Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Πριν τέσσερα χρόνια (2001), έτσι ώρα περίπου, ετοιμαζόμουν να πάω πρώτη μου μέρα δουλειά στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Ήμουν πολλά ενθουσιασμένος γιατί θα ήταν η πρώτη φορά που θα πληρωνόμουν για να ασχολούμαι με κάτι που ούτως ή άλλως άρεσκε μου να κάμνω από το '92. Ένιωθα επίσης καλά γιατί δεν θα χρειαζόταν πλέον να ανησυχώ ότι χαράμισα τις σπουδές μου να διαβάζω papers ή να λύνω ασκήσεις που δεν είχαν κανένα ουσιαστικό αντίκρυσμα στον πραγματικό κόσμο (της Κύπρου). Με άλλα λόγια, ήταν πολλά μεγάλη μέρα για μένα.

Έτσι, μόλις μπήκα σπίτι και βλέπω ένα αεροπλάνο να κτυπά πάνω σ'ένα ουρανοξύστη ενθουσιάστηκα ακόμα παραπάνω: δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα στη ζωή μου. Η αντίδραση μου τότε ήταν να ρωτήσω τη ΧΡΙ τι έργο έβλεπε… Εξήγησε μου ότι δεν ήταν έργο αλλά εγώ δεν μπορούσα να την πιστέψω. "Αποκλείεται", λέω που μέσα μου, "να γίνονται τέτοια πράγματα και να μην το ξέρω". Ο κόσμος που 'χα υπόψη μου ήταν διαφορετικός.

Τέλοσπαντων, για να μην σας τα πρήζω, επήρε μου καμιά-δυο μέρες να συνειδητοποιήσω τι έγινε. Έκατσα πάνω σ'ένα παλιό (σχεδόν κουρελιασμένο) καναπέ που είχα τότε και παρακολουθούσα τη "φάση" ξανά και ξανά ώσπου να καταλάβω τι έγινε. Τόσες πολλές φορές είδα τη "φάση" , που στο τέλος επερίμενα να βγάλω από τη μανούβρα του αεροπλάνου τι σκεφτόταν ο μαλάκας που το 'πέταν.

Βλέπετε, μια φορά στη ζωή σου, το πολύ δυο, να αλλάξει τόσο πολλά η αντίληψη σου για τον κόσμο. Νομίζω ότι όσοι έζησαν το πόλεμο θα ένιωσαν κάτι παρόμοιο αλλά σε πιο μεγάλο βαθμό αφού τα συμβάντα τότε ήταν πιο κοντά και οι απώλειες ακόμα περισσότερες. Νομίζω επίσης ότι ο Αμερικανός της Νέας Υόρκης κάπως έτσι θα το έζησε εκείνη τη μέρα… ότι γινόταν πόλεμος ("America Under Attack") αλλά και ότι κάποιος του 'γέλασε όταν τον έκανε να πιστέψει ότι είναι ασφαλισμένος.

Νομίζω ότι κάτι τέτοια γίνονται παντού… Δηλαδή, παντού περιπαίζουν σε κόσμε να πιστέψεις ότι όλα είναι καλά. Το ΠανΚυπ, για παράδειγμα, είναι το Χάρβαρντ της Μεσογείου, οι πολιτικοί μας είναι οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου και οι προσλήψεις στο δημόσιο γίνονται με τον πλέον αξιοκρατικό τρόπο. Πρέπει ακόμη να πιστέψεις πως έχεις άδικο που νιώθεις αδικημένος κι ότι κανένας δεν τα παίρνει όπως ενόμιζες προηγουμένως. Αν νομίζεις τέτοιο πράγμα είναι αποκύημα της φαντασίας σου, ξέχασ' το.

Έτσι όταν σου κλέψουν τα λεφτά σου στο χρηματιστήριο και δεν θα 'χεις να φάεις ή όταν ξεκινήσουν οι αυτοκτονίες στα πανεπιστήμια σου ή όταν άκομα ππέσσουν τα αεροπλάνα σου, ούτε τότε να ξυπνήσεις. Θα τιμωρηθούν "όλοι" παραδειγματικώς αν γίνει κάτι τέτοιο.