Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

    Αν με το λόγο τους οι άνθρωποι αλλάζουν την  πραγματικότητα ονοματίζοντας την, τότε ο διάλογος επιβάλλεται ως το μέσο με το οποίο οι άνθρωποι αποκτούν νόημα ως άνθρωποι. Επομένως ο διάλογος είναι μια υπαρξιακή αναγκαιότητα. Και μια που ο διάλογος είναι η συνάντηση όπου ενωμένες η σκέψη και η δράση των διαλεγόμενων απευθύνονται στον κόσμο που πρέπει ν'αλλάξει και να εξανθρωπιστεί, ο διάλογος αυτός δεν μπορεί να περιορίζεται σε απλή κατάθεση ιδεών του ενός ατόμου στο άλλο, ούτε μπορεί να γίνει μια απλή ανταλλαγή ιδεών που προορίζονται για "κατανάλωση" των μετεχόντων στη συζήτηση. Αλλά ούτε μπορεί να έχει την μορφή ενός επιχειρήματος εχθρικού, πολεμικής, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν ανέλαβαν να ονομάσουν πραγματικότητα ή να ερευνήσουν την αλήθεια, αλλά μάλλον αποσκοπούν στο να επιβάλουν τη δική τους αλήθεια στους άλλους. Και επειδή ο διάλογος είναι μια συνάντηση ανθρώπων που ονομάζουν την πραγματικότητα, δεν μπορεί να είναι μια κατάσταση όπου μερικοί ονομάζουν την πραγματικότητα για λογαριασμό άλλων. Είναι μια πράξη δημιουργίας. Δεν μπορεί να χρησιμεύει ως δόλιο όργανο για την εξουσίαση ανθρώπου από άλλον. Μόνο μια μορφή κυριαρχίας είναι ανεκτή στο διάλογο: η εξουσίαση της πραγματικότητας από τους διαλεγομένους, η κατάκτηση του κόσμου για την απελευθέρωση των ανθρώπων. Ο διάλογος όμως δεν μπορεί να υπάρξει, όταν λείπει μια βαθιά αγάπη για τον κόσμο και για τους ανθρώπους. Η ονομάτιση του κόσμου, που είναι μια πράξη δημιουργίας και αναδημιουργίας, δεν είναι δυνατή, αν δεν είναι διαποτισμένη από αγάπη. Η αγάπη είναι συγχρόνως το θεμέλιο του διαλόγου και ο διάλογος ο ίδιος. —Πάουλο Φρέιρε, Η αγωγή του καταπιεζόμενου, μτφρ. Γιάννη Κρητικού εκδ. Ράππας, σ.103.