Θέλουμε να λυτρωθούμε

Posted by Νεόφυτος Δημητρίου Mon, 25 Apr 2005 15:20:11 EEST

  Το κάτεργο δε βρίσκεται εκεί που πέφτουν οι κασμαδιές. Δεν υπάρχει υλική φρική. Το κάτεργο βρίσκεται εκεί που οι κασμαδιές που πέφτουν δεν έχουν κανένα νόημα, που δε συνδέουν αυτόν που τις δίνει με την ανθρώπινη κοινότητα.  Κι εμείς, θέλουμε να δραπετεύσουμε απ'το κάτεργο.

  — Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί, "Γη των ανθρώπων"

Το πιο συνηθισμένο πράγμα που κάνεις όταν ταξιδεύεις είναι να δοκιμάζεις τα εστιατόρια της περιοχής. Αυτό βέβαια ισχύει μόνο όταν έχεις την οικονομική ευχέρεια. Ο ένας μήνας που ήμουν στο Stanford, για παράδειγμα, ήταν και ο τελευταίος που θα έτρωγα ποτέ σάντουιτς γαλοπούλα. Όπου μ'έχανες, όπου μ'έβρισκες τα μεσημέρια, ήμουν πάντα στην καντίνα του διπλανού (πανεπιστημιακού) νοσοκομείου. Ήταν βλέπετε ακόμη περίοδος έξαρσης (ο αντίκτυπος μάλλον) του χρηματιστηρίου (2000) και στην καρδιά της Σίλικον Βάλλεϊ η ακρίβεια ήταν μεγαλύτερη απ' οπουδήποτε αλλού στην Αμερική.

Προχθές που 'μουν Λονδίνο λοιπόν ήταν κάπως διαφορετικά. Την Παρασκευή είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω νοτιοαφρικανική κουζίνα στη διπλανή —κυριολεκτικά— πόρτα (BBar London Sample Menu ) του ξενοδοχείου που διέμενα. Τόσο εύγευστο ήταν το ορεκτικό (springbok) που την επομένη (το Σαββάτο, δηλαδή) είχαμε σκοπό να ξαναπάμε και να παραγγείλουμε από δύο ορεκτικά χωρίς όμως κύριο πιάτο. Ποιος θα το'λεγε όμως; Σαββατόβραδο και το εστιατόριο ήταν κλειστό. Έτσι, χωρίς να καταλαβαίνουμε το λόγο που το bbar ήταν κλειστό, κατευθυνθήκαμε προς το Mango Tree (Google: mango tree london thai) που στη συνέχεια θα μάθαινα ότι πρόκειται για ένα από τα καλύτερα εστιατόρια θαϋλανδέζικης κουζίνας στο Λονδίνο: φενγκ σούι διακόσμηση, κτλ.

Πέρα όμως από το φαγητό, αυτή η επίσκεψη ήταν διαφορετική για ακόμη ένα λόγο: σε αντίθεση με κάποια προηγούμενα ταξίδια μου, δεν ένιωθα μόνος και σίγουρα δεν ένιωθα καθόλου έρημος. Είχα καλούς φίλους για παρέα. Έτσι, κατά τη διάρκεια του φαγητού (που ήταν και οι μόνες ώρες που δεν δουλεύαμε) κουβεντιάζαμε συνήθως για επιτεύγματα κοινών γνωστών ή ψήγματα σοφίας από βιβλία που μας ενθουσίαζαν (βλ. ΥΓ) όπως για παράδειγμα και το απόσπασμα που ξεκινά αυτή την καταχώρηση.

Τώρα που είπα ερημιά εθυμήθηκα τον Επίκτητο:

  Ποια ερημιά λοιπόν απέμεινε, ποια στέρηση; Γιατί κάνουμε τους εαυτούς μας χειρότερους από τα παιδάκια; Τα οποία, όταν μείνουν μόνα, τι κάνουν; Μαζεύουν κεραμιδάκια και στάχτη κι όλο χτίζουν κάτι, έπειτα το καταστρέφουν και χτίζουν πάλι κάτι άλλο· κι έτσι ποτέ δεν περνούν αμήχανα τον καιρό τους. Εγώ λοιπόν, αν εσείς σαλπάρετε, θα καθήσω να κλαίω γιατί απέμεινα έτσι μόνος κι έρημος; Δεν θα'χω κεραμιδάκια, δε θα έχω στάχτη;

  […]

  Μήπως εσύ προόδευσες; Θέλεις να τους ωφελήσεις; Δείξε τους με παράδειγμα τον εαυτό σου τι ανθρώπους κάνει η φιλοσοφία, και μη φλυαρείς. Όταν τρως, να ωφελείς αυτούς που τρώνε μαζί σου, όταν πίνεις, αυτούς που πίνουν μαζί σου· υποχωρώντας σε όλους, παραμερίζοντας, ανεχόμενος· έτσι να τους ωφελείς και μην ξερνάς πάνω τους το φλέγμα σου.

  —Επίκτητος, "Γ' Διατριβή"

ΥΓ. Όταν σε κάποια αναφορά στη λέξη enthusiasm από το συνομιλήτη μου επισήμανα το γεγονός ότι η λέξη είναι ελληνική, όλοι θυμηθήκαμε το My Big Fat Greek Wedding και ξεσκάσαμε στα γέλια:

  Gus Portokalos: Give me a word, any word, and I show you that the root of that word is Greek.

  […]

  Gus Portokalos: Kimono, kimono, kimono. Ha! Of course! Kimono is come from the Greek word himona, is mean winter. So, what do you wear in the wintertime to stay warm? A robe. You see: robe, kimono. There you go!

no comments