγάπη· κι όποιος ζει μέσα στην αγάπη ζει μέσα στο Θεό, κι ο Θεός μέσα σ'αυτόν. Έτσι καταλαμβαίνουμε πως η αγάπη έχει ολοκληρωθεί μέσα μας: Όταν αντιμετωπίζουμε την ημέρα της κρίσεως με θάρρος. Γιατί κι εμείς ζούμε σ'αυτό τον κόσμο, όπως έζησε εκείνος. Όποιος αγαπάει δεν φοβάται. Η τέλεια αγάπη διώχνει το φόβο. Γιατί ο φόβος σχετίζεται με την τιμωρία, δείχνει πως δεν έχει φτάσει στην τέλεια αγάπη.» (Επιστολή Ιωάννου Α', 17–18)
…. " Η ελπίδα όμως είναι κάτι που δεν το βλέπουμε, γιατί αν κάτι το βλέπει κανείς, ποιος ο λόγος να το ελπίζει; Κι αν ελπίζουμε σε κάτι που δεν το βλέπουμε, σημαίνει πως το προσμένουμε με υπομονή" (Προς Ρωμαίους 8,15-30)
"Οι δοκιμασίες οδηγούν στην υπομονή, η υπομονή στο δοκιμασμένο χαρακτήρα, κι ο δοκιμασμένος χαρακτήρας στην ελπίδα. Κι ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει. (Προς Ρωμαίους 4,18-5,10)
Πολλές φορές ψάχνουμε την αλήθεια, ενώ η αλήθεια βρίσκεται μπροστά μας. Πολλές φορές ψάχνουμε την ευτυχία ενώ αυτή είναι δίπλα μας. Ψάχνουμε την σοφία σε αερολογίες ανθρώπων, ενώ ξέρουμε που υπάρχει καταγραμμένη και τεκμηριωμένη η Σοφία του Θεού. Για την αλήθεια του κόσμου άραγε, θα ρωτούσαμε ένα δημιούργημα ή τον Δημιουργό;
Θα ρωτούσαμε ένα χρήστη ή ένα προγραμματιστή ; :)
Φίλε, και εμένα μου άρεσε που έβαλες αποσπάσματα από την Αγία Γραφή, είδικά το τελευταίο σχόλιο που έβαλες…είναι από τα πιο σημαντικά μηνύματα που μπορεί κάποιος να αποκομίσει από τις Γραφές. Όπως αυτό που είπε ο Απόστολος Παύλος…"Αγάπα, και κάνε ότι θέλεις"
Τα λίγα που γνωρίζω για την ορθόδοξη πίστη και παράδοση οφείλονται κυρίως σε ένα χαρισματικό καθηγητή του Πανεπιστημίου Κύπρου. Το όνομα του είναι Σταύρος Φωτίου και με βοήθησε να γνωρίσω, ακόμη καλύτερα, τη διαφορά του «τι είναι» και του «τι θα έπρεπε να είναι». Το πως βρέθηκα να παρακολουθώ το ένα μάθημα του το Χειμερινό εξάμηνο του 2000 και το άλλο το Εαρινό εξάμηνο του 2001, είναι μια πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα ιστορία που θα γράψω κάποια άλλη φορά.
Λοιπόν, ανάμεσα σ'άλλα έχει γράψει ένα άρθρο που αργότερα εξελίχθηκε σε βιβλίο με τίτλο «Η Πληρότητα της Αγάπης» [Ένας Θεός ξέρει πόσες φορές ανάγκασα τους φίλους μου να κάτσουν να τους το διαβάσω όλο – 14 σελίδες – ο φανατισμός του νεοφωτιζομενου θα πουν κάποιοι, μπορεί να είναι αλήθεια, μπορεί όμως και όχι.] Το άρθρο ξεκινάει κάπως έτσι:
Οι άνθρωποι ανοίγονται στον έρωτα με τις καλύτερες προθέσεις, με όνειρα αιώνιας αγάπης. Ο άλλος υπόσχεται την ολοκλήρωση μου, τη ζωή στην πληρότητά της. Στην ύπαρξή του επενδύω την υπέρβαση της μοναξιάς, τη γεύση της ανδρόγυνης ενότητας, την άνθηση και καρποβολία της αγάπης. Ζητούμενο η ενότητα μέσα στη διαφορά, η ετερότητα μέσα στην κοινωνία. Διάκριση, ισοτιμία, ενότητα: η ανάδειξη του προσώπου μέσα στη συνάντηση. Ιδού η προσδοκία κάθε ερωτευμένου.
Η ζωή αποκτά μιαν άλλη διάσταση, η όψη του κόσμου αλλάζει για να υποδεχθεί το όνειρο, για να σαρκωθεί η ερωτική μέθεξη στην αυθεντικότητά της. Η δική μας σχέση δεν θα είναι σαν τις άλλες, εφήμερη και βραχύβια· καμμιά άντιξοότητα του βιου δεν πρόκειται να μας χωρίσει. Εμείς θα πραγματώσουμε το αιώνιο όνειρο των ερωτευμένων, την ολοκληρωτική ένωση ψυχών και σωμάτων.
2. Η αδυναμία του ανθρώπου.
