Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Fri, 23 Sep 2005 14:47:54 EEST
Όλα ξεκινήσανε εδώ και αρκετό καιρό όταν με έπιασε το συνδρομο των εκπλήξεων. Μετά από την Χρύσω, Σάββα, εμένα, ήρθε η σειρά του Κωνσταντίνου να γίνει θύμα έκπληξης.
Μετά όμως από αρκετές εκπλήξεις ο Κωνσταντίνος είχε υπόψη ότι κάτι θα κάναμε και για αυτόν, ή θα προσπαθούσαμε να κάνουμε, και μου φαίνεται ότι έκανε ότι μπορούσε για να το αποφύγει.Το τέλος σας το αποκάλυψα με τον τίτλο. Τελικά η έκπληξη δεν έγινε. Φυσικά μπορεί να μην πέτυχα να την κάνω αλλά σίγουρα προσπάθησα.
Τα γεγονότα έχουν ως ακολούθως.
Εδώ και αρκετές μέρες σκεφτόμουνα με το πονηρό μυαλο μου κάνοντας όμως καλοπροαιρετες σκέψεις, που και πώς να εκπλήξω τον Κωνσταντίνο. Μετα από πολλά σενάρια που περάσανε από το μυαλό μου, κατέληξα ατη σκέψη να ετοιμάσω κόσμο και να του κάνω έκπληξη στον γυμναστήριο που πηγαίνει. Μπορεί ο Κωνσταντίνος να σκεφτόταν ότι το γυμναστήριο ήταν ένας πιθανός τόπος για να κτυπήσουμε αλλά λόγω του ότι το γυμναστήριο έχει πάρα πολύ κόσμο και ιδίως αγνώστους περίμενα ότι θα σκεφτόταν ότι δεν θα το επιχειρούσαμε. Το σχέδιο αυτό ονομάστηκε σχέδιο Α.
Εναλλάκτικό σχέδιο, και που το ονόμασα σχέδιο Β, ήταν να τηλεφωνούσα στους γονείς του για να με ενημερώσουν αν ο Κωνσταντίνος θα πήγαινε εκεί, και να του κάνουμε την έκπληξη εκεί.
Φθάσαμε αισίως στην ημέρα των γενεθλίων. Έπρεπε λοιπόν να βάλω σε εφαρμογή το σχέδιο Α με απώτερο σκοπό μια επιτυχημένη έκπληξη.
Το πρώτο μου μέλημα ήταν αν ο Κωνσταντίνος θα πήγαινε γυμναστήριο. Θα ήταν πολύ αστείο να μάζευα τον κόσμο εκεί και ο εορτάζων να μην εμφανιζόταν. Έπρεπε λοιπόν με κάποιο τρόπο να μάθω αν ο Κωνσταντίνος θα πήγαινε, καθώς επίσης και τι ώρες θα ήταν εκεί. Για αυτό σκέφτηκα ότι χρειαζόμουν ένα κατάσκοπο εκ των έσω. Ο κατάσκοπος αυτός δεν ήταν άλλος απο τον παρτενέρ του Κωνσταντίνου στο γυμναστήριο, ο Κύπρος . Αυτός που τον βοηθά να κάνει τις διάφορες ασκήσεις. Συνήθως αυτοί οι δύο πάνε την ίδια ώρα για να βοηθήσει ο ένας τον άλλο.
Ο Κύπρος για μένα όμως ήταν άγνωστος. Έτσι λοιπόν χρειαζόμουν κάποιον τρίτο που να τον ξέρει. Σκεφτηκα να πάρω στο γυμναστήριο και να ζητήσω το τηλέφωνο του, αλλά αυτο ήταν κάτι απόμακρο για να επιτευχθει μιας και το γυμναστήριο δεν είναι σωστό να διανέμει προσωπικά στοιχεία στον όποιον τυχόντα και ιδίως μέσω τηλεφώνου. Σκέφτηκα λοιπόν να βρώ κάποιον άλλον για να μάθω πληροφορίες για τον Κύπρο. Μόνο ένας μπορούσε να με βοηθήσει και αυτός ήταν ένας φίλος που ήξερα ότι πήγαινε και αυτός στο γυμναστήριο που πηγαίνει ο Κωνσταντίνος. Δεν είχα όμως το τηλέφωνο του. Επρεπε λοιπόν να πάρω κάποιον άλλο για να μου το δώσει. Αισίως κατάφερα να πάρω το τηλέφωνο του πρώτου εν δυνάμη κατασκόπου.
Όταν τον πήρα όμως τηλέφωνο, με μεγάλη μου απογοήτευση πληροφορήθηκα ότι δεν μπορούσα να τον έχω ώς κατάσκοπο. Και αυτό γιατί κατα πρώτό, αυτός σταμάτησε να πήγαίνει στο γυμναστήριο εδώ και κάποιο καιρό και κατα δεύτερο, δεν ήξερε το τηλέφωνο του Κύπρου. Έβλεπα λοιπόν το σχέδιο Α να γκρεμίζεται.
Βλέποντας όμως την λίστα με τα άτομα που έχω στο msn οι ελπίδες μου αναθερμάνθηκαν. Εντόπισα ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να χρησιμέυσει στα μέγιστα. Εκείνη την στιγμή ήταν κάτι σαν ακτίνα σωτηρίας. Ο υποφαινόμενος δεν ήταν άλλος από τον συνάδελφο του Κων αλλά και συμφοιτητής και καλός μου φίλος, ο Νίκος. Ξεκίνησα λοιπόν να ξετιλυγω το σχέδιο μου στον Νίκο και ταυτοχρόνως να σκέφτουμε πως να τον χρησιμοποιήσω.
Στο τέλος της msn συνομιλίας μας καταστρώσαμε ένα μικρό σχέδιο. Ο Νίκος θα έπαιρνε τηλέφωνο τον συνάδελφο του μιας και το είχε και προγραμματισμένο να το κάνει, να του ευχηθεί χρόνια πολλά για τα γενέθλια του και μαζί να τον ρωτήσει ποία είναι τα σχέδια του για την ημέρα των γενεθλίων του. Γνωρίζοντας πως ο Κωνσταντίνος είναι φειδωλός μπορεί να μην έλεγε σε λεπτομέρεια τι θα έκανε έστω και αν μπορεί να τα είχε όλα κανονισμένα. Για αυτό προέτρεψα τον Νικό να τον ρωτήσει αν θα πήγαινε γυμναστήριο αλλά να είναι όσο διακριτικός και πιστευτός μπορεί. Δεν έπρεπε να μάθει μόνο αν θα πήγαινε, αλλά και τι ώρα θα πήγαινε, χωρίς να προδωθεί.
Έτσι λοιπόν έγινε. Ο Νίκος με ενημέρωσε ότι έχει τηλεφωνήσει στον Κωνσταντίνο λέγοντας ότι είχαμε προσυννενοηθεί να πει, και από ένα σημείο και μετά έπραξε αυτοβούλως και αυτοσχεδίασε. Ρώτησε λοιπόν τον Κων αν θα πήγαινε γυμναστήριο γιατί ενδιαφερόταν να γραφτεί στο ίδίο γυμναστήριο μαζί του. Η απάντηση του Κων με λίγα λόγια ήταν "ίσως ναι ίσως όχι". Ο Νίκος τότε τον ρώτησε και την ακριβής ώρα που θα πήγαινε. "Γύρω στις επτά" ήταν η απάντηση που πήρε. Όλα αυτά είχαν διαβιβαστεί σε μένα, που και γω με την σειρά μου συνέχισα την διαδικασία του σχεδίου.
Ξεκίνησα λοιπόν την διαδικασία ανεύρεσης υποψηφίων για να συμμετέχουν στην έκπληξη. ΟΙ υποψήφιοι ήταν αρκετοί. Αυτοί που μπορούσαν όμως ήταν από πολύ λίγοι έως ελάχιστοι. Η μία ήταν εξωτερικό, ο άλλος θα πήγαινε να δει το μάτς καλαθόσφαιρας Ελλάδας- Ρωσσίας για τα προημητελικά του Ευρωμπάσκετ(θρίαμβος- Η Ελλάδα στους τέσσερεις της Ευρώπης!!!),ο άλλος είχε μαθήματα στο πανεπιστήμιο έως τις 8.30 και μπορεί να μην μπορούσε. Η άλλη είχε μαθήματα χορού , και μόνο αν ήταν συγεκριμένες ώρες θα δήλωνε συμμετοχή.
Στο μεταξύ κάποια στιγμή,ανυποψίαστος όπως ήμουνα πέρνω ένα μήνυμα. Το μήνυμα ήταν από τον Κωνσταντίνο. Το μήνυμα έγραφε τα πιο κάτω λόγια:
Surprise @ gym= bad surprise
Ο Νίκος τελικά δεν ήταν τόσο πιστευτός. Προδωθήκαμε.
Αμέσως μετά πήρα τηλέφωνο απο τον Κωνσταντίνο. Σκεφτόταν να καλέσει λίγους φίλους σε ένα μπαράκι για να πιούμε ένα ποτό και να γιορτάσουμε τα γενέθλια του. Ήθελε την γνώμη μου. Τον προέτρεψα να το κάνει και να με ενημερώσει για τα περαιτέρω. Μετά με ρώτησε ανοικτά και ίσια τι σχέδια κάνω για να τον εκπλήξω. Πήρε όμως μια ανοικτή και ίσια απάντηση. "Εσύ μπορείς να μου πείς τα σχέδια σου για σήμερα, αλλά εγώ δεν θα προδώσω τα δικά μου σχεδια που έχω για σένα."
Φυσικά μετά που μου έστειλε εκείνο το μήνυμα σταμάτησα να σκέφτομαι να του κάνω έπληξη στο γυμναστήριο.Αυτό που δεν ήξερε όμως ήταν ότι εκείνη την στιγμή είχα έλλειψη από σχέδια. Το σχέδιο Β δεν μπορούσε να υλοποιηθεί, γιατί ήταν πλέον αργά και συν τοις άλλοις δεν είχα το τηλέφωνο του στην Λακατάμια.
