Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Αύριο, ξεκινώ το ταξίδι της επιστροφής και φτάνω στις 02:40 τα ξημερώματα της Δευτέρας μέσω Φραγκφούρτης. Τα συναισθήματα μου ήταν και εξακολουθούν να είναι ανάμικτα για πολλούς και διάφορους λόγους,.. αν όμως έπρεπε να διαλέξω μια λέξη για να περιγράψω το πως νιώθω, αυτή τη στιγμή θα ήταν σίγουρα ευγνωμοσύνη. Ερχόμενος εδώ, καθαρά για επαγγελματικούς λόγους, είχα σχηματίσει μια άλφα εικόνα για το τι θα με περίμενε και για να 'μαι ειλικρινής δεν έπεσα και πολύ έξω —σπάνια πέφτω έξω σε τέτοια πράγματα. Φεύγω έχοντας κλείσει τη συμφωνία για την οποία είχα έρθει αρχικά κι η οποία ευελπιστώ ότι θα είναι η απαρχή μιας πολύ καλής συνεργασίας.

Πέρα όμως από μια καλή συμφωνία, φεύγω νιώθοντας ότι έχω εξασφαλίσει κάτι πιο πολύτιμο —πολύ καλούς φίλους. Είναι γι αυτό τον λόγο που νιώθω κάπως υποχρεωμένος. Όταν σου λένε χάρηκα όταν έμαθα ότι θα ερχόσουν — ήθελα να σε γνωρίσω, ή ότι θαυμάζω τον τρόπο που πρόβαλες τις απόψεις σου τότε, ή ότι η συνεισφορά σου ήταν σημαντική δεν μπορείς να νιώθεις διαφορετικά. Είναι ωραία να χαίρεις της εκτίμησης των συναδέλφων σου —η μεγαλύτερη πολυτέλεια που λέει κι ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ. Δεν νομίζω ότι θα υπήρχε τίποτα άλλο που θα μπορούσε να με κάνει να νιώσω τόση ευγνωμοσύνη.

Όσο αφορά το Δουβλίνο, ως πόλη, έχει δικό του χαρακτήρα κάτι που δεν μπορώ να πω και για τα δικά μας μέρη. Βρίσκεται κτισμένο πάνω στις όχθες του ποταμού Λίφι το οποίο βοηθά στο να δείχνει γραφικό. Μπορώ μάλιστα να ισχυριστώ ότι μου θυμίζει λίγο την Τουλούζη και την Πίζα αλλά δεν νομίζω ότι θα συμφωνούν κι άλλοι μαζί μου.

Όποιο Ιρλανδό ρωτήσετε για τη νυκτερινή ζωή του Δουβλίνου θα σας πει ότι το Temple Bar Area —κοντά στο Trinity College — είναι για τους τουρίστες κι ότι εκεί έχουν "εξορίσει/απομονώσει" τους Εγγλέζους που έρχονται εδώ για διακοπές ή ακόμη και για μήνα του μέλιτος. Πρόκειται πάντως για μια πολύ "ζωντανή" περιοχή της πόλης και δεν γίνεται να περάσετε από δω και να μην την επισκεφτείτε. Σημειώνεται ότι κάθε γωνιά έχει τη δική της παμπ ("πουμπ" που λέει κι ο Χουάνχο ο οποίος παρατηρεί ότι το γράμμα u πρέπει να το προφέρω ως ου τώρα που βρίσκομαι στο Δουβλίνο.)

Τελειώνοντας και κλείνοντας να αναφέρω μερικά αξιοσημείωτα γεγονότα που συνεχίζω να τα θυμάμαι μετά τις χιλιάδες μπύρες γκίνες που μ'έχουν ποτίσει εδώ κάτω οι συναδέλφοι μου—λένε ότι ακόμη λίγες και θα με κάνουν επίτιμο Ιρλανδό. Πρώτη μέρα λοιπόν και γυρεύω το περίφημο Temple Bar Area. Ρωτάω ένα τύπο με μαλλιά όπως του Μπομπ Μάρλευ (πως ονομάζεται εκείνη η κόμμωση;) που μπορώ να βρω την υπόψη περιοχή και μου λέει ότι είναι παρακάτω κι ότι θα μου δείξει καθώς προχωρούμε μαζί. Συστήνουμαι λοιπόν και μόλις αναφέρω τη λέξη Κύπρος μου λέει "κι ο καθηγητής μου είναι από την Κύπρο". "Τι καθηγητής", συνεχίζω. "Μαθηματικός", μου λέει. "Πως τον λένε" ρωτώ καταληκτικά και μου απαντά "Πέτρος Φλωρίδης". Μικρός που 'ναι ο κόσμος!.. Που να ξέρει ο μιτσής ότι ξέρω κι εγώ κάποιο Φλωρίδη που απ'ότι μαθαίνω πρέπει να είναι και συγγενής του.

Συνεχίζω λοιπόν την περιήγηση και φτάνω έξω από μια μπαμπ που μου υπενθυμίζει ότι ο James Joyce ήταν Ιρλανδός. Εδώ διαδραματίσθηκε το δεύτερο επεισόδιο της "Οδύσσειας" του Τζέιμς Τζους έλεγε η ταπέλα. Οι θαμώνες εκεί —στέκονταν έξω για να καπνίσουν (απαγορεύεται πλέον το κάπνισμα στις μπαμπ της Ιρλανδίας ή σε άλλους δημόσιους χώρους,.. ευτυχώς που δεν καπνίζω τώρα)— μου εξήγησαν ότι σ'ένα μήνα θα κατεδάφιζαν το μέρος. Δεν μου εξήγησαν γιατί και δεν ρώτησα,.. υπέθεσα ότι γινόταν για λόγους περαιτέρω ανάπτυξης του υπόψη κτιριακού συγκροτήματος. Την επομένη —σε μια άλλη μπαμπ, η παλιότερη της Ιρλανδίας όπως αναφέρει η επιγραφή εκεί (αν θυμάμαι καλά ονομάζεται "The Brazen Head")— θυμήθηκα ότι κι ο Chris de Burgh είναι Ιρλανδός και τους άρχισα για το Revolution που είχε ερμηνευτεί ως Δεν Υπάρχω από ένα εξίσου καλό Έλληνα καλλιτέχνη.