Μαρίνα Λοίζου

(~marina)

Πόσο εκνευριστικό είναι να νιώθεις πνιγμένος από παντού και να θες να ξεσπάσεις κάπου και να μην μπορείς. Να θες να πιάσεις το αυτοκίνητο και να γυρίζεις να γυρίζεις να γυρίζεις μέχρι να μείνεις από βενζίνη ή να σε μαζέψει η αστυνομία για υπερβολική ταχύτητα.

Να έχεις τα βάσανα σου και να έχεις και τον κάθε πελλόν πας την κκελλέ σου (απολογούμαι για τα κυπριακά). Και να πηγαίνεις πανεπιστήμιο και ΌΤΙ θυμηθούν και ΌΠΟΤΕ το θυμηθούν να σου το βάζουν σαν άσκηση. Και πας σπίτι και κάθεσαι να λύσεις τις ασκήσεις και δεν ξέρεις από που να ξεκινήσεις. Ξεκινάς από εκείνην που έχει το περισσότερο ενδιαφέρον (βασικά από εκείνη που θεωρείς πιο εύκολη), στα 10 λεπτά το πολύ διαπιστώνεις πως εν δύσκολη, αφήνεις την και πας παρακάτω και ούτω καθεξής και στο τέλος έρχεται η μέρα πριν από την καθορισμένη που πρέπει να την παραδώσεις και είναι άλυτη ακόμα κι όσο ήξερες τις άλλες μέρες να την λύσεις άλλο τόσο ξέρεις κι εκείνην την μέρα.

Πάρακάτω………

Πας πανεπιστήμιο κι έχεις τρεις ώρες κενό και γυρίζεις για να περάσει η ώρα ή κάθεσαι καφετέρια με τους φίλους σου κι έρχεται η ώρα να πας στην αίθουσα για μάθημα και βλέπεις στην πόρτα μιαν ανακοίνωση να λέει πως δεν θα γίνει σήμερα μάθημα…………………. Δεν τους έμαθε κανένας πως το webct υπάρχει για να βάζουν ανακοινώσεις και πως υπάρχουν και τα email? Τι κάνεις σε αυτήν την περίπτωση? Προσπαθείς να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου?

ΥΠΟΜΟΝΉΝ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(Τι ωραία, εκτονώθηκα πλήρως :-). )