Και αυτό γιατί εκ προ ημερών είχα χάσει το κινητό μου και μαζί είχα χάσει πολλούς αριθμούς κινητών. Μαζί και τον αριθμό του πατρικού του.
Μετά από μια ή δύο ώρες θυμήθηκα ότι δεν είπα στον Νίκο ότι είχαμε προδωθεί. Του ανακοίνωσα λοιπόν μέσω msn την αποτυχία του πρώτου σχεδίου. Καθώς επίσης του ανακοίνωνα το επόμενο σχέδιο. Επειδή πλέον ο Κωνσταντίνος είχε γίνει καχύποπτος και υποψιαζόταν όλα τα μέρη ως πιθανά μέρη για να τον εκπλήξουμε έπρεπε να βρω κάτι επιτυχημένο. Για αυτό το πάρτυ έκπληξη θα μεταφερόταν από το γυμναστήριο στην πολυκατοικία του Κωνσταντίνου και συγκεκριμένα στο σπίτι της γείτονισσας του. Στο τέλος όμως αποδείχθηκε ότι η γειτόνισσα δεν ήταν γειτόνισσα, αλλά γείτονας :D
Δεν μπορούσα να μαζέψω κόσμο και να του κάνω έκπληξη σπίτι του. Δεν θα ήταν έκπληξη μιας και θα το ανέμενε. Διάλεξα λοιπόν να το κάνω στο σπίτι του γείτονα γιατι ήμουνα σίγουρος ότι δεν θα το υποψιαζόταν.
Ζήτησα λοιπόν από τον Νίκο να τηλεφωνήσει στον Κων για να του υπενθυμίσει ότι θα πήγαιναν γυμναστήριο μαζί. Μόλις θα φέυγανε για το γυμναστήριο θα με ενημέρωνε έτσι ώστε να περάσω απο το σπίτι του γείτονα του, ενώ ο Κωνσταντίνος θα έλειπε για να του ζητήσω να μας φιλοξενήσει για λίγο, αλλά και για να χρησιμοποιήσω τον σπίτι του ως τον τόπο που θα λάμβανε χώρο η έκπληξη. Στο μεταξύ ξεκίνησα να ενημερώνω τα άτομα που θα συμεττείχαν στο πάρτυ έκπληξη και να τους μεταφέρω οδηγίες.
Η λίστα των υποψηφίων ήταν μεγάλη. Σμίκρυνε όμως πάρα πολύ. Η τελειωτική λίστα αποτελείτο από 4 άτομα και με λίγη πίεση και τύχη, τα άτομα θα γίνονταν 5.
Το σχέδιο είχε ως εξής. Ο Κωνσταντίνος θα πήγαινε στο γυμναστήριο. Εγω θα ενημέρωνα το γείτονα του την ώρα που αυτός θα έλειπε για να αποφύγω τυχόν ανεπιθύμητη συνάντηση με τον εορταζόμενο. Στη συνέχεια θα πήγαινα να αγοράσω την τούρτα. Ακολούθως θα έπαιρνα τηλέφωνο από τον Νίκο που θα με ενημέρωνε ότι τελειώσαν την γυμναστική και ότι σε λίγη ώρα θα ξεκινήσουν να επιστρέψουν. Εγω ενημερώνω τους υπόλοιπους(δεν θα μου περνε και ώρα μιας και 4 άτομα θα ταν ;-) ). Μαζευόμαστε στο σπίτι του γείτονα πριν έρθει ο Κωνσταντίνος. Ο γείτονας κτυπά το κουδούνι του Κων και του ζητά μια χάρη. Ο Κών έρχεται στο σπίτι του γείτονα και εμεις αναλαμβάνουμε από εκεί και μπρός ;-).
Όλα, από το που θα γίνουν και πως θα γίνουν, ήταν οργανωμένα και τακτοποιημένα στο μυαλό μου. Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά.Δεν είχα τον απαραίτητο ενθουσιασμό που νόμιζα θα είχα. Ο λόγος μάλλον ήταν ότι η ομάδα που είχα προετοιμάσει δεν μοιραζόταν τον ανάλογο ενθουσιασμό μαζί μου. Ήταν διστακτικοί, είτε λόγω του ότι θα πηγαίναμε σε ξένο σπίτι είτε γιατί θα ήταν πολύ κουρασμένοι μετά από μιας ώρας εξαντλητικού μαθήματος χορού. Ένα μέλος της ομάδας ευτυχώς έδειξε κάποια σημάδια ενθουσιασμού και αυτό με χαροποιήσε.
Κάποια στιγμή όμως παίρνω ένα δεύτερο μήνυμα απο τον Κωνσταντίνο. Το μήνυμα αυτό ήταν πρόσκληση σε μπαράκι για η ώρα 9.30.
Εκείνη την στιγμή δεν σκέφτηκα τη ζημιά που μπορεί να προκαλούσε εκείνο το μήνυμα. Η ώρα πέρασε τις 6 και γω ως συνεπής υπάλληλος έπρεπε να έχω ήδη φύγει από την δουλειά μου ;-) Γρήγορα γρήγορα μάζεψα τα πράγματα μου και αναχώρησα.
Στο δρόμο καθώς επέστρεφα στο σπίτι μου και σκεφτόμουν συνέχεια διάφορα σενάρια, πέρνω τηλεφώνημα από τον Νίκο. Μου ανακοίνωνε ότι πήρε πρόσκληση από τον Κων. Με αυτά που μου έλεγε κατάλαβα ότι ήταν διστακτικός και δεν επιθυμούσε να συμετέχει στην έκπληξη. Και σε αυτό βοήθησε η πρόσκληση του Κων. Του είπα τότε ευθέως αν προτιμά να μήν κάνουμε το πάρτυ έκπληξη και μου είπε αφού θα μας καλέσει ο Κων δεν χρειάζεται να του κάνουμε. Τότε τον ενημέρωσα ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο νομίζει. Πισω από αυτή την έκπληξη υπάρχει μια κόντρα με μένα και τον Κων αλλά και μια υποχρέωση που έχω προς τον φίλο Κων. Μια υποχρέωση να τον εκπλήξω ευχάριστα, μιας και εκείνος βοήθησε να με εκπλήξει ευχάριστα λίγες μέρες πριν στα δικά μου γενεθλια. Ο Νίκος σεβάστηκε την επιθυμία μου και αποδέχθηκε να συνεργαστεί.
Όταν έφθασα σπίτι πήρα και δεύτερο τηλεφώνημα. Αυτό ήταν από την Χρύσω. Ένα από τα τέσσερα μέλη της ομάδας κρούσης. Η Χρύσω, προς μεγάλη μου λύπη, μου ανακοίνωνε ότι δεν θα μπορούσε να συμμετεχει στην αποστολή. Πήρε και αυτή μήνυμα από τον Κων και ήθελε να προετοιμαστεί εγκαίρως για να έρθει στο μπαράκι. Την δικαιολόγησα γιατί το σπίτι της είναι μακριά και θα έπρεπε να κάνει και μπάνιο μιας και μόλις θα είχε τελειώσει από το χορό. Έτσι απομείναμε τρία άτομα.
Προσπάθησα να βρω και τέταρτο άτομο αλλά χωρίς επιτυχία. Δεν ανταποκρινόταν όταν του τηλεφωνούσα. Έτσι λοιπόν με τρία άτομα και με ενθουσιασμό σχεδόν στο μηδέν άφησα το πράγμα από μόνο του να δείξει που θα οδηγήσει. Το επόμενο που περίμενα ήταν τηλεφώνημα από τον Νίκο. Η ώρα περνούσε και ο Νίκος δεν τηλεφωνούσε. Εγώ ξάπλωσα στο κρεββάτι και περίμενα τηλεφώνημα. Κάποια στιγμή με πήρε ο ύπνος.
Με ξύπνησε ένα τηλεφώνημα. Δεν ήταν ο Νικος όμως, ηταν ο Κων και με έπαιρνε απο το σπίτι του για να με ρωτήσει αν θα έρθω στο μπαράκι που κανόνισε να βρεθούμε η ώρα 9.30. Τότε όταν κοίταξα την ώρα, πρόσεξα ότι είχαν περάσει η 8.30. Εκείνη την στιγμή στο μυαλό μου ήταν σίγουρο. Η έκπληξη είχε αποτύχει. Αποδέχθηκα την πρόσκληση και στη συνέχεια του ξετύλιξα όλα τα σενάρια δράσης που είχα σκεφτεί.
Μετά όταν βρεθήκαμε στο μπαράκι ο Κων μας ενημέρωσε ποιος ήταν ο γείτονας του. Ο γείτονας του ήταν ένας πρώην συνάδελφος και πολύ καλός φίλος του Νίκου, αλλα και νύν συνάδελφος και πολύ καλός φίλος δικός μου. Δεν θα ήταν απόμακρο σενάριο αν σας έλεγα ότι μπορεί να έλεγα και σε αυτόν να συμμετέχει στην έκπληξη. Και τι να του έλεγα, ότι "σκέφομαι να κάνω έκπληξη σε ένα φίλο μου στο σπίτι σου", χωρίς να ξέρω ότι είναι δικό του σπίτ; Τελικά όπως μιλούσαμε με τα παιδιά χθες, αν κάναμε όσα είχα σχεδιάσει να κάνουμε, την έκπληξη δεν θα την πάθαινε ο Κωνσταντίνος, αλλά εγώ και ο Νίκος :-D
Permanent Link [+ 5 comments] - Add a Comment
Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Fri, 09 Sep 2005 15:19:35 EEST
"Ε που τραβάς να πας;"
"Κοίτα όλα αυτά τα φώτα!!"
"Τα βλέπεις άλλη φορά. Εκείνα θα είναι πάντα εκεί."
Εκείνα όλα τα φώτα όμως την τραβούσαν σαν μαγνήτη. Της είχαν θολώσει το μυαλό. Φάνταζαν για αυτήν ένας μαγικός κόσμος που την καλούσε κοντά του. Και εκείνη υπάκουε στο πρόσταγμα και προχωρούσε προς το μέρος όπου έρχονταν τα φώτα.
