Μαρία Στυλιανού

(~marsty5)

25 Μαρτίου σήμερα. Και όπως κάθε χρόνο, φάγαμε ψάρι το μεσημέρι. Πολύ ωραία η τσιπούρα. Απολάμβανα το ψαράκι μου, σπίτι μου, με την οικογένεια μου- μιας και ποτέ δεν κάθομαι για φαγητό σπίτι.Είχε μου μείνει η τελευταία μπουκιά, έλα όμως που μου έμεινε και ένα κοκκαλάκι στο λαιμό!

Που να μείνει ευλογημένο…. Έσπασε με! Δεν έβγαινε όσο κι αν το παρακαλούσα. Έτρωγα ψωμί, έπινα νερό, έβηχα, νεκάτωνα με το χέρι μου στόμα και λαιμό…(οκ κανεί λεπτομέριες :p)Τίποτα! Δεν έλεγε να με αφήσει ήσυχη.

Ε τι ήταν να κάμω και εγώ η φτωσσιή…(Πολλά αστεία η λέξη στα κυπριακά γραμμένη) Έπρεπε να πάω νοσοκομίο.. Η μάμα, εν το συζητώ, που το άγχος της ήταν να πνιγεί στη θέση μου, δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσω να με πάρει νοσοκομίο! Ο παπάς μου, επήγενε πακέτο με τη μάμα.. (Μα να έρθει ο παπάς και η μάμα όχι?? Εν γίνεται!!) Πιάνω και εγώ το αυτοκίνητο μου με συνοδηγό την αδελφή μου και επήγα!!

Η γιατρός με ένα περίεργο εργαλείο που έμιαζε με ψαλίδι έβγαλε το πεισματάρικο κοκκαλάκι και εγώ είπα "Δεν πρόκειτε να ξαναφάω τσιπούρα στη ζωή μου!!" Oh no!! Never again! :p