Η αγάπη

Posted by Νεόφυτος Δημητρίου Tue, 08 Mar 2005 22:21:35 EET

Λίγες μόνο ώρες προτού αναχωρήσω για Δουβλίνο είμαι πολύ προβληματισμένος!.. Να δημοσιεύσω για τον πόνο του φίλου μου του πιο καλού που συγχωρήθηκε ο θείος του σήμερα, να γράψω για το ταξίδι μου και τις προοπτικές που ανοίγονται ή ν'ασχοληθώ με το θέμα της ημέρας. Αποφάσισε,…

Μετροφυλλούσα λοιπόν τη Καινή Διαθήκη με σκοπό να γράψω εκείνο το περίφημο «Η δε γυνή να φοβάται τον άντρα» που αν έμενα στο χωρκό μου στο Πολέμι και δεν γνώριζα ένα χαρισματικό θεολόγο της τάξης του Φωτίου δεν θα μάθαινα ποτέ ότι ο φόβος στον οποίο αναφέρεται το κείμενο είναι φόβος σεβασμού, δηλαδή εκείνος ο φόβος που νιώθεις όταν δεν θέλεις να απογοητεύσεις κάποιον που σου συμπεριφέρεται καθώς πρέπει και σε τιμά και σου κάνει χίλια-δύο καλά πράγματα όπως ακριβώς απαριθμεί και το υπόψη κείμενο προτού αναφέρει την επίμαχη φράση. Το μετροφύλλημα όμως κατέληξε αλλού και γι αυτό κι εγώ σταματώ την τελευταία μου καταχώρηση πριν το ταξίδι, εδώ:

  Αν μπορώ να λαλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη για τους άλλους, οι λόγοι μου ακούγονται σαν ήχος χάλκινης καμπάνας ή σαν κυμβάλου αλαλαγμός. Κι αν έχω της προφητείας το χάρισμα κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη τη γνώση, κι αν έχω ακόμα όλη την πίστη έτσι που να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα. Κι αν ακόμα μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, κι αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δε μ'ωφελεί.

  Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη· εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος· ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει, δε χαίρεται για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει, όλα τα ανέχεται· σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

  —Προς Κορινθίους Α' (13,1 –13,7)

7 comments

    Reader's Comments

  1. Θα με έπειθες αν μου παράθετες ένα κλασσικό φιλόλογο, κατα προτίμηση ξένο και άθεο που να πιστοποιεί ότι η λέξη "φόβος" είχε την έννοια σεβασμός. Επειδή παρατήρησα π.χ ότι στα αγγλικά θρησκευτικά κείμενα ο "δούλος Θεού" μεταφράζεται σαν "υπηρέτης Θεού" και κάτι μου λέει ότι ο εκάστοτε ερμηνευτής προσπαθεί να προσαρμόσει τις Γραφές στην πολιτική ορθότητα της εποχής του. Και η αλλοίωση των Γραφών είναι αίρεση; Ή όχι;

    -- Στέλιος Χριστοδούλου ~stelios, March 08, 2005

  2. Καλό σου ταξίδι Φύτο και καλά να περάσεις.

    Τα λόγια που έγραψες είναι από τα πιο χιλιωειπωμένα λόγια (και τα οποία σχεδόν ποτέ δεν εφαρμόζουμε), αλλά σχεδόν όλο το δίδαγμα της χριστιανοσύνης συμπυκνωμένο, η αγάπη. Ιδού και το πρωτότυπο:

    Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσωμαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.

    Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

    -- Χάρης Μιλητός ~harry, March 08, 2005

  3.   Θα με έπειθες αν μου παράθετες ένα κλασσικό φιλόλογο, κατα προτίμηση ξένο και άθεο που να πιστοποιεί ότι η λέξη "φόβος" είχε την έννοια σεβασμός.

    Για τα υπόλοιπα που ρωτάς δεν είμαι σε θέση να εκφέρω γνώμη, για το συγκεκριμένο όμως θα αντιστρέψω την ερώτηση και θα τολμήσω να ρωτήσω τι ονομάζεις εσύ το φόβο που νιώθεις όταν απεύχεσαι να απογοητεύσεις κάποιον/κάποιαν που σε τιμά με τον καλύτερο τρόπο.

