Έτσι με βασανίζει τα βραδάκια η συνείδηση μου
Posted by Μιχάλης Λαζάρου Tue, 26 Apr 2005 18:41:12 EEST
Μάλλον είμαι τυχερός στην ζωή μου. Δεν έζησα ποτέ στερημένα, δεν έζησα ποτέ κατάσταση πολέμου (την γλύτωσα παρα μια γενεία), δεν βιώσα ποτέ διακρίσεις σε βάρος μου . Πάντοτε είχα μια στέγη, είχα φαγητό, πήγα σχολείο και πανεπιστήμιο, έχω δουλειά και εισόδημα. Ποτέ δεν έφτασα στην απόγνωση και αν έπεσα λίγο κάποτε, είχα κάποιους να με στηρίξουν.
Μου είναι αδύνατο λοιπόν να φανταστώ την κατάσταση αυτής της γυναίκας από την Μπαγκλαντές η οποία έβαλε αγγελία στην εφημερίδα για να πουλήσει το μάτι της και να ξεφύγει από την φτώχεια. Στην ιστορία ανταποκρίθηκε πολύς κόσμος για να μην πουλήσει το μάτι της η Shefali και τώρα γίνονται κινήσεις για να ανοιχθεί τραπεζικός λογαριασμός για να κατατεθούν τα λεφτά που της υποσχέθηκαν. Το πρόβλημα όμως παραμένει άλυτο.
Όταν ήμουν φοιτητής στην Αμερική πήγα σε ένα mission trip με μια ομάδα φοιτητών. Σκοπός δεν ήταν να προσυλητίσουμε (αν και χρηματοδοτούμαστε από το Chaplain του παν-μιου και το ταξίδι είχε "θρησκευτική ρίζα"), ούτε να χτίσουμε σπίτια, ούτε να ταϊσουμε τα "φτωχά μωρά". Σκοπός, ανακάλυψα τελικά, ήταν εμείς να δούμε, να ακούσουμε και να σκεφτούμε. Σκοπός ήταν να αντιληφθούμε τι γίνεται στο κόσμο και πως ζούνε κάποιοι άνθρωποι. Ο άνθρωπος χωρίς ελπίδα, δεν θέλει φιλανθρωπία, θέλει να ακουστεί. Και αν δεν ακούνε οι "ηγέτες", ίσως οι άνθρωποι του αύριο ακούσουν την ικεσία.
Φανταστείτε να είσαστε στο σημείου να χαρίσετε το μάτι σας ή την παρθενία σας στον πιο ψηλό bidder. Φανταστείτε σε ποιό σημείο απόγνωσης είναι οι άνθρωποι αυτοί. Φανταστείτε ότι 50% της γης ζουνε με λιγότερο από μια λίρα (δυο δολλάρια) την ημέρα.
Ο άνθρωπος χωρίς ελπίδα θέλει να ακουστεί. Του δίνει ελπίδα, γιατί δεν έχει τίποτα άλλο…
Posted in Οικονομικά, Προσωπικά | 4 comments
-
Έτσι με βασανίζει τα βραδάκια η συνείδηση μου, γιατί συνείδηση στον κόσμο
έχουν μόνο τα ανθρωπάκια. -Κώστας ΧατζήςΟι πιο πολλοί είμαστε τυχεροί στη ζωή μας, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε…
-- Σωτήρης Δημητριάδης ~sotiris, April 26, 2005 -
Διαβάζοντας την καταχώρηση σου δεν μπορώ παρά να επαναλάβω την πρόταση με την οποία ξεκινάς: Είμαστε πολύ τυχεροί!
Όχι μόνο γιατί έχουμε να φάμε, γιατί έχουμε λεφτά αν μη τι άλλω για τα απαραίτητα, αλλά και γιατί είμαστε σώοι, αρτιμελείς. Απολογούμαι Μιχάλη που θα βγω κάπως έξω από το θέμα της καταχώρησης σου, πιάνομαι όμως από αυτά που λες για να συμπληρώσω και κάτι άλλο.
Ψες έβλεπα μια ταινία, Awakenings [φοβερή, την είδα πάνω από τρεις φορές!]. Στο τέλος πάντα σκέφτομαι το ίδιο: δεν είναι κρίμα να μην εκτιμούμε τις μικρές καθημερινές χαρές της ζωής; Δεν είναι κρίμα να πρέπει να στερηθούμε κάτι, να το χάσουμε, για να το εκτιμήσουμε πραγματικά;
Και πάλι απολογούμαι που βγήκα εκτός θέματος.
-- Χρύσω Μαυρομμάτη ~chryso, April 26, 2005 -
Και κάτι άλλο: Η αλήθεια και η πραγματικότητα πολλές φορές σοκάρουν!
-- Χρύσω Μαυρομμάτη ~chryso, April 26, 2005 -
.. απλά να συμπληρώσω ότι είναι πολλά τα πράγματα που μπορούν να οδηγήσουν σε απόγνωση κάποιον, και μάλλον υπάρχουν πολλοί αρτιμελείς και οικονομικά εντάξει άνθρωποι χωρίς ελπίδα. Δυστυχώς αυτούς ένας έρανος δεν μπορεί να τους σώσει. Τελευταία σκέφτομαι ότι κανείς δεν μπορεί να σώσει κανέναν. Μπορεί μόνο να κάνει καλύτερη μια στιγμή τους. Είμαι πολύ απαισιόδοξη πρωί πρωί ..
-- Ελένη Γεωργίου ~geleni, April 27, 2005