Μιχάλης Λαζάρου

(~mihalis)

Ανακοίνωση

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Tue, 21 Feb 2006 22:55:58 EET

Επειδή εχώ την τάση να λειτουργώ "πολλές εκκλησιές"…είμαι και λίον μαζοχιστής…. εξεκίνησα το και τούτο … και όπου μας πάρει ο δρόμος…

Baby on board

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Thu, 16 Feb 2006 19:33:42 EET

Εγώ κατεβαίνω την Αθαλάσσας με 60… Εσύ με το Micra σου, την γυναίκα σου και το μωρό δεμένο στην καρεκλού πουπίσω… συν την ταμπελούα "Baby on board" …προσπερνάς με (πιάνεις δηλ. τουλάχιστον τα 80 και μπαίνεις στην αντίθετη λωρίδα) για να φτάσεις στα φώτα 14 δευτερόλεπτα πριν που μένα… Στην συνέχεια θωρείς κότσιηνο το φως στον "Αγρότη" και μπαίνεις που το πάρκινγκ του για να φκεις που την άλλη και να μεν περιμένεις ακόμα δκυο λεπτά…

Baby on board? Το μωρόν εν δεμένο πουπίσω, ή εν τζίνος στην θέση του οδηγού;

Τρελλοί για δέσιμο όλοι μας

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Wed, 08 Feb 2006 23:52:04 EET

Σε αυτό το τρελλοκομείο που ζούμε, δεν με εκπλήσσει τίποτα πλέον. Πόσο διαστρεβλωμένη πρέπει να είναι η άποψη σου για τον κόσμο όταν απαιτείς από μια κυβέρνηση να απολογηθεί για κάτι που δημοσίευσε μια ανεξάρτητη εφημερίδα οδηγώντας ανθρώπους στην βια και στον θάνατο; Και πόσα ξέρεις για μια θρησκεία όταν την ταυτίζεις με την τρομοκρατία, αγνοώντας τις ευαισθησίες αυτής και των ακολούθων της, και βάζοντας ταυτόχρονα λάδι στην φωτιά του εξτρεμισμού;

Ποτέ δεν θα έπρεπε να είχε φτάσει εδώ η κατάσταση… Ευθύνη φέρουν τα ΜΜΕ, οι κυβερνήσεις και οι θρησκευτικοί ηγέτες… Παρασύρουν τις μάζες και όποιον πάρει ο χάρος…

Οι απόψεις διίστανται …Κρίμα να ασχολούμαστε με τέτοιες βλακείες, όταν 50% αυτού του τρελλοκομείου δεν έχει καν τα απαραίτητα….

Για δεν με αφήνετε ήσυχο;

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Sun, 05 Feb 2006 11:32:45 EET

Επειδή κινδυνεύουμε να γίνουμε γελοίοι (παλε), να θυμόμαστε πως είναι τα πράγματα…

Ο Παγδατής "μας"

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Sat, 28 Jan 2006 16:18:53 EET

Αύριον που θα κάτσετε όλοι άνετοι στον καναπέ σας να θωρείτε τον μιτσή "μας" στον τελικό του Αυστραλιανού όπεν, να θυμάστε ότι είναι επειδή τον απάλλαξαμε - εμείς οι γενναιόδωροι - από τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Ναι, βλέπετε αν δεν ήταν το κυπριακό κράτος, η ολοκληρωμένη παιδεία, οι ευκαιρίες που δίνονται στα αθλητικά ταλέντα και οι άψογες εγκαταστάσεις (αθλητικές και μη), που έχουμε σε αυτόν τον τόπο ο Παγδατής δεν θα τα κατάφερνε.

Εχώ πει και παλαιότερα οτι δεν είναι θέμα του ποιός πρέπει ή δεν πρέπει να κάμνει στρατό. Κανένας δεν πρέπει να κάμνει στρατό. Αλλά να μην το χρησιμοποιούμε και για να παίρνουμε εμείς τα εύσημα για κάτι που δεν έχει καμία σχέση με εμάς. Ο Παγδατής μπορεί να είναι Κυπραίος, αλλά δεν είναι χάρη στην Κύπρο που έφτασε εκεί που έφτασε. Το αντίθετο μάλιστα. Για να φτάσει εκεί, έπρεπε να φύγει από την Κύπρο.