    Φυσικά και οι γραφές θα περίεχουν "πολιτικά ορθά" μηνύματα σύμφωνα με την εποχή που γράφτηκαν και σαφώς θα ερμηνεύονται μέσα στα πλαίσια της εποχής τους, χωρίς αυτό ωστόσο να αλλάζει ή να αφαιρεί από τη σοφία που εμπερικλείεται σ'αυτές.

    -- Νεόφυτος Δημητρίου ~k2pts, March 08, 2005

  4. Καλό ταξίδι φίλε.

    -- Χρίστος Ευαγγέλου ~christose, March 08, 2005

  5. Για να συμπληρώσω την απάντηση παραθέτω το αποστολικό ανάγνωσμα της ακολουθίας του γάμου (Έφ. 5:21–33):

      Αδελφοί, να ευχαριστείτε πάντοτε για όλα στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού τον Θεό και Πατέρα. Να υποτάσσεστε ο ένας στον άλλο με φόβο Χριστού. Οι γυναίκες να υποτάσσονται στους άντρες τους όπως στον Κύριο. Γιατί ο άντρας είναι ο αρχηγός της γυναίκας, όπως κι ο Χριστός είναι ο αρχηγός της εκκλησίας. Ο Χριστός είναι και ο σωτήρας του σώματος του, της εκκλησίας. Όπως όμως η εκκλησία υποτάσσεται στον Χριστό, έτσι και οι γυναίκες πρέπει σε όλα να υποτάσσονται στους άντρες τους. Οι άντρες να αγαπάτε τις γυναίκες σας, όπως ο Χριστός αγάπησε την εκκλησία και πρόσφερε τη ζωή του γι αυτήν· ήθελε έτσι να την εξαγιάσει καθαρίζοντας την με το λουτρό του βαπτίσματος και με το λόγο, ώστε να την έχει ως νύφη την εκκλησία με όλη της τη λαμπρότητα, την καθαρότητα και αγιότητα, χωρίς ψεγάδι ή ελάττωμα ή κάτι παρόμοιο. Το ίδιο και οι άντρες οφείλουν να αγαπούν τις γυναίκες τους, όπως αγαπούν το ίδιο το σώμα. Όποιος αγαπάει τη γυναίκα του αγαπάει τον εαυτό του. Κανείς ποτέ δεν μίσησε το ίδιο του το σώμα, αλλά αντίθετα το τρέφει και το φροντίζει· έτσι κάνει και ο Κύριος για την εκκλησία, γιατί όλοι είμαστε μέλη του σώματός του από τη σάρκα του και τα οστά του. Γι αυτό —λέει η Γραφή— θα εγκαταλείψει ο άντρας τον πατέρα και την μητέρα του, για να ζήσει μαζί με τη γυναίκα του· θα γίνουν οι δύο τους ένας άνθρωπος. Σ'αυτά τα λόγια κρύβεται ένα μεγάλο μυστήριο, που εγώ σας λέω ότι αναφέρεται στη σχέση Χριστού και εκκλησίας. Αλλά και εσείς, ο καθένας ν'αγαπάει τη γυναίκα του όπως αγαπάει τον εαυτό του, και η γυναίκα να σέβεται τον άντρα της (πλην και υμείς οι καθ'ένα έκαστος την εαυτού γυναίκα ούτως αγαπάτω ως εαυτόν, η δε γυνή ινα φοβήται τον άνδρα).

    Ευχαρίστως μόλις επιστρέψω να δημοσιεύσω αποσπάσματα από τη μελέτη του Ιωάννη Δ. Καραβιδόπουλου που τιτλοφορείται Η αμοιβαιότητα στις σχέσεις και υποχρεώσεις των συζύγων. Σχόλιο στο Έφ. 5:33.

