Μιχάλης Λαζάρου

(~mihalis)

Ο μικρότερος (και συγχρόνως πιο ψηλός) της οικογένειας παρέλασε σήμερα με το σχολείο για να τιμήσουμε σαν έθνος την μέρα του "Όχι" (εκείνο της 28ης Οκτωμβρίου, απλά για να μεν το συγχίσουμε με κανενά άλλο). Έτσι λοιπόν βρέθηκα σε παρέλαση μετά από πολύ καιρό.

Δεν με χαλούν τα πελλά κουρέματα ή ότι δεν ήταν τέλειο το βήμα. Αλλά τόσο ψόφιο κόσμο, χωρίς ίχνος ψυχής εχεί πολύ καιρό να δω…. Άσε που οι πιο ψοφισμένοι από όλους ήταν οι φοιτητές του Παν.Κυπ. Άλλωστε, το τι γιορτάζουμε δεν το νοιώθουμε, ούτε και έχει σημασία. Ίσως η "νεολαία" μας ήταν έτσι χάλι λόγω αντίδρασης στα εθνικά/πατριωτικά. Όμως δεν είναι ανησυχητικό ότι δεν έχουμε άτομα που να μπορούν να κάνουν κάτι τόσο απλό, όσο το να περπατούν βήμα; Έστω απλά και μόνο, για περηφάνια στον εαυτό τους ή το σχολείο τους… Ή μήπως ούτε και αυτό δεν το έχουμε καταφέρει;

Αυτό που μου έκανε πιο πολύ εντύπωση ήταν ο 10χρονος με την παραλλαγή. Και σαν μην έφτανε αυτός, όταν έφευγα είδα ακόμα ένα μικρό με την παραλλαγή και το πλαστικό πιστόλι στην τσέπη!

Αντι να μαθαίνουμε σύγχρονη ιστορία, να μαθαίνουμε γιατί και πως έγινε ο Β' Παγκόσμιος…. Αντι να μαθαίνουμε ότι ο πόλεμος δεν έχει νικητές και ότι είναι αποτέλεσμα του φόβου και του εγωισμού μας… λέμε στα παιδιά μας ότι εμείς οι Έλληνες - οι ήρωες - πολεμήσαμε και αγωνιστήκαμε… Αν δεν ήταν οι Έλληνες δεν θα καθυστερούσαν οι Γερμανοί να επιτεθούν στην Σοβιετική Ένωση και να τους πιάσει ο χειμώνας… Όλα αυτά καλά… εντάξει… άτε να τα δεκτώ (σκέτα χωρίς τις ιστορίες ελληνικού ηρωισμού από δευτερεύων πηγές)…

Φοράμε στους γιους μας την παραλλάγη και τους δίνουμε και ένα όπλο… Δεν τους λέμε: "Δες γιε μου τι ηλίθιοι είναι οι άνθρωποι. Δες πόση καταστροφή προκαλέσαμε. Δες πόσοι χάθηκαν άδικα. Δες τι κάνει ο φανατισμός και ο εθνικισμός."

Όχι πως οι εκπαιδευτικοί μας πάνε πίσω. "Ε, πρέπει να κάμουμε μιαν παρέλαση για την 28η Οκτωμβρίου… Ελάτε όσοι θέλετε, εν ωραία, να σας δουν και οι γονίοι σας…" Δεν τους λένε: "Αύριο στη παρέλαση θα είμαστε το καλύτερο σχολείο! Θα έχετε το κεφάλι ψηλά και το στήθος έξω. Δεν παρελαύνετε για μένα ή για τους γονείς σας, ούτε και για το 'όχι' και την σημαία. Κάμετε το για σας, για το σχολείο σας." Αφού εννά γίνει παρέλαση που εννα γενεί, να καλλιεργήσουμε school pride τουλάχιστον… Να φωνάζουν με ψυχή το όνομα του σχολείου τους και να ξέρουν ότι σήμερα πρέπει ένα κερί να ανάψουμε για την ανθρωπότητα, και όχι να ανεμίζουμε την γαλανόλευκη…. (Να μην μπούμε στην συζήτηση αν πρέπει να γίνεται παρέλαση).

Μόνο ένα Γυμνάσιο (Ανθούπολη) είχε ψυχή, είχαν καλό βήμα και φώναζαν το όνομα του σχολείου με το παράγγελμα του καθηγητή τους (Μπράβο του). Και σε ένα Λύκειο (Αρχαγγέλου) από μόνοι τους οι μαθητές φώναξαν το όνομα του σχολείου.

Τελικά, από τα σχολεία της "ολοκληρωμένης μόρφωσης" με τι βγαίνουμε; Ένα κλειστό μυαλό;

Πιστεύω ότι είμαι ρεαλιστής, αλλά μάλλον ιδεαλιστή με κάνουν να φαίνομαι οι καταστάσεις / κατάντιες μας.