Καλή επιτυχία για την Κυριακή στον Μάρκο και στο μέλλον, γιατί είμαι σίγουρος θα τον ξαναδούμε σε τελικούς…

Καρναβάλια

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Sun, 15 Jan 2006 19:00:00 EET

Από την ταινία Tootsie

Ο πιο πάνω διάλογος με έκανε να σκεφτώ πόσο διαφορετική είναι η εικόνα που προβάλλουμε σε διάφορα άτομα από την εικόνα που "ξέρουμε" ότι είμαστε. Νομίζω όλοι έχουμε μέσα μας κάτι "σταθερό", κάτι που πιστεύουμε ότι είναι δουλειά των άλλων να ανακαλύψουν…

Ταυτόχρονα βλέπουμε στους άλλους πράγματα εφήμερα - εμφάνιση, θυμό, λύπη, χαρά. Σε λίγα άτομα,που τα ξέρουμε καλά, βλέπουμε το "σταθερό"… στους πιο πολλούς όχι.. Όμως, ακόμα δεν ξέρω ούτε και εγώ πως να δω πέρα από αυτά…

Και κλάμαν ο λαός...

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Fri, 13 Jan 2006 15:38:26 EET

Γρίππη των πτηνών: Πρώτα απ' όλα, όταν ήμουν εγώ σχολείο εγράφαμεν την γρίππη με δκυο "π"…. Δεύτερο, οι "αρμόδιοι είναι σε συναγερμό" γιατί η ασθένεια μπορεί να μεταδοθεί σε άνθρωπο, μπορεί να μεταλλαχθεί (ώστε να μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο) και μπορεί να ξεκινήσει επιδημία. Μπορεί! Ξέρετε τι άλλο μπορεί να γίνει; Μπορεί, να έρθει εκείνο το τσουνάμι της Μεσογείου και να πλημμυρίσουμε… Φοράτε το σωσίβιο σας; Εγώ πάντως δεν το φκάλω πουπάνω μου. Μπορεί να γίνει και σεισμός… είμαστε σε σεισμογενή περιοχή άλλωστε. Γι' αυτό δεν πάω πουθενά χωρίς το κράνος μου.

Και αν ακόμα το πουλί που θα φάτε είναι γριππωμένο, όταν ψηθεί σε θερμοκρασία πάνω από 60-70 βαθμούς η ασθένεια "πεθαίνει". Μπορείτε να συνεχίσετε να τρώτε KFC… Θα ήταν καλύτερο για την υγεία μας όμως να μην παρακολουθούμε ειδήσεις στην τηλεόραση και αντί αυτών να τις διαβάζουμε online…

Τουλάχιστον τούτην την είδηση δεν την έχουμε σε "αποκλειστικότητα" στην Κύπρο. Είναι "εισαγόμενη". Έχουμε φυσικά αρκετά σοβαρά προβλήματα και εδώ:

Είναι το κακό UNDP που οργανώνει ειδικό ταμείο για ενίσχυση των Τ/κ… Καλά ρε παιδκία, αφού οι Τ/κ πιάνουν τόσα που τις "εισαγωγές/εξαγωγές" με μας (εντελώς νόμιμα σας παρακαλώ) τούτο σας ενόχλησε; Να ζητήσουν την άδεια μας για κάτι που οργανώνουν ακόμα; Βλέπετε "ξένο δάκτυλο" πάλι; … ή εκλογές τον Μάιο; Νομίζω υπάρχουν μερικά δικτατορικά καθεστώτα που έχουν και εκείνα προβλήματα με τα UN… να πάρουμε συμβουλές από αυτές;

Είναι και ο δράκος… Το αγαπημένο παιδί των ΜΜΕ. Η μεγάλη είδηση! Ευτυχώς, διά μας ούλους κάτι να λαλούμεν/γράφουμεν… Να σου πω ένα μυστικό όμως; ΑΝ σε πιάσουν ό,τι έκαμες, εννά σου κάμουν (τζαι θα εν' λία σου)… Κυκλοφορούν και τα "σκίτσα" σου από "περιγραφές"…can we all say sketchy? Νομίζω ένα 80% της Κύπρου σου μοιάζει όταν φορά κουκκούλα… Φόρεστου μια κουκκούλα = δράκος. Ήβρα τον!

Αρέσκει μας να κλαίμεν τον Γιαννή… εν μες τα γονίδια μας… τα ΜΜΕ απλά επιδεινώνουν μια ήδη αρρωστημένη κατάσταση…

Ζήτηση = const

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Sat, 31 Dec 2005 12:44:09 EET

Στην Κύπρο, εκτός από τα σουβλάκια, τα πράγματα είναι ακριβά. Αυτό είναι το πρώτο μας δεδομένο: σε σχέση με τους μισθούς ένας καφές, ένα εστιατόριο, τα ρούχα, τα διαμερίσματα, η γη, τα ηλεκτρονικά είναι πολύ ακριβά. Μπορεί να είναι θέμα συνήθειας ή αποδοχής της κατάστασης αλλά ορισμένα πράγματα είναι άξιας απορίας. Ποιός αγοράζει πουκάμισο τριάντα λιρών; Πολλοί αν όχι όλοι.