"Ε περίμενε, τι θα γίνει με μένα;"
Δεν έδωσε σημασία στα λόγια του Πέτρου.
Την ακολούθησε. Δεν την προλάβαινε όμως γιατί κρατούσε το χαλί μαζί του και τον καθυστερούσε.
"Τι θα γίνει με το χαλί σου;"
Αμέσως σταμάτησε. Συνειδητοποίησε ότι ακόμα δεν πήγαν το χαλί για καθαρισμό.
"Έλα πίσω και σε παίρνω άλλη φορά ξενάγηση στην πόλη. Τώρα προέχει το χαλί σου. Δεν θα το κουβαλώ παντού επειδή εσύ θέλεις να δεις την πόλη."
"Έχεις δίκαιο κάποια άλλη φορά έρχομαι να τα δω" . Και γύρισε από την άλλη κατεύθυνση προς το καθαριστήριο.
Ήταν πολύ δύσκολο να μην προσέξει τον εκνευρισμό του, έστω και αν δεν του έδινε τόση σημασία μέχρι εκείνη την στιγμή. Ξαφνικά ένοιωσε άσχημα γιατί η αλήθεια ήταν πως κακομεταχειριζόταν το φτωχό γείτονα της.
"Συγγνώμη, απολογούμαι. Σ' έχω και κουβαλείς το χαλί μου, και εγώ η αναίσθητη θέλω να κάνω και περίπατο στην πόλη. Επιστρέφουμε πίσω. Θέλεις βοήθεια με το χαλί;"
"Τώρα προσφέρθηκες να με βοηθήσεις; Μετά από τόση ώρα που το κουβαλώ, τώρα προσφέρθηκες; Όχι, είναι εντάξει. Έτσι και αλλιώς είμαστε πολύ κοντά στο κατάστημά."
Όπως απομακρύνονταν, η Γιολάντα γύρισε προς τα φώτα να τα δει, λες και ήταν η τελευταία φορά που θα τα αντίκριζε.
Αμέσως σκέφτηκε ένα απόσπασμα από την βίβλο και αναφώνησε,
"Και τώρα θα μετατραπώ σε στήλη άλατος."
Όπως προχωρούσαν αυτός σκεφτόταν τα λόγια της. Κάτι του θύμιζαν αυτά τα λόγια, αυτή η σκηνή, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί τι. Ξαφνικά του ήρθε. Ενθουσιάστηκε. Κατάπιε όμως τον ενθουσιασμό του και της είπε,
"Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο το θέαμα που θα αντικρίσεις όταν θα πας εκεί." Εκείνος είχε πάει πολλές φορές εκεί πέρα.
Τότε της έδειξε προς το μέρος ενός άστεγου. Καθόταν χάμω και δίπλα του είχε ένα καπέλο. Το μόνο που λάμβανε ήταν η απάθεια του κόσμου που περνούσε από δίπλα του. Είχε στιγμές που κάποιος συμπονετικός κύριος θα του έριχνε και κανένα νόμισμα, κάνοντάς να ζωγραφιστεί ένα τεράστιο χαμόγελο ευγνωμοσύνης στο πρόσωπο του, και αυτό ίσως από συνήθεια .
Αμέσως η Γιολάντα έτρεξε προς το μέρος του. Ποτέ της δεν αντίκρισε άνθρωπο σε τέτοιο χάλι.
"Θέλετε βοήθεια; Να σας βοηθήσω να σηκωθείτε; Δεν πρέπει να είστε εδώ. Θα πρέπει να είστε στο σπίτι σας. Θέλετε να σας πάρουμε εμείς;"
Ο άστεγος την κοίταξε καλά-καλά. Δεν θα σοβαρομιλούσε φυσικά.
"Άφησε λίγα χρήματα στο καπέλο μου κοπέλα μου. Αυτό αρκεί."
Έβαλε το χέρι της μέσα στην τσέπη της και έβγαλε το μικρό της πορτοφόλι. Πήγε απευθείας στην εσωτερική θήκη του πορτοφολιού που ήταν τα νομίσματα. Τα πήρε όλα, τα μέτρησε και του λέει. Δεν είναι πολλά. Πάρε τα όλα. Θα με ελαφρύνεις και μένα. Και του χαμογέλασε.
Όταν απομακρύνθηκαν της λέει ο Πέτρος,
"Βλέπεις πως έχει καταντήσει; Δεν μπορεί να σηκωθεί να δουλέψει. Είναι όμως και αβοήθητος. Αυτός είναι ο κόσμος σε αυτή τη πόλη."
Permanent Link [+ 1 comment] - Add a Comment
Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Fri, 02 Sep 2005 11:19:33 EEST
Μόλις ο Πέτρος πάτησε το κουμπί έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα και η Γιολάντα ξεκίνησε να τρέχει, πηδώντας τις σκάλες τρεις - τρεις, σαν αγρίμι.
Ενθουσιασμένος με το παιχνίδι περίμενε ανυπόμονα μέχρι να ανέβει το ασανσέρ.
“Κάνε γρήγορα, άνοιξε καταραμένη πόρτα”, αναφώνησε ο Πέτρος, δίνοντας την εντύπωση ότι ήθελε να επιβληθεί στο ασανσέρ γιατί του επιδείκνυε ανυπακοή.
Μόλις άνοιξε η πόρτα, όρμηξε μέσα, χωρίς να προσέξει πως μέσα υπήρχε ένα ζευγάρι γερόντων. Με την ορμή που πήρε δεν απέφυγε την σύγκρουση με την κυρία Νίκη, με αποτέλεσμα να την ρίξει κάτω.
Η κύρια Νίκη και ο κύριος Μιχάλης έμεναν στον πιο πάνω όροφο. Το διαμέρισμα τους ήταν ακριβώς από πάνω από το διαμέρισμα της Γιολάντας. Βρίσκονταν σε αυτή την πολυκατοικία εδώ και παρά πολλά χρόνια. . Ούτε καν οι ίδιοι δεν θυμούνταν πότε είχαν έρθει.
“Κύρια Νίκη συγγνώμη. Είμαι πολύ βιαστικός και δεν σε πρόσεξα.” Είπε ο Πετρος προσπαθώντας να δικαιολογηθεί.
Με γρήγορες κινήσεις εναπόθεσε το χαλί στην άκρη και έσκυψε να την σηκώσει, καθώς η πόρτα είχε κλείσει και το ασανσέρ ξεκίνησε να κατεβαίνει.
“Να είσαι πιο προσεκτικός Πέτρο. Εσύ είσαι καλό αγόρι, δεν κανείς τέτοιες αταξίες.”
Του είπε εκνευρισμένη η κύρια Νίκη καθώς την σήκωνε. Μέχρι να συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει το ασανσέρ είχε φθάσει στο ισόγειο. Έκπληκτος βλέπει ότι έδειχνε 0. Τότε οι πόρτες άνοιξαν.
“Εχω φθάσει, πρέπει να βιαστώ” και παίρνει απότομα το χαλί, το σηκώνει και όπως γυρίζει να φύγει η άκρη από το χαλί βρίσκει στο πρόσωπο της Κύριας Νίκης που μόλις είχε σηκωθεί με αποτέλεσμα, να την ρίξει ξανά και να γεμίσει το πρόσωπο της άτυχης γυναίκας με σκόνη.
“Και πάλι συγγνώμη.” Απολογήθηκε ο Πετρος καθώς έβγαινε βιαστικός έξω.
Ο Πέτρος είχε καταφέρει επιτέλους να βγει από το ασανσέρ και περίμενε την Γιολαντα για να της ανακοινώσει την νίκη του.
Καθώς όμως την περίμενε να κατεβεί από τις σκάλες ακούει μια γυναικεία φωνή να έρχεται από πίσω του.
“Ήρθες Τελικά;”
Γυρίζει να κοιτάξει ποιος του μιλά και αντικρίζει με έκπληξη την Γιολάντα να στέκεται στην είσοδο της πολυκατοικίας.
“Σε περίμενα έξω. Τώρα που ήρθες μπορούμε να πάμε. Απλά ακολούθα με”
“Δεν είναι και τόσο μακριά.
“Ξέρω που είναι” της λέει
“Μόλις κουραστείς πες μου να σταματήσουμε για να ξεκουραστείς.”
Ήθελε τόσο πολύ να της αρχίσει τις φωνές εκείνη την στιγμή. Αλλά συγκρατήθηκε, χαμογέλασε με ένα ψεύτικο τρόπο που έκρυβε ειρωνεία και κούνησε το κεφάλι προς τα κάτω προς ένδειξη ότι συμφωνεί.
Στο δρόμο εκείνη όλη την ώρα κοίταζε από εδώ και από εκεί. Όλα της φαίνονταν εξωπραγματικά. Άλλα τα έβλεπε για πρώτη φορά και άλλα πρώτη φορά βρήκε χρόνο να τα μελετήσει πιο καλά. Πολλα από αυτά που της περίγραφαν άλλοι, και αυτή τα ονειρευόταν τα είχε τώρα μπροστά της.
Μπροστά η Γιολαντα και πίσω της ο Πέτρος.
Ποτέ δεν είδε τόσο τεράστια κτίρια. Ποτέ δεν της έτυχε να κοιτάξει πάνω και να μην μπορεί να αντικρίσει τον ουρανό. Όλα της φαίνονταν ξένα και όμως τόσο μαγικά. Εκείνη ήταν συνηθισμένη στις πεδιάδες. Να τρέχει μέσα σε ατελείωτα λαγκαδιά. Να ξαπλώνει κάτω τις νύκτες και να μέτρα τα αμέτρητα αστερία. Και όμως πάντα μέσα της μεγάλωνε σαν αρρώστια ο πόθος της να αντικρίσει τα τεράστια και θεσπέσια κτίρια μιας μεγαλούπολης. Θυμόταν πόσο της άρεσε να τρέχει μέσα στα στενά σοκάκια του χωριού της και όμως να αναρωτιέται “Γιατί ο δρόμος να τελειώνει ως εδώ. Τι άλλο έχει να δω.”
