Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Δεν αποτελεί είδηση το να ταξιδεύω πλέον προς Αθήνα. Πέρσι άλλωστε, πηγαινοερχόμουν συνεχώς —βδομάδα τη βδομάδα— για επαγγελματικούς κυρίως λόγους. Αυτό το τριήμερο ήταν διαφορετικά· ήμουν κι εγώ ένας εκ των χιλιάδων των Κυπρίων που συμμετείχαν στο «τσουνάμι» όπως είχε χαρακτηριστεί εκείνη τη μέρα η μαζική έξοδος των Κυπρίων για ψώνια και διασκέδαση στην Αθήνα. Δεν το είχα προγραμματίσει έτσι αφού δεν το είχα προγραμματίσει καθόλου. Απλά έτσι μου προέκυψε!.. Λογάριαζα βλέπετε να μην χαλάσω κανένα χατίρι της ΧΡΙ κι έτσι νομίζω ότι έκανα τελικά.

Η πρώτη ευχαρίστηση ήταν ότι θα ταξίδευα για πρώτη φορά από τον αερολιμένα Πάφου —δηλαδή, της πόλης από την οποία κατάγομαι κι όπου έχω μεγαλώσει. Ήταν λοιπόν μεγάλη έκπληξη να ανακαλύψω ότι οι εγκαταστάσεις στην Πάφο είναι οι πιο φιλικές προς τους καπνιστές (smoker-friendly) από οποιοδήποτε άλλο αερολιμένα έχω βρεθεί προηγουμένως. Για να μην παρεξηγηθώ θέλω να διευκρινίσω ότι συνεχίζω να μην καπνίζω εδώ και τρεις μήνες. Εκπλάγηκα όμως στη θέα του χώρου καπνιστών του αεροδρομίου Πάφου: ένας υπαίθριος χώρος (μέσα στο χώρο επιβατών) που έμοιαζε περισσότερο με καφετέρια παρά χώρος καπνιστών και μάλιστα, με εξαιρετική θέα τον αεροδιάδρομο. Ένιωθα ότι ήταν κάτι το εξωτικό, ωσάν να βρισκόμουν σε κανένα μικρό νησάκι της Μεσογείου. Μου άρεσε!..

Απογείωση λοιπόν από Πάφο και προσγείωση στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» μια ώρα και κάτι αργότερα. Το λεωφορείο με το οποίο θα γινόταν η μετάβαση στο ξενοδοχείο δεν ήταν όμως εκεί. Απογοήτευση; Όχι, καθόλου! Δεν υπήρχε λεωφορείο; Κανένα πρόβλημα! Έγινε μίσθωση ταξί από όλους και σχεδόν άμεσα —μετά την άφιξη στο ξενοδοχείο— υπήρξε αποζημίωση για τα έξοδα. Αυτή ήταν και η δεύτερη ευχάριστη έκπληξη της ημέρας κυρίως επειδή ήταν κάτι το αναπάντεχο για μένα: μια ζωή συνηθίσαμε να μας κλέβουν κανονικά. Πως γίνεται να είχαν αλλάξει τόσο τα πράγματα και να μην το είχα πάρει πρέφα;

Εν πάση περιπτώσει, η τρίτη ευχάριστη έκπληξη ήταν το ξενοδοχείο: πεντάστερο, περιποιημένο, προσφάτως ανακαινισμένο (σε κακόφημη γειτονιά όπως μάθαμε αργότερα — δεν είδα και δεν κατάλαβα τίποτα πάντως, ούτε και οι υπόλοιποι). Είχα συσχετίσει βλέπετε τέτοιες εκδρομές με κάτι "τριτοκοσμικά" ξενοδοχεία κι υπέθετα ότι έτσι θα ήταν και τώρα —ότι δεν θα υπήρχαν ούτε τα βασικά. Αν απορείς όπως και οι υπόλοιποι πως γίνεται να μην γνώριζα προηγουμένως για το ξενοδοχείο θα πω απλά ότι δεν είχα ασχοληθεί καθόλου —πλήρωσα για την εκδρομή κι απ'εκεί και πέρα εναπόθεσα τις ελπίδες μου για ένα ευχάριστο τριήμερο στην καλή μας διάθεση καθώς επίσης και μια πολύ καλή παρέα.