    -- Νεόφυτος Δημητρίου ~k2pts, March 08, 2005

  6. Νομίζω γλωσσολογικά η διάθεση του συγγραφέα φαίνεται από την επιλογή λέξεων όταν περιγράφει τα ίδια χαρακτηριστικά για κάθε φύλο. Παραδείγματα υπάρχουν και για τα δυο επιχειρήματα.

    Υπάρχει συνειδητή εξίσωση για παράδειγμα στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή, στο κεφάλαιο Ζ, στους στίχους 1-16. Υπάρχει συνειδητή ανισότητα στην ίδια επιστολή, στο κεφάλαιο ΙΑ, στους στίχους 1-16.

    Ποτέ δεν αναφέρεται σε "υποταγή" όταν μιλά για τον άντρα, αντί αυτού μιλά για "αγάπη". Αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως τυχαία επιλογή αφού επαναλαμβάνεται πολλές φορές σε διάφορες επιστολές. Επίσης, όταν ο Παύλος αναγνωρίζει ίσα δικαιώματα τείνει να χρησιμοποιεί ακριβώς τις ίδιες λέξεις και για τα δυο φύλα. Λογικό συμπέρασμα μου είναι ότι η επιλογή λέξεων είναι προσεγμένη και συνειδητή.

    -- Γιώργος Στρατής ~stratis, March 08, 2005

  7. Από το κείμενο που αναφέρω παραπάνω και θα'ναι και η τελευταία μου δημοσίευση γι απόψε —ίσως και για τις επόμενες δυο-τρεις μέρες— αφού πρέπει να ετοιμαστώ για ν'αναχωρήσω για τον αερολιμένα Λάρνακας:

      Οι προτροπές των στίχων 5:22 εξ. τόσο προς τον άνδρα όσο και προς τη γυναίκα αποτελούν επιμέρους περιπτώσεις της γενικότερης προτροπής του Αποστόλου Παύλου στο στίχο 21: «υποτασσόμενοι αλλήλοις εν φόβω Χριστού». Αμοιβαιότητα αφενός, φόβος Χριστού αφετέρου. Η υποταγή των γυναικών στους άνδρες είναι γνωστή και καθιερωμένη αρχή της ελληνορωμαϊκής κοινωνίας στην εποχή του Παύλου — αρχή που ανάγεται στους κλασσικούς χρόνους. Υπήρχε σαφώς η τάση στην αρχαιότητα οι γυναίκες «όσο γίνεται λιγότερα να βλέπουν, λιγότερα να ακούν και λιγότερα να ερωτούν», όπως γράφει ο Ξενοφών (Οικονομικός 7,5) εξαφορμής κάποιας γυναίκας που την επαινεί για τα παραπάνω.

      […]

      Ο Απόστολος Παύλος προϋποθέτει βέβαι την κοινωνία της εποχής του, τοποθετεί όμως το θέμα της σχέσης άνδρα και γυναίκας σε νέα βάση: Η ισοτιμία που διακηρύσσει στο σωτηριολογικό επίπεδο («ουκ ενί άρσεν ή θήλυ, πάντες γάρ υμείς εις έστε εν Χριστώ Ιησού», Γαλ. 3:28) αποτελεί μια επαναστατική για την εποχή του αρχή, που με καθυστέρηση αιώνων θα πάρει και κοινωνική υπόσταση με τη διεκδίκηση των κοινωνικών δικαιωμάτων των γυναικών. Κατόπιν υπερβαίνει σαφώς τις κοινωνικές συνθήκες της εποχής του, όταν αντί της μονόπλευρης υποταγής της γυναίκας επιτάσσει πρωταρχικά την αγάπη του άνδρα προς αυτήν, αγάπη μάλιστα που φθάνει ως τη θυσία, κατά το παράδειγμα του Χριστού που θυσιάστηκε για την Εκκλησία. Το θέμα λοιπόν της περικοπής που κατακλείεται με το στίχο 33 δεν είναι η υποταγή της γυναίκας αλλ'η αμοιβαιότητα στις σχέσεις του άνδρα και της γυναίκας.

    -- Νεόφυτος Δημητρίου ~k2pts, March 08, 2005