Είχε βαρεθεί την απλότητα του χωριού της.
Ήθελε να γνωρίσει νέους τόπους, αλλιώτικους από τους δικούς της. Τα γραφικά πέτρινα σπιτάκια, με τις κεραμικό από πάνω, οι λιθόστρωτοι δρόμοι, οι ίδιοι άνθρωποι κάθε μέρα. Τα είχε βαρεθεί όλα αυτά.
Τώρα απλωνόταν μπροστά της ένας νεος κόσμος. Νέα κτίρια μπροστά της, πλατιοί πολυάσχολοι δρόμοι, άγνωστα σε αυτή νέα πρόσωπα.
Καθώς ήταν τόσο χαρούμενη σιγοψιθύρισε “Τα κατάφερα”.
Αυτό το σκηνικό που ονειρευόταν μια ζωή και φάνταζε στα μάτια της σαν εικόνες από παραμύθι, παρουσιαζόταν τώρα μπροστά της. Είχε προστεθεί μια νέα ψηφίδα στο τεράστιο μωσαϊκό της μεγαλούπολης. Ποιος θα την πρόσεχε; Μάλλον κανείς. Αυτό όμως ήταν κάτι που ήθελε να ζήσει. Ήθελε να παίξει το ρόλο μιας άγνωστης μέσα σε άγνωστους. Να περνά απαρατήρητη από τους υπόλοιπους, εκτός από αυτούς που θα επέλεγε εκείνη. Είχε τόσους να διαλέξει. Άλλους τόσους να απορρίψει και άλλους τόσους να ξανά-διαλέξει.
Posted in Γιολάντα
Permanent Link [+ 6 comments] - Add a Comment
Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Tue, 30 Aug 2005 11:44:02 EEST
Εν συνεχεία της προηγούμενης καταχώρησης παραθέτω ορισμένους χορούς και γεγονότα που παρουσιάστηκαν κατά την διάρκεια της περιοδείας
Χορός της κοιλιάς, αλλιώς χορός του θριάμβου. Χορός που δημιουργήθηκε από τον Δημήτρη Πιτσιλλή και χορεύετε αποκλειστικά από άνδρες που έχουν σκεμπέ.
Όλα τα άτομα της παρέας που διαθέτουν σκεμπέ μπαίνουν σε γραμμή και με ρυθμικό και περίτεχνο τρόπο κτυπούν με ξυστό τρόπο την σκεμπέ τους. Απαραίτητο συστατικό επιτυχίας, να ακούγεται έντονα ο πλαδαρός ήχος. Πολύ αγαπητό στο γυναικείο κοινό. Ιδίως όταν συμμετέχουν και αυτές, και κτυπούν εκείνες τις κοιλιές των ανδρών. Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτές, οι άνδρες να μην είναι βρεγμένοι ή ιδρωμένοι.
Χώροι που χορεύεται. Σε πισίνες ξενοδοχείων, παραλίες, μέσα στην θάλασσα και σε νυκτερινά κέντρα διασκέδασης
Χορός του Πιστόφορου. Χορός που δημιουργήθηκε από τον Κυριάκο Τζιυρκαλλή[Εμπνευσμένο από μία σκηνή του έργου και το πολύ ψηλό ανάστημα του ηθοποιού που παίζει τον Πιστόφορο]
Χορός του Δαμέ Κωστή. Χορός που δημιουργήθηκε από τον Κυριάκο Τζιυρκαλλή [ βασισμένο στο ομώνυμο ανέκδοτο]
Baby take out your clothes. Χορός από τον Κωνσταντίνο Κωνσταντίνου.
Είναι ο χορός που χορεύεται με συνοδεία το γνωστό τραγούδι baby take out your clothes, you can leave your hat on.
Απαραίτητα αξεσουάρ: ένα καπέλο,μια βρεγμένη φανέλα(είτε από νερα, είτε από ιδρώτα, για να διακρίνεται το καλίγραμμο σώμα του χορευτή) και ένα παντελόνι με κουμπιά.
Διαδίκασια. Το παιδί που θα χορέψει το χορό φοράει ένα οποιοδήποτε καπέλο που μπορεί να το προμηθευτεί από όπουδήποτε. Στην περίπτωση μας από τον dj του κλάμπ. Η φανέλα ανεβοκατεβαίνει συνεχώς αλλά ποτέ να μην βγαίνει. Στη συνέχεια ξεκινάει το ξεκούμπιασμα του παντελόνιου. Ένα, ένα ξεκουμπώνετε τα κουμπιά του φερνουάρ. Μετά για να κερδίσετε χρόνο και να μην αναγκάζεστε να βγάλετε συνεχώς ρούχα με αποτέλεσμα να εκτεθείτε γυμνοί στο αγαπητό σας κοινο, κουμπώνετε ξανά τα παντελόνι με την ίδια ταχύτητα που το ξεκουμπώνατε. Σιγά σιγα αυξάνετε την ταχύτητα σας. Κουμπώνετε, ξεκουμπώνετε. Κουμπώνετε, ξεκουμπώνετε.
Προσπάθεια σας να διαχύσετε στην ατμόσφαιρά τον απαραίτητο σεξουαλισμό. Αυτό που πετυχαίνετε όμως είναι να παρασύρετε τους πάντες σε ένα άφρων χαχανητό. Απαραίτητο συστατικό επιτυχίας είναι η σωστή συμπεριφορά στις κινήσεις να συνοδεύεται με το απαραίτητο ύφος. Το ύφος εκείνο που υποδηλώνει ότι είμαι με την εντύπωση ότι ο κόσμος διεγείρεται βλέποντας το θέαμα
Σημαντικά Γεγονότα που παρουσιαστήκανε
Καλλιστεία ανάδειξης Queen of THEPAK 2005.
Γλώσσες παρουσίασης Ελληνικά και Γαλλικά. Παρουσιαστής ο εκπληκτικός Μάριος Θεοχάρους.
Τίτλοι και δώρα
Queen of THEPAK. Δώρο ένα όμορφο μπλε περιδέραιο
Miss Προσωπικότητα [δεν θυμάμαι το δώρο]
Miss Body. Δώρο μια κρέμα δέρματος
Miss Bizzaro. Miss Bizzaro ήταν η κοπέλα που ήταν η περισσότερο κλεισμένη στον εαυτό της και δεν αφηνόταν να την γνωρίσουμε καλύτερα. Δώρο, ένα πολύ χαριτωμένο σαλιγκάρι για να μας δώσει την ευκαιρία να την γνωρίσουμε αφού πρώτα θα εβγενε έξω από το καβούκι της
Miss Fantazia. Miss Fantazia ήταν η κοπέλα που ήταν η περισσότερο φαντασμένη από όλες. Δώρο, μία μπάλα ποδοσφαίρου για να κάτσει την μάππα κάτω
Ψηφοφόροι ήταν όλοι οι άνδρες του θεπάκ.
Διαδικασία: Ερωτήσεις είχαν απευθυνθεί σε όλες τις υποψήφιες μέσα στο λεωφορείο κατά την διάρκεια επιστροφής μας στο ξενοδοχείο μας . Ψηφοδέλτια είχαν ετοιμαστεί πάνω στα οποία οι ψηφοφόροι τοποθετούσαν ένα διαφορετικό όνομα για τον κάθε τίτλο.
Η παρουσίαση της τελετής έχει γίνει μετά το τέλος της παράστασης στο Ρέθυμνο και μετά το τέλος του δείπνου που μας προσφέρθηκε. Επίτιμος καλεσμένος ο πολύ γνωστός τραγουδιστής, τραγουδοποιός και οργανοπαίκτης στην Κρήτη, Ψαραντώνης, αδελφός του γνωστού Ξυλούρη .
Σας παρέθεσα ορισμένα από τα πολλά που συμβήκανε στην Κρήτη.
Ένας μικρός απολογισμός.
Τέσσερις παραστάσεις με ευτράπελα και παραλειπόμενα. Πολλά αστεία και αναπάντεχα περιστατικά. Δύο νυκτερινά παρτάκια στα διαμερίσματα μας με ποτά, όπου σε αυτά βγήκαν πολλά στη φόρα. Βραδιές με ανέκδοτα, ιστορίες, παιχνίδια στα δωμάτια μέχρι πρωινών ωρών.
Δύο νύκτες ξεφάντωμα σε καφετέρια-μπαρ. Σε εκείνες τις νύκτες τίποτα δεν προέμελε τι θα επακολουθούσε. Όλα ήταν ήσυχα μέχρι που τα παιδία μετρήσανε μέχρι το τρία. 1, 2, 3 και όλα μαζί σηκωθήκανε. Από εκεί και μετά κάνανε τον τόπο ανάστατο και το μπαράκι απόκτησε ζωή. Όλοι μας εκείνες τις νύκτες δείξαμε τις χορευτικές μας ικανότητες.
Ακολουθήσανε εκδρομές σε διάφορα παραλιακά μέρη της Κρήτης, παιχνίδια στη θάλασσα(ανθρώπινους πύργους, νεροπόλεμο, beach βόλευ, περιπάτους με κανώ και ποδήλατο). Κουτσομπολιά γέλια, αστεία, άγχος πίσω από τα παρασκήνια.
Πλουσιοπάροχα προγεύματα. Πλουσιοπάροχα δείπνα που είτε προσφέρονταν από την κοινότητα που μας καλούσε είτε από το ΘΕΠΑΚ.
Με πολλά από τα παιδιά ήρθαμε πολύ κοντά.
Σημαντικό παράγοντα επιτυχίας της εκδρομής έπαιξε η καλή διάθεση όλων των παιδιών, αλλά και η εφευρετικότητα, το χιούμορ και η φαντασία ορισμένων.
Ήτανε μια εβδομάδα με πολλές έντονες στιγμές.