Φαίνεται ότι δεν ήταν μόνο το ξενοδοχείο καλό αλλά και η παρέα στην οποία πάντα επικρατούσε κλίμα σεβασμού και κατανόησης το οποίο ήταν —κι είναι πάντα— κάτι απαραίτητο. Δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή που να νιώσω ότι δεν μ'εκλάμβαναν ως ίσο παρά το νεαρό της ηλικίας μου και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν σεβάστηκα με τη σειρά μου τη διαφορά ηλικίας που υπήρχε μεταξύ μας.

Έχοντας αναφέρει όλα τα παραπάνω μπαίνω στο "ζουμί" λέγοντας ότι οι δύο μέρες που θα ακολουθούσαν θα μου φανέρωναν μια Αθήνα που δεν την είχα ζήσει όσο καιρό ερχόμουν για δουλειά. Η Αθήνα που γνώριζα ήταν η Αθήνα του Divani Caravel, του ΟΤΕ, του Κρικέλα και της καθημερινότητας. Η "νέα" Αθήνα ήταν εκείνη στην Ερμού, στου Ψυρή, στην Ιερά Οδό. Των καταστημάτων δηλαδή, της νυκτερινής ζωής και του Σαββατοκύριακου.

Πρώτη εξόρμηση στην Ερμού για ψώνια κι έπειτα —σ'ένα μαγαζί, κάπου σε μια πάροδο— για μεσημεριανό. Εκεί, η πρώτη μου μικρή απογοήτευση από την Ελλάδα. Μια σχετικά νεαρή κοπέλα εξυπηρετεί το διπλανό τραπέζι (επίσης, Κύπριοι) με όχι ιδιαίτερα καλούς τρόπους. Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο νομίζω ήταν αυτά που δεν είχε πει. Τα ίδια όμως που στο πρόσωπό της πρόδιδαν μια πικρή αλήθεια για το πως αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλο (Κύπριοι και Ελλαδίτες), μια προκατάληψη που κανείς δεν τολμά να την αποκαλύψει στον άλλο —ένα σύμπλεγμα ανωτερότητας ή ενδεχομένως κατωτερότητας. Δεν αλλάζουν εύκολα αυτά, δυστυχώς!.. Όπως και να 'χει, το προσπερνώ. Δεν είναι ώρα να το λύσουμε.

Η νυκτερινή έξοδος περιορίστηκε σε μια από τις ταβέρνες στου Ψυρή. Τουριστική —για Κύπριους δηλαδή— αλλά περάσαμε καλά. Στο διπλανό τραπέζι επίσης Κύπριοι. Εννοείται ότι την κάναμε δική μας την ταβέρνα. Κατά τα γραφόμενα του Σεφέρη, «κατά βάθος παραμένω πάντα χωριάτης».

Την επομένη μέρα εγερτήριο κι έπειτα πάλι έξοδος για ψώνια. Διάλειμμα, ευτυχώς, όταν έπρεπε να συναντήσω το Γιάννη (γεια σου θείεεεεεεε ;)) για καφέ. Τα 'παμε λίγο όπως δεν προλαβαίνουμε να τα πούμε όταν τυγχάνει να συναντιόμαστε στην Πάφο κι έπειτα αποχωριστήκαμε για να συνεχίσω με τη ΧΡΙ για ακόμη περισσότερα ψώνια. Τη νύκτα είχαμε κλείσει σε Χατζηγιάννη και Τερζή. Χωρίς να θέλω να πω πολλά-πολλά, ομολογώ ότι έχω ψιλο-απογοητευτεί.