Εδώ είναι το πρόβλημα. Αν είμαι εγώ ο Χ αντιπρόσωπος και πουλώ το πουκάμισο 15 λίρες ή 30 λίρες "πολλοί αν όχι όλοι" θα το αγόραζαν. Στην Κύπρο είτε γιατί δεν υπάρχουν άλλες επιλογές και η αγορά είναι μικρή, είτε γιατί η νοοτροπία μας είναι τέτοια, η τιμή πάντα τοποθετείται στο ανώτατο αποδεκτό όριο. Έτσι γίνεται πάντα; Όχι. Εαν ξέρεις ότι δυο καταστήματα πιο κάτω θα το βρεις 10 λίρες πιο φτηνά πας εκεί. Απλά στην Κύπρο υπάρχει ένα έμμεσο καρτελ. Ο καταστηματάρχης, αντιπρόσωπος κτλ λαλεί: "Εγώ ξέρω ότι σε τούτη την μικρή αγορά δεν πρόκειται να πουλήσω παρισσότερα από 5 κομμάτια, άρα για να βγάλω τα κόστα μου και κέρδος πρέπει η τιμή να είναι τόσα." Σε μια μεγάλη αγορά, που θα πουλήσεις σίγουρα 200 κομμάτια, ξέρεις ότι τουλάχιστον θα καλύψεις το κόστα σου και θα βγάλεις ένα Α κέρδος, έτσι οι τιμές μπορούν να είναι πιο χαμηλές. Επιπλέον, όταν ξέρεις ότι (περίπου) όσο βάλεις την τιμή ο άλλος θα αγοράσει γιατί να μην την πάρεις ώσπου σε πέρνει;

Η ζήτηση στην Κύπρο σχεδόν δεν επηρεάζεται από την τιμή. Είτε πουλώ 3 λίρες, είτε πουλώ 9 λίρες πάλι πουλώ. Άρα πουλώ 9 και τίποτα δεν θα αλλάξει γιατί τόση είναι η αγορά.

Έφαες;

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Thu, 22 Dec 2005 17:31:30 EET

Αφού τυγχάνω αδκιασερός σήμερα, εγύριζα ποτζί ποδά στο "διαδίκτυο" δκιαβάζοντας διάφορα. Ήβρα το και τούτο. Εν ξέρω ποιός το έγραψε (ακόμα… περιμένω απάντηση όμως). Δυστυχώς, συμφωνώ μαζί του/της.

Τα "μωρά" της Κύπρου από μικρά μέχρι να παντρευτούν (μπορεί και μετά) εξαρτώνται από τους γονείς τους για τα πάντα. Ταϊζουν τα, ποτίζουν τα, παίρνουν τα σχολείο και κρατούν τους την τσάντα, αγοράζουν τους κινητό για να τα "βρίσκουν" - "εν ηξέρεις ποττέ", παίρνουν τα ιδιαίτερα για να τους "διαβάσει" κάποιος, στέλνουν τους χαλλούμια και μακαρόνια του φούρνου όταν παν να σπουδάσουν στο εξωτερικό (αν και το "εξωτερικό" είναι συνήθως η Ελλάδα), παίρνουν τους σουβλάκια στο στρατόπεδο, μεινίσκουν με τους γονείς τους μέχρι να παντρευτούν και αν δεν το κάνουν αυτό πάνε πίσω σχεδόν καθημερινά για φαγητό ή για να πλύνουν τα ρούχα τους (όπως, καλή ώρα, εγώ)…

Είμαστε στην Κύπρο φυσικά, οι αποστάσεις μικρές και οι οικογένειες πολύ δεμένες. Τα πιο πάνω δεν είναι "λάθος," απλά δεν γίνονται με κανένα μέτρο ή στόχο. Γίνονται καθημερινά και χωρίς να υπάρξει ποτέ τέλος.