Posted in Κυριάκος, Ταξίδια
Permanent Link [+ 1 comment] - Add a Comment
Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Tue, 30 Aug 2005 11:10:07 EEST
Την προηγούμενη εβδομάδα είχα πάει ταξίδι στην Κρήτη με τον θίασο του ΘΕΠΑΚ(Θεατρικό εργαστήρι Πανεπιστημίου Κύπρου) όπου ανεβάσαμε τον Ερωτόκριτο, έργο του Βιντσέντζου Κορνάρου.
Μια εβδομάδα στην Κρήτη και παραθέτω ορισμένα ευτράπελα των παραστάσεων
Πρώτο ευτράπελο. Πρώτη παράσταση
Σκηνή Αρετούσας που δείχνει στην Νένα τα ποιήματα και τις ζωγραφιές που της έκανε ο Ερωτόκριτος.
Ευτράπελο: Ξεχάστηκε να παιχτεί
Δεύτερο ευτράπελο. Δεύτερη παράσταση
Σκηνή ο αποχαιρετισμός του Ερωτόκριτου. Πατέρας και μητέρα Ερωτόκριτου μπαίνουν στην σκηνή φανερά καταβεβλημένοι λόγω του ότι σε λίγο θα αποχαιρετούσαν τον μονάκριβο υιό τους που εξορίστηκε από τον βασιλιά.
Ευτράπελο: Ένας από τα παίδιά βλέποντας με να μπαίνω υποψιάζεται ότι ο χορός πρέπει να μπεί. Και ρωτά «Μπαίνουμε;» Εγω είχα πάρει πλέον το κατάλληλο ύφος αφού ξεκίνησα να μπαίνω [ως Πεζόστρατος] μαζί με την θεατρική μου γυναίκα. Τότε του απάντησα «Όχι, μπαίνουμε» θέλοντας να του πω ότι δεν είναι εκείνος που μπαίνει αλλά εγω και η Μιράντα[το όνομα της θεατρικής μου γυναίκας]. Εκείνος όμως προτίμησε να σταθεί δίπλα μου. Και έτσι μητέρα Ερωτόκριτου, πατέρας Ερωτόκριτου και ένας τρίτος(που ξεφύτρωσε από το πουθενά) σε σειρά μπαίνουν μαζί μέσα στην σκηνή. Ευτυχώς μετά από ένα σημείο και μετά συνειδητοποίησε ότι κάτι λάθος πήγαινε, γιατί μας έβλεπε να προχωράμε περισσότερο. Έτσι θεώρησε καλό να μείνει πίσω.
Ευτράπελο νούμερο 3
Η Αρετούσα βρίσκεται στη φυλακή και από στιγμή σε στιγμή αναμένετε η άφιξη του Κρητίδη, του ανθρώπου που έσωσε το βασίλειο του βασιλιά Ηράκλη και πατέρα της Αρετούσας από το βασίλειο της Βλαχιάς.
Ο Κρητίδης (Χάρης Ιωσηφίδης)όμως αργούσε. Οι Αρετούσα και η Νένα μέχρι εκείνη τη στιγμή κάλυπταν το κενό που δημιουργήθηκε. Ο σκηνοθέτης όμως τα πήρε στο κρανίο και φωνάζει δυνατά: «Χάρη που είσαι;» Ο σκηνοθέτης ακούστηκε μέχρι και στα πίσω καθίσματα. Τότε άτομο από το χορό εφύγε από τη θέση του για να πάει να του υπενθυμίσει του Κρητίδη ότι σε αυτή τη σκηνή παίζει μέσα. Αμέσως ο Κρητίδης μπαίνει μέσα. Και ο σκηνοθέτης από χαρά αναφώνησε δυνατά . «Επιτέλους Χάρη.»
Σημείωση η συμπεριφορά του σκηνοθέτη ήταν το λιγότερο ανάρμοστη. Υπήρχανε καλύτεροι τρόποι για να υποδείξει στο Χάρη ότι θα έπρεπε να μπει μέσα.
Ευράπελο νούμερο 4. Δεύτερη Παράσταση
Βρισκόμαστε στην τελική μονομαχία της Γκιόστρας. Αντιμέτωποι είναι ο Ερωτόκριτος και Κυπρίδημος[πριγκιπόπουλο του βασιλείου της Κύπρου]
Ευτράπελο: Οι δύο αντίπαλοι κρατάνε τα κοντάρια τους και είναι έτοιμοι να συγκρουστούν. Τελευταία ατάκα την λέει ο Κυπρίδιμος. "Και βάρε μου να σου βαρώ να δείξει το κοντάρι." Τότε την στιγμή που λέει αυτά τα λόγια και κτυπά με δύναμη το κοντάρι του στο έδαφος μια ανώτερη δύναμη [ ή μάλλον η πρόχειρη δουλειά που έχει γίνει πάνω στα κοντάρια] κάνει το θαύμα της. Το κοντάρι μοιράζεται στο σημείο της σύνδεσης των δύο ξύλων που το αποτελούσαν . Ο Ερωτόκριτος ενώ πάλευε με ένα ολόκληρο κοντάρι ο Κυπρίδημος πάλευε με ένα Κοντάρι που το μισό του κομμάτι πήγαινε πέρα δώθε μιας και το κομμάτι δεν είχε αποσυνδεθεί εξ ολοκλήρου. Και μετά άντε να νικήσει το Κυπριόπουλο. Το κοινό εκράγηκε στα γέλια. Κάποιοι από εμάς δεν αντέξαμε. Προσπαθήσαμε φυσικά όσο μπορούσαμε να το κρύψουμε. Άλλοι προτίμησαν να κρυφτούν πίσω από άλλους και την ώρα που δεν τους έβλεπε το κοινό να εκραγούν στα γέλια. Αλλά δεν υπολόγισαν ότι τους βλέπαμε και εμείς. Και έτσι άλλοι γελούσαν/χαμογελούσαν από το περιστατικό και άλλοι γελούσαν/χαμογελούσαν βλέποντας άλλους να μην μπορούν να συγκρατηθούν.
Σημείωση. Το ίδιο συνέβηκε και στην επόμενη παράσταση. Μόνο που το ξύλο, ντανκ, πέφτεί και ο Κυπρίδημος με περισσό θάρρος το τοποθετεί πίσω στη θέση του. Κατάφερε να βγάλει τη μάχη, μόνο που από εκείνη τη στιγμή και μετά ήταν πολύ προσεκτικός να μην του κοπει ξανα στα δύο και γίνουμε ξανά περίγελο.
Επί της ευκαιρίας να σας ανακοινώσω ότι παραστάσεις θα δωθούν και στην Κύπρο . Κάναμε ξεκίνημα απο χθες. Οι ημερομηνίες των παραστάσεων είναι οι εξής: 6,12,13,20,25,26,27 Σεπτεμβρίου. 6,7,9,10 Οκτωβρίου. Όλες οι παραστάσεις θα δωθούν στο πολιτιστικό κέντρο Πανεπιστημίου Κύπρου Αρχοντικό Οδού Αξιοθέας στην παλία Λευκωσία. Κοντά στην εκκλησία της Χρυσαληνιώτισσας.
Posted in Θέατρο, Ταξίδια
Permanent Link [+ 2 comments] - Add a Comment
Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Fri, 12 Aug 2005 10:39:34 EEST
“Από εδώ ο συγκάτοικος μου ο Ντάντον. Πάντα να αστειευτεί, μην τον παρεξηγείς όμως. Εγώ θα σε βοηθήσω”, αμέσως επενέβηκε ο Πέτρος μόλις ξεκίνησε να μιλάει ο Ντάντον, θέλοντας να σταματήσει το 'παζάρεμα' ,σε μια προσπάθεια του να φανεί ευγενικός, αλλά κάτα βάθος να κόψει την επικοινωνία μεταξύ των άλλων δύο.
“Χαιρω πολύ, Γιολαντα”. Αποκρίθηκε η μικρή νεαρή κοιτώντας προς την πλευρά που βρισκόταν ο Ντάντον, αγνοώντας την προσφορά βοήθειας που της είχε απευθύνει ο νέος που προηγουμένως της άνοιγε την πόρτα.
“Εχουμε ήδη κάπως γνωριστεί. Δεν πρόλαβα όμως να της πω ούτε και μία καλημέρα”.
“Συγγνώμη για την ανάρμοστη συμπεριφορά μου. Εκείνή την στιγμή είχα άλλα στο μυαλό, για αυτό ήμουν κάπως περίεργη.” Του απάντησε η Γιολαντα προσπαθώντας να δικαιολογηθεί στο νεαρό και να τον κάνει να του φύγουν ότι υποψίες είχε για τον πραγματικό λόγο που είχε σαστίσει.
“Το παθαίνεις συχνά αυτό όποτε γνωρίζεις νέα άτομα;” Αποκρίθηκε ο Ντάντον, ξεκινώντας ένα προκαταρκτικό παιχνίδι μεταξύ τους και μαζί να κάνει την Γιολαντα να νοιώσει κάπως άβολα.
“Φυσικά όχι, απλά αυτό τον καιρό, με την μετακόμιση έχω πολλά στο μυαλό μου.”, συνέχισε η νεαρή, δίνοντας μια καλή απάντηση ξεγλιστρώντας από το στρίμωγμα που ήθελε να την οδηγήσει ο Νταντον.
“Λοιπον ξεκινήσαμε την κουβέντα και ξεχάσαμε τον λόγο που ήρθες. Που είναι το χαλί;” ήταν τα πρώτα λόγια του Πέτρου μετά από ώρα, νιώθοντας κάπως παραμελημένος και βλέποντας ότι ο Νταντον άρχισε να μονοπωλεί την όμορφη νεαρή.
“Αν είναι το κουβαλώ και μόνος μου”, συνέχισε ο Πέτρος, προσπαθώντας να φανεί ευγενικος και συν τοις άλλοις να πάρει το θήραμα του μακριά από τον κατα φαντασία αντίπαλο του. Μέσα του ήξερε ότι αυτή η νεαρή που συνάντησε πριν λίγα λεπτά θα τάρασσε τα μέχρι πρόσφατα ήσυχα νερά της ερωτικής του ζωής. Δεν ήθελε καν να ρισκάρει οτιδήποτε.
