Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

Είναι πολύ περίεργο αλλά νιώθω να είμαι στην ίδια ακριβώς κατάσταση. Νιώθω πως έχω χάσει τον εαυτό μου και πρέπει επειγόντως να αυτοπροσδιοριστώ. Έχω μπει τόσο πολύ μέσα σε ένα λούκι και ψάχνω πως μπορώ να βγω και να βρω τον παλιό μου εαυτό, αυτόν που ήξερε τι ήθελε, τι ζητούσε, τι έκανε και γιατί. Το περίεργο είναι πως σε στιγμές διαύγειας τον ξαναβρίσκω και είμαι πολύ χαρούμενη! Οπότε βασικά η αγωνία μου οφείλεται στις συγκεκριμένες στιγμές που ζω και είμαι αισιόδοξη ότι θα περάσουν. Όπως αναφέρει και το υπέροχο απόσπασμα του Ντοστογιέφσκι που παραθέτεις:

Τι είμαι τώρα εγώ; Ένα zero. Τι μπορεί να είμαι αύριο; Αύριο μπορεί να αναστηθώ εκ νεκρών και να ξαναρχίσω να ζω. Μπορώ να ξαναβρώ τον άνθρωπο που κρύβω μέσα μου, εφόσον αυτός δεν έχει ακόμα χαθεί!

Τι είμαι τώρα εγώ; Ένα zero.

Ένα zero με θετική φορά όμως. (Ξέρεις Νεόφυτε τι εννοώ:) )

Αγαπητό μου παιδί, έμαθα ότι με έψαχνες. Είμαι διακοπές στου Άγιου Βασίλη, μην ανησυχείς, θα επιστρέψω γρήγορα. Πάντα επιστρέφω. Όλα αυτά τα κάνω για να καταλάβεις την αξία μου.

Φιλικά,

Όπως και να έχει ,ανθρώπους με χαραχτήρα σαν τον ¨παίχτη¨ του Φ. Ντοστογιέφσκι δε θα συμπαθούσα ποτέ .Θα προτιμούσα να συναντούσα ανθρώπους σαν τον μίστερ Άστλεϋ (ίσως γιατί θυμίζουν, δεν ξέρω, λίγο από εμένα). Αυτός τουλάχιστον ήξερε να μήλα, να εκφράζετε , να ερωτεύεται, να βοηθά έμπρακτα τους άλλους και ταυτόχρονα να ζει την ζωή του.

Ωστόσο επιτρέψετε μου να αναφέρω και εγώ ένα απόσπασμα (όπως αναγράφετε),που είναι κατά κάποιο τρόπο, η απάντηση προς τον Παίχτη(ή σε αυτό που έγραψες Νεόφυτε) από το μίστερ Άστλεϋ :

«-Έχετε πάθει αγκύλωση παρατήρησε. Όχι μονάχα απαρνηθήκατε τη ζωή, τα προσωπικά σας και τα κοινωνικά συμφέροντα, ¨τα καθήκοντα του ανθρώπου¨ και του πολίτου, τους φίλους σας-γιατί βεβαία είχατε φίλους-όχι μονάχα απαρνηθήκατε κάθε άλλο σκοπό εκτός απ’ το παιχνίδι, αλλά απαρνηθήκατε ακόμα και τις αναμνήσεις σας. Σας θυμάμαι σε μια γεμάτη πάθος και αποφασιστικότητα στιγμή της ζωής σας, αλλά είμαι βέβαιος ότι ξεχάσατε τις καλύτερες εντυπώσεις σας κείνο τον καιρό. Τα όνειρα σας ,οι ποθεί που γεμίζουν την καρδιά σας τώρα ,δεν ξεπερνάνε τα μονά ζυγά, κόκκινο , μαύρο τη σειρά των μεσαίων αριθμών, έχω πεποίθηση γι’ αυτό!»

Αν και δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να διαβάσω κανένα από τα έργα του Ντοστογιέφσκι, εντούτοις έχω άκουσα πολλά γι ’ αυτά…

Το απόσπασμα που παραθέτεις εδώ είναι αρκετά καλό και με κάνει να θέλω ακόμη πιο πολύ να διαβάσω αυτό το βιβλίο… Μπορείτε να μου πείτε κάποια άλλα έργα του; Ελπίζω όταν τελειώσω από τις ευλογημένες εξετάσεις να έχω λίγο χρόνο να βρω τον εαυτό μου κάπου μέσα στο χάος… και συνεπώς να κάνω το αγαπήμενο μου χόμπι… να διαβάζω βιβλία (!!!)