Κυριάκος Κάρενος

(~kksocal)

Η συζήτηση ξεκίνησε – όπως τόσες – από την κατάσταση της οικονομίας. Σε αυτή την πόλη όσο επιτυχημένος και αν είσαι (με βάση τα ασαφή κοινωνικά μας μέτρα) πάντα θα υπάρχει κάποιος πιο επιτυχημένος. Κι’όμως δεν υπάρχει κορυφή, απλά ένας μεγάλος σπειροειδής τροχός αλληλεξάρτησής

Και αυτή είναι μόνο η οικονομική διάστασή. Ίσως ο Boltzmann, ο Turing, θα μας επιβεβαίωναν ότι στη προσπάθεια του ο άνθρωπος να ξεφύγει από τα πλαίσια της νοητικής του ανελευθερίας καταντά παράφρονας…

Γι’αυτό, της είπα, δεν είμαστε ελεύθεροι. Το ξέρουμε ότι δεν είμαστε και δε χάνουμε την ευκαιρία να δικαιολογηθούμε και να κατακρίνουμε την υστέρηση «πλήρους ελεύθερης βούλησης.» Το αναφέρω αυτό διότι είναι τελείως έκτος θέματος. Εκείνο που δεν μπορούμε να καταλάβουμε είναι, αληθινά, σε πόσα επίπεδα είμαστε ανελεύθεροι…

Μοιάζει σαν σουρεαλιστική σκηνή από ταινία του Lynch: μια δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ δυο δημαγωγών στη μέση ενός τεράστιου, άδειου σταδίου που την παρακολουθούν από μια μαυρόασπρη τηλεόραση ο Slavoj Zizek και ο Robert Anton Wilson τρώγοντας ποπ κορν και πίνοντας μπύρα.

Στο τέλος μου είπε “We have all the unfreedom in the world!”

Της ζήτησα να βάλει λίγη βότκα, «τη φτηνιάρικη σε παρακαλώ.»