Τον οδήγησε έξω στο διάδρομο και του υπέδειξε το χαλί.
Εκείνη πήγε από την μία πλευρά και έσκυψε να το σηκώσει.
“Δεν είναι και τόσο μεγάλο. Θα τα καταφέρω και μόνος μου. ” της είπε, και τότε μόνος του σήκωσε το σκονισμένο γέρικο χαλί και το εναπόθεσε στους ώμους του. Δεν μπορούσε όμως να αποφύγει το νέφος σκόνης που δημιουργήθηκε από το σήκωμα του. Ένοιωσε ότι εκείνος έφταιγε. Και προσπαθωντας να δικαιολογηθει της λέει:
“Θα προσπαθήσω να είμαι πιο προσεκτικός”
“Το χαλί φταίει, Είναι πολύ σκονισμένο, αυτό είναι, δεν φταις εσύ.”
“Πολύ ευγενικό όμως εκ μέρους σου να το μεταφέρεις μόνος σου,”, του είπε στο τέλος, θέλοντας να του επιβραβεύσει την προσπαθεια του.
Ο Πετρος κατευθύνθηκε στο ασανσέρ ενώ η Γιολαντα προς τις σκάλες.
“Δεν θα έρθεις με το ασανσέρ;”
“Οχι προτιμώ τις σκάλες. Έτσι και αλλιώς, θέλω να δω ποιος θα κατεβεί πιο γρήγορα.”
“Εντάξει τότε. Μόλις μπω μέσα, δικαιούσαι να ξεκινήσεις.”
“Οχι! Μόλις πατήσεις το κουμπί, τότε θα ξεκινήσω. Έτσι είναι πιο δίκαιο.” Εκείνος δεν έκατσε να το πολυ σκεφτεί και συμφώνησε.
“Εντάξει τότε”, της λέει και πλησίασε το κουμπί του ασανσέρ.
“Είσαι έτοιμη; Με το τρία, ξεκινάς να τρέχεις. Ένα, δυο, τρία.”
Posted in Γιολάντα
Permanent Link [+ 10 comments] - Add a Comment
Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Fri, 05 Aug 2005 09:38:04 EEST
Όλες οι πόρτες εκείνου του ορόφου ήταν πανομοιότυπες. Με πολλή προσοχή σκαλισμένες, έκρυβαν μια μεγαλοπρέπεια και έδιναν την εντύπωση ότι όταν τις άνοιγες θα ξετυλιγόταν μπροστά σου ένας κόσμος βγαλμένος από σελίδες παραμυθιού. Η Γιολαντα όμως δεν είχε αυτή την εντύπωση, μιας και όταν άνοιξε την δική της πόρτα, το μόνο που αντίκρισε ήταν μια στενάχωρη τρύπα.
Όταν ήταν έτοιμη να ξανακτυπήσει, ένας όμορφος ψηλός νεαρός άνοιξε την πόρτα με ένα απότομο τρόπο, δείχνοντας έτσι, έκδηλα, ότι είχε ενοχληθεί από τα συνεχείς καλέσματα. Μόλις όμως αντίκρισε την σγουρομάλλα, μικροκαμωμένη κοπέλα, άλλαξε εντελώς προσωπείο και στην θέση του φόρεσε ένα άλλο, πιο χαριτωμένο και πιο γαλήνιο.
Στο βλέμμα της Γιολάντας όμως ήταν έκδηλο το στοιχείο της έκπληξης. Ο νεαρός που άνοιξε την πόρτα δεν ήταν αυτός που συνάντησε προηγουμένως στο διάδρομο. Ήταν κάποιος άλλος που της φάνηκε ακόμα πιο συμπαθητικός από τον προηγούμενο. Αυτό την έκανε να ψιθυρίσει από μέσα της “Τέτοια τύχη θεέ μου,ούτε στα όνειρα μου. Ο ένας άντρας καλύτερος από τον άλλο σε αυτή την πολυκατοικία. Πιο λαμπρό αστέρι με οδήγησε εδώ πέρα. ”
“Καλημέρα σας” τις αποκρίνεται ο νεαρός κύριος που ένοιωσε κάπως αμήχανα μόλις αντίκρισε το γλυκό και κοκκινωπό πρόσωπο της Γιολάντας. Εκείνη την στιγμή οι παλμοί της καρδιάς του αυξήθηκαν πολύ γρήγορα. Κάτι ένοιωσε για αυτό το μικροκαμωμένο ανθρωπάκι που στεκόταν εκεί μπροστά του και δεν μπορούσε να το εξηγήσει.
Το παιδί που άνοιξε την πόρτα ήταν ο Πέτρος, ο συγκάτοικος του νεαρού που συνάντησε η Γιολάντα προηγουμένως.
"Καλημέρα σας. Ονομάζομαι Γιολαντα και είμαι η νέα σας γειτόνισσα” ξεστόμισε η Γιολαντα και άφησε να σχηματιστεί ένα πελώριο, πανέμορφο χαμόγελο στο πρόσωπο της. Το χαμόγελο της ήταν ένα πολύ δυνατό όπλο για να γίνεται πιο εύκολα συμπαθητική και να κάνει το συνομιλητή της να νοιώσει περισσότερο οικεία μαζί της.
Αυτό όμως δεν συνέβηκε με τον νεαρό που στεκόταν μπροστά της. Αντιθέτως τον αφόπλισε και τον έκανε να τα χάσει προς στιγμή. Όταν όμως η Γιολαντα άπλωσε το χέρι περιμένοντας ανταπόκριση από τον νεαρό για να εδραιωθεί με αυτό τον τρόπο η γνωριμία τους, ο νεαρός επανήρθε στην πραγματικότητά και ανταποκρίθηκε στην κίνησή της κοπέλας. Άπλωσε και αυτός με την σειρά του το χέρι του και έσφιξε το μικροκαμωμένο της χεράκι, με περισσή δύναμη χωρίς όμως να το αφήνει.
“Πολύ δυνατή χειραψία κανείς. Αυτό σημαίνει ότι χάρηκες που με συνάντησες”
του λέει με ευγενικό τρόπο ενώ μέσα της είχε δυσανασχετίσει, κάνοντάς τον έτσι να προσέξει ότι ακόμα κρατούσε το χέρι της.
Όταν άφησε το χέρι της, η Γιολάντα τότε φανέρωσε και το λόγο της επίσκεψης της.
“Συγγνώμη αν ενοχλώ, αλλά βλέπετε το καημένο μου χαλί χρειάζεται επειγόντως καθάρισμα. Και τα δικά μου μπράτσα δεν αρκούν για να το κουβαλήσουν. Αν γινόταν κάποιος από εσάς να με βοηθήσει να το πάρουμε στο απέναντι κατάστημα, θα ήμουν ευγνώμων."
"Και τι θα μας δώσεις για αντάλλαγμα. Πετάχτηκε ο άλλος νεαρός που ήταν τόση ώρα στην κουζίνα και ετοίμαζε σάντουιτς για να ικανοποιήσει την πείνα του."
Posted in Γιολάντα
Permanent Link [+ 14 comments] - Add a Comment
Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Fri, 29 Jul 2005 10:37:54 EEST
Μόλις πέρασε από δίπλα του, αντάλλαξαν βλέμματα. Δεν μπορούσε να το αποφύγει, κοκκίνισε ολόκληρο το πρόσωπο της. Όποτε κοκκίνιζε, το γλυκό της πρόσωπο γινόταν ακόμα πιο γλυκό. Αμέσως προσπάθησε να κρύψει την αμηχανία του προσώπου της προσπαθώντας να τον καλημερίσει με το πιο ευγενικό τρόπο που μπορούσε.
“Καλημμμέρα σας”, είπε τραυλίζοντας, χαμηλώνοντας πλέoν το βλέμμα της και προχωρώντας μπροστά απόφυγε να ακούσει την απάντηση του υψηλόσωμου γείτονα της.
“Καλημέρα σας”, αποκρίθηκε ο νεαρός, και καθώς απομακρυνόταν η Γιολάντα, ο τόνος της φωνής του έσβηνε, ως ένδειξη της αποχώρησης της και του τέλους της περίεργης γνωριμίας τους.
Προχώρησε προς τις σκάλες. Με έκδηλη την σύγχυση στο πρόσωπο της και με γρήγορους βηματισμούς βρέθηκε στον πιο κάτω όροφο. Μόλις συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν πλέον στο οπτικό πεδίο του όμορφου νεαρού που μόλις γνώρισε, άρχισε να ελαττώνει την ταχύτητα της. Γύρισε όμως το κεφάλι της πίσω για να βεβαιωθεί ότι αυτός που πίστευε ότι θα αναστάτωνε για τα καλά τη ζωή της δεν την ακολούθησε.
Ο εκνευρισμός που είχε στο πρόσωπο της λόγω της αντίδρασης της στο περιστατικό και η αμηχανία που της προκάλεσε ο άγνωστος προς το παρόν νέος, είχαν πλέoν διαδεχθεί από συναισθήματα χαράς, γιατί έβλεπε ότι ένα από τα βασικότερα συστατικά που είχε ονειρευτεί ότι θα αποτελούσαν κομμάτι της νέας της ζωής, είχε αποκαλυφθεί. Δεν είχε κάνει φυσικά και την γνωριμία όπως άρμοζε να την κάνει και ούτε ήταν και ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης που μπορούσε να κάνει, αλλά πάντα πίστευε στον εαυτό της. Ήξερε ότι τα λάθη της ζωής της πάντα τα διόρθωνε με τον ένα τρόπο η τον άλλο.
