Νεόφυτος Δημητρίου

(~k2pts)

  Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε
  όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε
  στήνουμε θέατρα και σκηνικά,
  όμως η μοίρα μας πάντα νικά

  και τα σαρώνει και μας σαρώνει
  και τους θεατρίνους και το θεατρώνη
  υποβολέα και μουσικούς
  στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς.

  Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,
  ρίμες, αισθήματα, πέπλα, στολίδια,
  μάσκες, λιογέρματα, γόοι και κραυγές
  κι επιφωνήματα και χαραυγές

  ριγμένα ανάκατα μαζί μ'εμάς
  (πες μου που πάμε; πες μου που πας;)
  πάνω απ'το δέρμα μας γυμνα τα νεύρα
  σαν τις λουρίδες ονάγρου η ζέβρα

  γυμνά κι ανάερα, στεγνά στην κάψα
  (πότε μας γέννησαν; πότε μας θάψαν;)
  και τεντωμένα σαν τις χορδές
  μιας λύρας που ολοένα βουίζει. Δες

  και την καρδιά μας· ένα σφουγγάρι,
  στο δρόμο σέρνεται και στο παζάρι
  πίνοντας το αίμα και τη χολή
  και του τετράρχη και του ληστή.

  –Γιώργος Σεφέρης, Μέση Ανατολή, Αύγουστος '43