Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Οι πολλές δουλειές του τελευταίου καιρού με έχουν καθηλώσει παντελώς από το phigita.net. Ομολογώ ότι μου 'χει ανοίξει η όρεξη κι όσο πιο πολύ δουλεύω τόσο περισσότερες εργολαβίες αναζητώ —μια μορφή απληστίας, μια προσπάθεια να καλύψω λίγο από το χαμένο έδαφος και το χαμένο χρόνο της τελευταίας πενταετίας, το ομολογώ!.. Το επίμονο ερώτημα είναι κατά πόσο θα πρέπει να προσηλωθώ πλέον σε δουλειές συμβουλευτικού κυρίως χαρακτήρα ή αν θα πρέπει να συνεχίσω να είμαι συγχρόνως και εργολήπτης και σύμβουλος κι απ'όλα. Την απάντηση βέβαια την γνωρίζω από καιρό αλλά απλά κάνω τα στραβά μάτια προς το παρών ωσότου εξομαλυνθεί η κατάσταση περισσότερο. Ε, δεν είναι κι ότι πιο εύκολο να βρίσκεσαι ξαφνικά από τη μια άκρη του νήματος [ανεργία] στην άλλη [υπερφορτωμένος].

Όπως και να 'χει αυτά θα στρώσουν σιγά-σιγά. Την επόμενη βδομάδα θα απουσιάζω στην Ιρλανδία για επαγγελματικούς κυρίως λόγους —η πρώτη μου σοβαρή κίνηση εκτός συνόρων. Ευελπιστώ ότι στα πλαίσια της επίσκεψης μου θα έχω και την ευκαιρία να γνωρίσω λίγο τη πόλη του Δουβλίνου —που, απ'ότι μου λένε είναι πολύ όμορφη. Ως εκ τούτου, όποιος έχει προηγούμενες εμπειρίες από την Ιρλανδία και πιο συγκεκριμένα από το Δουβλίνο και θέλει να τις μοιραστεί μαζί μας, θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα αν το έπραττε.

Μ'ενδιαφέρει να μάθω όσα περισσότερα γίνεται ή έστω κάτι, το παραμικρό, για την κουλτούρα τους, την πολιτική κατάσταση της χώρας (χωρίς να έχω πρόθεση να εγείρω τέτοιο θέμα φυσικά), πράγματα για τα οποία είναι περήφανοι, για την ιστορία τους, τα ήθη και τα έθιμα τους ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να κάνει την επίσκεψη μου εκεί πιο ευχάριστη και πιο ενδιαφέρουσα.

Ομολογώ ότι νιώθω λίγο φοβισμένος (όχι τρομοκρατημένος)… Εκείνης της μορφής ο φόβος που σε κάνει να αναρωτιέσαι κατά πόσο θα ανταποκριθείς στις προσδοκίες των άλλων, αν δηλαδή εξακολουθείς να είσαι τόσο καλός όσο ήσουν παλιότερα ώστε να προσελκύεις το ενδιαφέρον και το θαυμασμό των συνεργατών σου. Νομίζω ότι είναι ο φόβος του πρωτάρη, του κάθε λογής πρωτάρη σε κάθε ειδική περίσταση που μπορεί να του τύχει. Για να 'μαι εντελώς ειλικρινής όμως, το φχαριστιέμαι ακριβώς επειδή έχει καιρό να νιώσω έτσι και το 'χα πεθυμήσει κάπως: έτσι ακριβώς, όπως ακριβώς ήταν την πρώτη φορά που πήγα σε διεθνή ολυμπιάδα, την πρώτη μέρα στο στρατό, την πρώτη μέρα ως φοιτητής, στην πρώτη επίσκεψη στο Stanford, στην πρώτη μου τριβή με συνεργασίες ελεύθερου λογισμικού, στα πρώτα μου ταξίδια στη Σλοβακία. Όλες εκείνες οι πρώτες φορές, όλες διαφορετικές, όλες όμορφες!

Αν και φοβάμαι λίγο, δεν ανησυχώ. Έχω μάθει πλέον να δέχομαι αυτά που ρίχνει η ζωή προς το μέρος μου και να προσπαθώ συγχρόνως να κάνω και να βγάλω ότι καλύτερο μπορώ σύμφωνα πάντα με τις περιστάσεις. Νομίζω πως αυτό είναι ένα δείγμα ωριμότητας, ένα δείγμα ότι μεγαλώνω!..