Posted by Μιχάλης Λαζάρου Sat, 15 Oct 2005 01:11:29 EEST
Με αυτά τα λόγια στο ραδιόφωνο ξεκινά η ταινία που είδα απόψε στο Σινε Στουντιο. Το Hotel Rwanda περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στην Ρουάντα πριν από 11 (τώρα) χρόνια. Το machete μπορεί να τοποθετηθεί δίπλα από την ατομική βόμβα σαν ένα από τα πιο τρομερά όπλα της εποχής μας. Δυο ομάδες - οι Τούτσι και οι Χούτου, με διαφορές εντελώς πλαστές που έμειναν κατάλοιπο από την εποχή των Βέλγων αποικιοκρατών, έσφαξαν - κυριολεκτικά - ο ένας τον άλλο. Τα θύματα 800 χιλιάδες με ένα εκατομμύριο νεκροί και γενιές που θα κουβαλούν το βάρος της γενοκτονίας, μαζί με την Δύση που προτίμησε να παραμείνει παρατηρητής.
Μια ταινία από εκείνες που σε κάνουν να ντρέπεσαι που είσαι άνθρωπος…
Παίξτε και το πιο κάτω παιχνίδι:
Η σύνδεση δεν είναι απόλυτη και υπάρχουν - ναι - κάποιες διαφορές. Είναι όμως εξίσου παράλογη κατάσταση παρακινημένη από κλειστά μυαλά, θυματοποίηση της δικής μας πλευράς (και από τα δυο μέρη), δαιμονοποίηση της άλλης (και από τα δυο μέρη) και φόβο για το φαινομενικά διαφορετικό.
Καλή σας νύχτα…
Posted in Ταινίες | 1 comments
Εγώ την ταινία την παρακολούθησα την προηγούμενη Τρίτη. Είναι μία από τις ταινίες που την έχω κατατάξει σε εκείνες που με επηρέασαν. Αν και ο τρόπος που έχει γυριστεί θυμίζει περισσότερο ανταπόκριση παρά κινηματογραφική ταινία, δεν παύει να είναι ενδιαφέρουσα (γεγονός που ενισχύεται από το θέμα).
Αναφορικά με το παιχνίδι. Η αποικιοκράτες (Βρετανοί, Γάλλοι, Γερμανοί, Βέλγοι…) ακολούθησαν λίγο πολύ παρόμοιες τακτικές στην επιβολή της δύναμής τους. Κάποιοι ίσως με μεγαλύτερη "επιτυχία". Η περίπτωση της Ρουάντα είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα διδαχής για τα άτομα που δεν γνώρισαν αποικιοκράτη. Είναι πραγματικά ευφυές να επιβάλεις διαχωρισμό και να τον εκμεταλλεύεσαι για να εξυπηρετήσεις τα συμφέροντά σου. Μπορεί σήμερα να φαντάζει απαρχαιωμένη μέθοδος αλλά αυτό δεν πρέπει να μας εφησυχάζει. Το παιχνίδι των κρατικών (και όχι μόνο) συμφερόντων δεν σταματά με καμία συμφωνία, αποδοχή θέσεων ή όπως αλλιώς θέλει να τα ονομάζει ο κάθε πολιτικός επικοινωνιολόγος.