Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

[Με αφορμή τη δημοσίευση του Θάνου]

Γύρεψα κάποτε να μάθω τι είναι αυτή η έρευνα που υποτίθεται ότι ξεχωρίζει τον κόσμο σε ερευνητές και μη. Ρωτώντας λοιπόν παλιότερα κάποιους ακαδημαϊκούς, μου εξήγησαν ότι η έρευνα δεν είναι πάντα "επαναστατική" όπως νόμιζα προηγουμένως ότι θα 'πρεπε να ήταν. Αυτό βέβαια, ήταν μερικώς ορθό και ισχύει για όλες τις επιστήμες ανεξαιρέτως. Δεν μπορούμε δηλαδή να ανακαλύπτουμε καθημερινώς τη γιατρειά για τον καρκίνο και το έιτζ. Ως εκ τούτου η έρευνα δεν χρειάζεται να είναι επαναστατική αλλά θα πρέπει τουλάχιστον να είναι πρωτότυπη και θα πρέπει συγχρόνως να συνεισφέρει αποτελεσματικά στην επίλυση πρακτικών προβλημάτων.

Το πρόβλημα δυστυχώς είναι ότι πολλές φορές η έρευνα όχι μόνο δεν είναι πρωτότυπη αλλά μια αναμόχλευση από προηγούμενες θεωρίες. Στην περίπτωση της Πληροφορικής τα πράγματα είναι χειρότερα ακριβώς επειδή εκεί πάσχουμε —κι είναι πιο έντονο αυτό σε Ελλάδα και Κύπρο— από τη νόσο των pure mathematics. Έχω παρεξηγηθεί πολλές φορές προσπαθώντας να υποδείξω ότι η διαφορά της Πληροφορικής και των Μαθηματικών είναι ότι η πρώτη είναι μια αλγοριθμική/κατασκευαστική επιστήμη. Ότι δηλαδή η Πληροφορική δεν πρέπει να σταματά στην απόδειξη απλά ότι "υπάρχει λύση" αλλά να βρίσκει ποια είναι αυτή και να την κατασκευάζει (αυτό δεν σημαίνει κατ'ανάγκη και υλοποίηση).

Έτσι, κατά ένα παράδοξο τρόπο έχουμε τους "εφαρμοσμένους" ακαδημαϊκούς που δεν είναι καν μηχανικοί πολλές φορές —όχι επειδή δεν έχουν ένα πτυχίο που να το λέει αυτό αλλά λόγω της προσέγγισης που ακολουθούν στην έρευνα τους— και κάποιους μηχανικούς που επικεντρώνονται σε πιο θεωρητικά προβλήματα ωστόσο αλγοριθμικής φύσεως και με μεγαλύτερη επίδραση στην επιστήμη και στην κοινωνία.

Ο Όργουελ θα 'λεγε η "θεωρία είναι πράξη".