Όταν πλέoν είχε σχεδόν ξεχάσει το περιστατικό και φορτισμένη με θετική ενέργεια, χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε στο ισόγειο της πολυκατοικίας. Ήταν εκείνη την στιγμή που άρχισε να διερωτάται τι ήθελε να κάνει και έπρεπε να φύγει από το διαμέρισμα της. Αμέσως θυμήθηκε ότι ο λόγος που έφευγε ήταν η υπόσχεση που έδωσε στο χαλί ότι θα το έπαιρνε για καθαρισμό.
”Πως γίνεται να είμαι τόσο ηλίθια. Πως γίνεται να ξεχάσω το χαλί! ”. Ήταν τα λόγια που ξεστόμισε μόλις συνειδητοποίησε τι είχε κάνει.
Όπως τόσο γρήγορα έφυγε ο εκνευρισμός της λόγω της προηγούμενης συνάντησης που είχε, τόσο γρήγορα επανήρθε πίσω. Δεν την ενόχλησε το γεγονός ότι θα έπρεπε να ανέβει ξανά σκαλιά τεσσάρων ορόφων. Με αυτό που θύμωνε, ήταν γιατί άφησε τον εαυτό της να ξεχαστεί και να ξεφύγει από την πραγματικότητα. Ξανά κοκκίνισε. Αλλά αυτή τη φορά ήταν από τον εκνευρισμό της
Με ένα πρόσωπο στο οποίο ο εκνευρισμός ήταν έκδηλος και με γλήγορους βηματισμούς άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες. Αν και είχε την επιλογή του ασανσέρ, ποτέ δεν το επέλεγε γιατί ήταν άτομο που της άρεσε την περισσότερη ώρα να βρίσκεται σε εγρήγορση.
Μέσα σε χρόνο ρεκόρ είχε φθάσει στον τέταρτο όροφο, και στο διάδρομο βρισκόταν ακόμα το χαλί της όπως εκείνη το είχε εναποθέσει. Όταν ήταν έτοιμη να το κουβαληθεί, αμέσως μια σκέψη πέρασε από το πονηρό μυαλό της.
"Είναι καιρός να διορθώσω για το προηγούμενο μου λάθος", είπε και ένα ύπουλο βλέμμα σχηματίστιστηκε στο πρόσωπο της.
Χωρίς καθόλου ενδοιασμούς και χωρίς να το σκεφτεί καλά-καλά, το χέρι της βρέθηκε να κτυπάει το κουδούνι του γειτονικού διαμερίσματος. Από την ανυπομονησία της ξανακτύπησε το κουδούνι. Τα δευτερόλεπτα για αυτήν φάνηκαν ώρες. Είχε την εντύπωση ότι κανείς δεν άκουγε το κουδούνι και έτσι ξεκίνησε να κτυπά την ξύλινη σκαλιστή πόρτα.
Posted in Γιολάντα
Permanent Link [+ 8 comments] - Add a Comment
Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Fri, 22 Jul 2005 10:07:38 EEST
Ένα ωραίο πρωινό σηκώθηκε από το κρεβάτι, άνοιξε το παράθυρο και προσπάθησε να δει όσο μακριά έφθανε το μάτι της. Δυσκολευόταν πολύ γιατί έξω από το παράθυρο της υπήρχαν δυο πελώρια κτίρια. Ένα πανέμορφο τοπίο μπορούσες να διακρίνεις μακριά αν κοιτούσες προσεκτικά μεταξύ των δυο τεράτων. Κατάφερε να δει ένα μικρό λοφάκι. Πάνω στο λοφάκι ξεχώριζε ένα δέντρο που ήταν μόνο του και απομακρυσμένο από τα υπόλοιπα.
Ήταν η πρώτη της μέρα στο νέο της διαμέρισμα και η πρώτη της φορά που άνοιγε το μοναδικό παράθυρο του διαμερίσματος της. Δυσαρεστήθηκε από την θεά των δυο πελώριων κτιρίων. Αν ήταν από το χέρι της θα τα εξαφάνιζε, για να φανερωθούν όσα κρύβονται πίσω από αυτά. Λες και ήταν δυο κακές δυνάμεις που συμμάχησαν για να κάνουν την ζωή των ανθρώπων της πολυκατοικίας στην οποία έμενε η Γιολάντα πιο δύσκολη και περισσότερο μίζερη.
Έκλεισε το παράθυρο γιατί εκείνη την ημέρα είχε ένα πολύ δυνατό άνεμο. Άφησε όμως τα παραθυρόφυλλα ανοικτά, γιατί έτσι της έδινε την αίσθηση ότι το διαμέρισμα της γινόταν μεγαλύτερο. Η πρώτη της κουβέντα που ξεστόμισε όταν άνοιξε την πόρτα της νέας της κατοικίας, ”Τρύπα”. Και όμως αυτό δεν την δυσαρέστησε γιατί τώρα βρισκόταν σε μια ξένη πόλη, μόνη της και υπόλογος σε κανένα. Είχε τόσα όνειρα για τον εαυτό της σε αυτή την πόλη. Έστω, αν το μόνο που είχε ήταν μια απλή δουλειά.
Αυτή η δουλειά φυσικά ήταν ο λόγος για να φύγει από το πατρικό της και να γυρέψει την τύχη της σε αυτό τον ξένο τόπο. Της είχαν προσφέρει δουλειά σε μια μεγάλη υπεράκτια εταιρεία και σε όλη την οικογένεια της φάνηκε λογικό ότι δεν θα έπρεπε να απορρίψει την πρόταση που της έγινε. Ήταν δύσκολη η απόφαση των γονιών της να δώσουν την άδεια τους για να φύγει από το σπίτι τους. Τους το έκανε όμως σαφές ότι δεν θα άφηνε από τα χέρια της να φύγει τέτοια ευκαιρία, έστω και αν στην πραγματικότητα, η δουλειά δεν την ενδιέφερε ποσώς.
Για αυτήν, δεν ήταν παρά μια ευκαιρία να ξεφύγει από τον συνεχή και ενδελεχή έλεγχο των γονιών της και να κάνει την ζωή της, όπως εκείνη την φαντάστηκε τόσα χρόνια που ξάπλωνε στο κρεβάτι της και ρέμβαζε στο ταβάνι.
Αποφάσισε όταν πλέων είχε φάει το πρόχειρο και φτωχικό πρόγευμα της να στρωθεί στην δουλεία. Έστω και μικρό το διαμέρισμα της, υπήρχαν πολλά να γίνουν. Έστω και αν ήταν μια τρύπα, το διαμέρισμα της χρειαζόταν περιποίηση. Έτσι και αλλιώς ήταν κάτι δικό της, και ότι ήταν δικό της το αγαπούσε και το είχε σε μεγάλη υπόληψη.
Το σπίτι της ήταν ο πρώτος της φίλος στο νέο αυτό κόσμο. Θα έβρισκε πολλές φορές τον εαυτό της, καθώς θα το καθάριζε, να του μιλά. Από την μια του συμπεριφερόταν όπως μια μανά συμπεριφέρεται στο μωρό της όταν του κάνει το μπανάκι του, και από την άλλη του συμπεριφερόταν λες και ήταν ο καλύτερος της φίλος και του εκμυστηρευόταν όλα της τα μυστικά. Και του ξετύλιγε όλα της τα σχέδια που είχε, και που τα είχε προετοιμάσει εδώ και καιρό για την άσωτη ζωή που θα έκανε.
Ξεκίνησε από το σαλόνι. Ένα μικρό δωμάτιο που το μόνο που είχε ήταν ένας καναπές, μια κουνιστή καρεκλά και ένα μικρό τραπεζάκι. Στο πάτωμα υπήρχε ένα παλιό περσικό χαλί. Τα χρόνια του ήταν κάτι που δεν μπορούσε να κρύψει.
Ένα χαλί που είχε φθαρεί από την πάροδο του χρόνου. Είχε μαζέψει σκόνη πολλών χρόνων αλλά δεν έπαυε να προσθέτει και αυτό ένα μικρό λιθαράκι, και να κάνει τους επισκέπτες του σπιτιού να νοιώθουν πιο ζεστά και οικεία. Αυτό όμως που χρειαζόταν και επειγόταν, ήταν ένα γερο ξεσκόνισμα.
Η Γιoλάντα παραμέρισε τα λιγοστά της έπιπλα για να μαζέψει το γέρικο χαλί της. Αφού το τύλιξε το έβγαλε έξω στο διάδρομο. Του υποσχέθηκε ότι μόλις θα είχε τελειώσει με τον καθάρισμα του σπιτιού, θα φρόντιζε να το πάρει για καθαρισμό.
”Κρίμα, τόσο όμορφο χαλί, να κουβαλάει τόσα χρόνια πάνω του, και κανείς να μην νοιαστεί για αυτό”. Ήταν τα λόγια που ψιθύρισε όταν το είχε πλέων εναποθέσει και είχε κλείσει την πόρτα του σπιτιού πίσω της. Λες και φοβόταν ότι το χαλί θα άκουγε και θα πληγωνόταν.
Όταν είχε πλέον τελειώσει τις δουλείες του σπιτιού το μόνο που της απέμενε ήταν να πάρει το χαλί για καθαρισμό όπως άλλωστε του είχε υποσχεθεί. Άνοιξε την πόρτα για να βγει από το διαμέρισμα της, και εκείνη την ώρα κατέφθανε ο γοητευτικός γείτονας της.
Posted in Γιολάντα
Permanent Link [+ 19 comments] - Add a Comment
Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Fri, 15 Jul 2005 15:58:28 EEST
Πριν κάποια χρόνια είχα ξεκινήσει να γράφω ένα μυθιστόρημα. Αναπολώντας δεν θυμάμαι καλά-καλά τι μου έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσω. Το σίγουρο είναι ότι κύριο ρόλο έπαιξε ένας παλιός συγκάτοικος και αγαπητός μου φίλος ο Αιμίλιος. Στην πορεία καθώς έγραφα συνειδητοποίησα ότι μου άρεσε πολύ να πλάθω νέους κόσμους. Όσο όμως και αν μου άρεσε, λόγω κωλυμάτων και μεγάλης δόσης βαρεμάρα, σταμάτησα να γράφω.