Τι έφαες; Τι εννα φάεις; Που επήες; Ποιοί ήσασταν; Θέλεις να σου κάμω κάτι να φας; Που πάεις τωρά; Έφαες;

Πολλοί γονείς θέλουν να δώσουν στα παιδιά τους ό,τι αυτοί "στερήθηκαν". Άλλοι φοβούνται να τους "αφήσουν" γιατί "η κοινωνία έχει σαπίσει, έσιη ναρκωτικά τωρά…" Και άλλοι πάλι πιστεύουν ότι η πειθαρχία είναι περασμένων εποχών. (Δεν μιλώ για την πειθαρχία ως ξύλο, αλλά ως την υποβολή κάποιων όριων τουλάχιστον). Υπάρχει και ο "ανταγωνισμός," έστω έμμεσος.

Η πρόσφατη βία στα σχολεία, οι αντιδραστικοί νέοι και οι αδιάφοροι μαθητές είναι αποτελέσματα αυτής της συμπεριφοράς. Όταν όλα είναι τα βρίσκεις έτοιμα, γιατί να ενδιαφέρεσαι; Όταν ξέρεις ότι ό,τι ζητήσεις θα το πάρεις, γιατί να ενδιαφέρεσαι; Όταν δεν έμαθες ποτέ το μέτρο, θα το έχεις;

Σκοπός του γονιού είναι να σπρώξει το παιδί από την φωλιά για να πετάξει μόνο του και όχι να το φυλακίσει για πάντα στη φωλιά…

Εγώ; Εντζαι....εν μόνος του

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Thu, 22 Dec 2005 00:26:25 EET

Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ στην Κύπρο αισθάνομαι απόλυτα ασφαλής. Έχουμε μια μαχητική Εθνική Φρουρά πανέτοιμη να υπερασπιστεί τα δίκαια του αγωνιζόμενου λαού μας, μια αστυνομία που δεν διστάζει σε τίποτα για να επιβάλει την τάξη και ένα πρόεδρο ανοικτό, πρόσκαιρο και φιλικό, που είναι και "αρτσάκης" απέναντι στις "Μεγάλες Δυνάμεις" που θέλουν να μας πουλήσουν όλους σκλάβους στην Ανατολία.

Για την ΕΦ εξανάπαμεν τα. Για τον αρτσάκη ό,τι κι αν πεις είναι λίγο. Για το τελευταίο όμως "κατόρθωμα" της αστυνομίας…

Ναι, κύριες και κύριοι… πέντε αστυνομικοί (τέσσερις άντρες και μια γυναίκα) με πολιτικά ρούχα σταμάτησαν ένα αυτοκίνητο για άλκοτεστ. Ο οδηγός ζήτησε να δει ταυτότητα. Στην συνέχεια ζήτησε από τον αστυνομικό να την δει από κοντά αφού ήταν νύχτα και στέκονταν μακριά του. Η απάντηση ήταν να τον βγάλουν από τον αυτοκίνητο, να του φορέσουν χειροπέδες και να τον μαυρίσουν στο ξύλο.

Σύμφωνα με την εκδοχή της αστυνομίας φυσικά, ο νεαρός έπεσε στο χώμα και κλωτσούσε και γι' αυτό κατέληξε στο νοσοκομείο. Αυτά είπε ο εκπρόσωπος τύπου της εψες και ακούστηκε σε όλα τα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Ναι, καλά ακούσατε, ένας νέος 27 χρονών που μόλις συμπλήρωσε το μεταπτυχιακό του και επέστρεψε στην Κύπρο έπεσε κάτω με τις χειροπέδες και εντελώς μόνος του κατάφερε να γεμίσει μώλωπες στο σώμα και στο πρόσωπο και να πάθει διάσειση. Το παλιόπαιδο… ευτυχώς που υπάρχει και η αστυνομία να μας προστατεύει από τέτοιου είδους απειλές. Τώρα κοιμάμαι πιο ήσυχα τις νύχτες γιατί ξέρω ότι η αστυνομία μας είναι εκεί έξω για να με προστατεύει. Μπράβο σας! Που εσάς ποιός εννα μας προστατέψει;

Αχ, αυτή η νεολαία!

Posted by Μιχάλης Λαζάρου Sun, 18 Dec 2005 19:26:54 EET

Είδατε τα παλιοπαίδα τι έκαμαν στην Πάφο;

Γιατί στην Αγλαντζιά;

Εδέραν και έναν καθηγητή!

Ευτύχως όμως που υπάρχει το Υπουργείο Παιδείας! Με τα λαμπρά μέτρα που εξάγγειλε είμαι σίγουρος ότι θα λυθούν όλα τα προβλήματα της νεολαίας μας και της κοινωνίας γενικότερα… Φύλακες στα σχολεία, συστήματα συναγερμού, προβολείς, ψυχολόγους… Ακολουθούν τα ντόμπερμαν και τα ηλεκτροφόρα καλώδια;

Όσοι πιστεύουν ότι αυτά τα μέτρα, ή κάτι γενικότητες του τύπου "συνολική αναβάθμιση και εκσυγχρονισμός της διαδακτέας ύλης" θα πετύχουν οτιδήποτε, βρίσκονται εκτός πραγματικότητας και δεν θα έπρεπε να έχουν σχέση με την παιδεία.