Και όμως. Το κρασί της ανθρώπινης αγάπηςδεν αρκεί για πολύ. Ο ατομικισμός, το κλείσιμο στα όρια του εγώ, η συσπείρωση στην εγωκεντρική εστία, διασπούν την ανδρόγυνη ενότητα, διαλύουν το σύνδεσμο της αγάπης. Όπου το εγώ δεν περιστέλλεται για να χωρέσει το συ, εκεί εμφανίζεται η διαίρεση και ο χωρισμός, το άτομο και η επιβίωση. Όλη η παθολογία της ανθρώπινης ιστορίας είναι αυτή η τραγική συνέπεια του εγωκεντρισμού, που θρυμματίζει την κοινωνικότητα, που αλλοτριώνει τις ανθρώπινες σχέσεις, που αποξενώνει τον άνθρωπο από τον εαυτό του, το συνάνθρωπο του και την κτίση.
Και βέβαια υπέύθυνος για την έκπτωση της σχέσης είναι πάντοτε ο άλλος. Ο άλλος δεν είναι αυτός που περίμενα, δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου, δεν με αγάπησε όσο θα έπρεπε, δεν ήταν ώριμος για ουσιαστικό δεσμό. Τώρα καταφεύγω στην αριθμητική και αυτή με δικαιώνει. Ο άλλος προσέφερε λιγότερα από όσα έδωσα εγώ. Έτσι χωρίς αιδώ και τύψεις, δικαιούμαι να φύγω, να αναζητήσω αλλού όσα εκείνος δεν μου προσέφερε, αδιαφορώντας πλήρως για την πληγή που αφήνω στην ψυχή του.
Καμμιά υποψία ότι μπορεί να είμαι εγώ ο φταίκτης, ότι εγώ μπορεί να μην άφησα χώρο στον άλλο για να ζήσει, ότι εγώ μπορεί να είμαι εγώ αυτός που απέτυχε να αγαπήσει. Γιατί τελικά μέσα στον άλλο αγάπησα τον εαυτό μου, το κομμάτι του εκείνο που μου μοιάζει.
Θα συνεχισω το σχόλιο μου κάποια άλλη στιγμή
Νεόφυτε, Θυμάμαι τον καθηγητή. Μου μίλησες για αυτόν και μου διάβασες μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του όταν σου έκανε για πρώτη φορά μάθημα και σου έκανε εντύπωση. Ήταν το 2000 νομίζω.
Βέβαια τότε δεν το πήρα και πολύ στα σοβαρά επειδή ήμουν στα τελευταία στάδια της εφηβείας και ήμουν ακόμα αντιδραστικός περί θρησκευτικών θεμάτων (και όχι μόνο :P). Αν και η στάση μου παραμένει η ίδια στο θέμα θρησκείας/θεού (δεν πιστεύω στον θεό και είμαι εναντίων της οργανωμένης θρησκείας-εκκλησία, εκκλησιαστική ιεραρχία κλπ.-) τουλάχιστο τώρα (μετά την εφηβεία:P) μπορώ να παραδεχτώ ότι στην αγία γραφή, αλλά και σε συγγράμματα σύγχρονων θεολόγων υπάρχουν αρκετά όμορφα ηθικά διδάγματα και ηθικές αξίες που μπορεί να τα πιστεύει κάποιος και να τα ακολουθεί για να είναι καλός άνθρωπος ή να γίνει καλύτερος.
Τότε πίστευα διαφορετικά όμως. "Απέρριπτα" κάθε ηθική αξία (όμως το μόνο ανήθικο πράγμα που έκανα τότε ήταν ο σαρκασμός που κατεύθυνα εναντίον των θεολόγων που μας έκαναν μάθημα στο σχολείο, κρυμμένος πίσω από αφορισμούς του Nietzsche:P). Φαντάζομαι πως η όλη αντίδραση μου κατά εκείνη την περίοδο οφειλόταν στο ότι αηδίαζε η υποκρισία της εκκλησίας, των θεολόγων κλπ. που δεν τηρούσαν αυτά που δίδασκαν (άρα γιατί να τα τηρώ εγώ;).
Όμως είχα αγνοήσει το γεγονός ότι δεν είναι όλοι οι χριστιανοί υποκριτές, και άτι πολλοί από αυτούς είναι καλοί άνθρωποι, ειλικρινείς, εμπαθείς, που αναγνωρίζουν τις ατέλειες τους και τα λάθη τους και δεν διστάζουν να βάλουν κάτω τον εγωισμό τους. Σημειώστε ότι πιστεύω πως η ηθική του ατόμου δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την θρησκεία ή τον θεό (απορρίπτω μερικές πτυχές της χριστιανικής ηθικής, π.χ. την σεξουαλική ηθική) δηλαδή για να είναι κάποιος καλός άνθρωπος δεν είναι ανάγκη να είναι θρήσκος.
Επιστρέφοντας πίσω στην αρχική παρατήρηση μου, μακάρι να είχα την (σχετική) ωριμότητα που έχω σήμερα σε αυτό το στάδιο της ζωής μου, όταν μου μίλησες για πρώτη φορά για τον καθηγητή και το βιβλίο του εκείνη την εποχή. Θα έδινα περισσότερη προσοχή (άσχετα με το γεγονός ότι δεν μοιράζομαι τις απόψεις αυτές) και θα ήμουν περισσότερο ανοικτόμυαλος δίχως να απορρίψω το σύνολο των ιδεών και θα μοιραζόμουν τον ενθουσιασμό σου, της απόψεις σου και τις γνώσεις που απέκτησες από αυτόν τον άνθρωπο και το βιβλίο του.