Έχει όμως εδώ και καιρό που αποφάσισα να αποπειραθώ μια φιλόδοξη ιδέα. Μόλις οι συνθήκες το επέτρεπαν(βλ. Βεβαρημένο πρόγραμμα) θα την ξεκινούσα. Το λοιπόν γνωρίζετε ότι το ιστορικό μου στο phigita είναι πολύ μικρό. Δεν θα ανατρέξω στους λόγους αλλά θα σας πω ότι από εδώ και μπρος τα πράγματα θα αλλάξουν κατά πολύ. Θα πάω όμως απευθείας στο θέμα για να σας εξηγήσω τι εννοώ
Αυτό που θα αποπειραθώ ξεκινώντας από σήμερα είναι να ξεκινήσω να γράφω ένα μυθιστόρημα μέσα από τις σελίδες και τις καταχωρήσεις μου στο phigita. Κάθε τέλος της εβδομάδας(πιθανότερο θα είναι Παρασκευή) θα βάζω ένα κομμάτι από το μυθιστόρημα που θα ετοιμάζω μέσα στην εβδομάδα.
Η απόπειρα μου έχει ως κύριο σκοπό να σας ψυχαγωγήσει και κατά δεύτερο να αναφερθούν τυχόν νέες ιδέες όσον αφορά την υπόθεση, αλλά και να πείτε κάτι που σας ενοχλεί ή θεωρείτε λανθασμένο.
Αυτό που θα ήθελα από εσάς είναι δύο πράγματα.
Α. Να στηρίξετε αυτή μου την προσπάθεια
Β. Να μου υποδείξετε τυχόν λάθη που θα εντοπίζετε ή να μου καταγράψετε συμβουλές που θα θέλατε να μου δώσετε.
Για να μην επικεντρωθείτε όμως σε ένα από τα δύο και για να αποφευχθούν τυχόν ενοχλήσεις(ιδίως από την πλευρά μου) ή δισταγμοί που θα έχετε για να σχολιάσετε κάτι που δεν σας αρέσει, θα ήθελα να ακολουθήσετε ένα μοντέλο σχολιασμού(comments) που θα σας εισηγηθώ κατωτέρω: Θα ήθελα τα σχόλια σας να χωριστούν σε δύο κατηγορίες.
Α. Σχόλια Για Την Υπόθεση Και Για Το Εγχείρημα,
Β. Αδύνατα Σημεία Που Βρίσκεται Και Συμβουλές Όσον Αφορά Την Συγγραφή Μυθιστορημάτων
Σας παρακαλώ θα ήθελα, ιδίως τώρα στις αρχές, να πείτε την γνώμη σας για το εγχείρημα, να σχολιάσετε την υπόθεση, να καταγράψετε πως θα θέλατε να εξελιχθεί , να αναφέρετε ότι λάθη εντοπίζετε και να μου εισηγηθείτε διάφορες τακτικές που θα θέλατε να ακολουθηθούν, όσον αφορά την συγγραφή του μυθιστορήματος και γενικά οποιουδήποτε μυθιστορήματος.
Σας το λέω ξεκάθαρα ότι αν δεν δω σχολιασμούς τότε θα σταματήσω αυτό το εγχείρημα. Αν δω ότι δεν υπάρχει σχολιασμός θα το εκλάβω ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον, άρα θα ήταν καλό να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Επίσης αν δεν δω σχολιασμούς και έστω και αν υπάρχει ενδιαφέρων, εγώ πρώτα από όλα δεν θα το ξέρω, και δεύτερο δεν θα μου δίνετε τυχόν συμβουλές ή ιδέες που θα με βοηθούσαν να γίνω ένας καλός μυθιστοριογράφος. Αν πετύχει αυτό εγχείρημα τότε το επόμενο επάγγελμα που θα θελα να κατακτήσω είναι του σεναριογράφου :p
Ελπίζω να μάθω αρκετά από εσάς, αλλά και να με βοηθήσετε να ενδιαφερθώ περισσότερο με την συγγραφή μυθιστορημάτων. Η επόμενη καταχώρηση θα είναι η ηθογραφία που θα ακολουθήσω. Η συνέχεια στις οθόνες σας.
Posted in Γιολάντα, Ανακοινώσεις
Permanent Link [+ 17 comments] - Add a Comment
Posted by Κυριάκος Τζιυρκαλλής Fri, 15 Jul 2005 15:50:25 EEST
Το μυθιστόρημα θα καταπιαστεί με την ζωή διαφόρων ανθρώπων μέσα σε μια μεγαλούπολη. Οι κύριοι πρωταγωνιστές και αυτοί που θα είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ όλων των χαρακτήρων του έργου είναι δύο πρόσωπα. Η Γιολάντα και ο Ντάντον.
Η Γιολαντα γνωρίζεται με τον Ντάντον και γίνονται πολύ καλοί φίλοι. Ο ένας εκμυστηρεύεται τα μυστικά του αλλού, βρίσκοντας ο ένας στον άλλο το άτομο στο οποίο θα μπορούσε να ακουμπήσει και να εμπιστευτεί.
Η Γιολαντα είναι ένας χαρακτήρας αυθόρμητος, ατίθασος με πολύ λίγες γνώσεις για την πόλη και την κουλτούρα της. Σε αντίθεση ο Ντάντον παιδί που όλη τη ζωή του την είχε ζήσει μέσα στην μεγαλούπολη γνωρίζει αρκετά πράγματα τα οποία για την Γιολαντα είναι άγνωστα ενώ για εκείνον αυτονόητα. Από την άλλη όμως η Γιολαντα είναι πολύ καλός γνωστής της αγροτικής ζωής μιας και είναι μέλος μιας πολυπληθής αγροτικής οικογένειας. Η Γιολαντα γνωρίζει περισσότερα περί θρησκείας γιατί η οικογένεια της ήταν πολύ αυστηρή σε τέτοια θέματα. Μετέδιδαν στα παιδιά τους την ιδέα ότι πολλά πράγματα πρέπει απλά να τα πιστεύεις χωρίς να τα ερευνάς. Ο Θεός ο απανταχού παρών είχε γίνει για αυτούς μια απρόσιτη δύναμη που τιμωρούσε κάθε παραστράτημα. Μεγάλο αμάρτημα ήταν ακόμα και η μη επίδειξη του ανάλογου δέους προς το πρόσωπο Tου. Έτσι οι γονείς της τους έπαιρναν κάθε Κυριακή εκκλησία και απαιτούσαν από αυτούς να μην ξεχνούν τις καθημερινές προσευχές τους.
Όταν όμως ήρθε στην πόλη τα παραμέλησε όλα αυτά. Με τις δυσκολίες όμως που συνάντησε άρχισε να βλέπει την ύπαρξη του Θεού διαφορετικά. Τον έβλεπε τώρα πιο κοντά της με την ιδέα του εξομολογητή της. Με αυτόν που θα μιλούσε ώρες και ώρες για θέματα που παλιά δεν ασχολιόταν και που πίστευε ότι αν ασχολιόταν θα οδηγιόταν στο τέλος, σε διάπραξη σοβαρής αμαρτίας.
Η Γιολαντα γνωρίζει την Μαριάμ η οποία την περισσότερη ώρα ασχολείται με το να σχολιάζει ερωτικά θέματα. Θα ‘μάθαινε’ πολλά από αυτή την κοπέλα, για το πως να προσεγγίζει ένα άντρα.. Πως θα καταλάβαινε αν κάποιος άντρας ενδιαφερόταν για αυτήν. Τι τρόποι προσέγγισης υπάρχουν για να δείξει μια γυναίκα το ενδιαφέρον της προς έναν άνδρα. Πάντα της έλεγε πως η προσέγγιση αλλάζει ανάλογα με τον χαρακτήρα του άνδρα που είχε μπροστά της
Ο Νταντον όμως την συμβούλευε πάντα να είναι ο εαυτός της, και δεν χρειάζεται να υποκρίνεται για να κερδίσει την καρδιά κάποιου άνδρα που μπορεί να την παραπλανήσει με την εξωτερική του εμφάνιση και τον τρόπο συμπεριφοράς του. ‘Πολλοί άνδρες θα σε θέλουν μόνο και μόνο για να σε ρίξουν στο κρεβάτι και μετά σε εγκαταλείπουν. Δεν σημαίνεις τίποτα πλέων για αυτούς. Για εκείνους θα είσαι πλέων ένα βραβείο που έχει κατακτηθεί. Για αυτό να προσεχείς’, τις έλεγε συνεχώς, παρασυρόμενος σε μεγάλο βαθμό, από την υπερβολική αγάπη που της είχε. ‘Αυτός που θα σε αγαπήσει θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που προσπαθείς να είσαι, μόνο και μόνο για να γίνεις αρεστή σε αυτόν.’
Στην δουλεία της διατηρεί μια στενή σχέση φιλίας με την Ιωάννα γιατί και οι δυο ήρθαν την ίδια εποχή και συνάντησαν την ίδια απάθεια και έχθρα από τους υπόλοιπους συνάδελφους τους. Αλλά η Ιωάννα σε αντίθεση με την Γιολαντα φοβούμενη την ανάληψη ευθυνών, την αποτυχία ή την επίπληξη των άλλων λόγω του ότι δεν της δόθηκε άδεια να πράξει αυτοβούλως, αποφεύγει να παίρνει πρωτοβουλίες. Προσπαθεί να κάνει την δουλεία της όσο μπορεί στην εντέλεια. Δεν επιδιώκει τον έπαινο των ανωτέρων της, δεν θέλει να ενοχλεί κανένα. Αλλά απαιτεί να μην την ενοχλεί κανείς, θέλοντας έτσι να περνά απαρατήρητη. Η Ιωάννα όμως έχει και ένα μυστικό. Και το κρατά κρυφό από όλους, ακόμα και από την ίδια την έμπιστη φίλη της, τη Γιολάντα.
Posted in Γιολάντα
Permanent Link [+ 13 comments] - Add a Comment