Το σχολείο δεν είναι οι φυλακές του Αλκατράζ. Το σχολείο δεν πρέπει να έχει ψηλά κάγκελα και αλυσίδες στις πόρτες. Εκσυγχρονισμός του σχολικού προγράμματος δεν σημαίνει να διδάσκονται CISCO routers.

Τα σχολεία μας έχουν στόχο να μας μάθουν μαθηματικά, ιστορία και ελληνικά. Δεν έχουν στόχο να μας μάθουν ομαδικότητα, ανεκτικότητα, ούτε και να αυξήσουν την περιέργεια μας για να μάθουμε. Όταν στέκεται ένας άνθρωπος μπροστά σου που στόχο έχει να καλύψει 10 κεφάλαια σε ένα χρόνο, να κάμει 4-5 διαγωνίσματα και μετά να δώσει ένα βαθμό για να πει ότι έκαμε την δουλειά του… δεν είναι το ίδιο με έναν άνθρωπο που έχει πάθος για αυτό που κάνει, που θα σε κάνει να διψάς για να μάθεις, που θα περιμένεις το μάθημα του με αγωνία.

Τα σχολεία μας είναι τερατουργήματα τσιμέντου, δεν έχουν πράσινο πόσο μάλλον ένα γήπεδο της προκοπής ή μια βιβλιοθήκη; Στόχος είναι να φάω τον άλλο για να μην μου φάει την θέση στην τάδε σχολή. Πληρώνουμε για ιδιαίτερα για να αυξήσουμε τις πιθανότητες μας, ενώ εκείνες τις ώρες τα σχολεία κλειδώνονται και διπλοκλειδώνονται με αλυσίδες… μπας, και θελήσει κανένα παλιόπαιδο να μπει στο σχολείο.

Ανοίξετε τα σχολεία! Κάμετε τμήματα με 15 μέχρι 20 μαθητές. Γεμίστο το βιβλία. Κτίστε γήπεδα και οργανώστε πρωταθλήματα. Πάρτε τα παιδιά να ακούσουν μια συναυλία (αντι σε μια ταβέρνα στην παραλία). Αφαιρέστε τα κάγκελα… τα σχολεία δεν πρέπει να κλείνουν ποτέ! Θέλετε ξένες γλώσσες; Φέρτε παιδιά των οικογενειών της ιταλικής πρεσβείας να συζητήσουν με τα παιδιά ένα απόγευμα. Μάθετε τα παιδιά να χορεύουν γιατί είναι ωραίο να γλεντάς και όχι για να γιορτάσουν την 25η Μαρτίου… Πρόβλημα με καθηγητές; Έχετε λίστες και λίστες… πουλήστε κανένα πυροβόλο και προσλάβετε καθηγητές, αγοράστε βιβλία, κτίστε γήπεδα, αμφιθέατρα…

Όσον αφορά τους γονείς… Μάθετε να λέτε όχι. Επειδή μπόρω να του αγοράσω το Α δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνω κιόλας. Μάθετε επίσης ότι πειθαρχία σημαίνει να πείσεις κάποιον να υπακούει σε μια αρχή. Να πειστεί ότι μια αρχή είναι σωστή. Πρέπει να ξέρει τον λόγο που του λες έλα σπίτι ως τες 1. Και όχι, το: "Φοούμαι, ξέρω 'γω με ποιούς εννα γυρίζεις", δεν είναι αρκετά καλός λόγος. Ότι βγαίνει από τον φόβο σας, δεν λειτουργεί. Δεν μπορείς να απογορεύεις κάτι γιατί εσύ φοβάσαι. Μάθε τι γίνεται, δώσε ΟΛΑ τα εφόδια στο παιδί σου να μπορεί να χειριστεί τον εαυτό του σε μια δυσκολή κατάσταση και στήριξε το και τότε τι έχεις να φοβάσαι; Μπορεί να έρθει και ένα τσουνάμι να μας πνίξει τώρα όπως κάθεστε εκεί… τους φοράτε σωσίβια και τους λέτε να μην τα βγάλουν ποτέ;

Όπως προχωράμε… λάθος, δεν προχωράμε… Κάμνουμε βήματα πίσω….