Μιχάλης Λαζάρου

(~mihalis)

Οι κάτοικοι του μικρού νησιού που λέγεται Κύπρος είναι συνήθως μέτριου αναστήματος με μαύρα πυκνά μαλλιά και ελαφρό μαύρισμα. Οι άντρες καλούν ο ένας τον άλλο με την χαρακτηριστική φράση: "Ρε κουμπάρε", ενώ οι γυναίκες χρησιμοποιούν το: "Έλα κόρη". Χαρακτηριστικές φράσεις αποτελούν επίσης: - "Έλα ρε μαλάκα": καθότι πέφτει πολλή μαλακία στην νήσο Κύπρο - "Άτε ρε": με διάφορες εντάσεις της φωνής που αλλάζουν το νόημα - "Παναϊα μου": επίκληση σε ανώτατη δύναμη σαν επιφώνημα θαυμασμού ή/και θυμού

Οι κάτοικοι του νησιού αυτού πάντα πεινάνε. Διασκεδάζουν το φαγητό με την ψυχή τους και όπου πάνε πρέπει να έχουν αρκετό μαζί τους. Μια κυριακάτικη σούβλα σε ένα μέσο σπίτι μπορεί να ταϊσει μια μικρή γειτονία στο Σουδάν. Όπως θα περίμενε κανείς η καλύτερη επιχείρηση είναι να έχεις σουβλιτζίδικο. Ακολουθεί το καφέ.

Η κουλτούρα του καφέ είναι αισθητή σε όλο το νησί - από τους παραλιακούς μέχρι την Μακαρείου της πρωτεύουσας. Το αξιοθαύμαστο είναι ότι ένας καφές σε ένα "καλό" καφέ στοιχίζει περισσότερα από μια πίττα σουβλάκια. Φυσικά στο καφέ πληρώνεις και για μια θέση στην "βιτρίνα" όπου θα σε δουν όσοι δεν κάθονται στο καφέ και γυρίζουν μπροστά από αυτό με το αυτοκίνητο.

Οι νησιώτες αυτοί όμως είναι αρκετά αδικημένοι. Τους έχουν κάνει κατάληψη του μισού νησιού καταπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα τους. Παρ' όλο που έχουν παρακαλέσει τους Αμερικάνους και Εγγλέζους να πιέσουν τον κακό γείτονα να τους αφήσει αυτοί επιμένουν να μην αναγνωρίζουν το δίκαιο τους. Φυσικά αυτό είναι γιατί οι ξένοι είναι όλοι βλάκες και σκέφτονται συνεχώς μόνο πως να βασανίζουν τους νησιώτες. Το "Κυπριακό", όπως λένε το πρόβλημα τους, απασχολεί όλο τον κόσμο καθώς το νησί είναι το κέντρο του σύμπαντος.

Αντιθέτως οι ίδιοι είναι δίκαιοι με όλους. Βλέπετε στο νησί αυτό, όταν θα σε εξυπηρετήσουν (συνώνυμο: κλέψουν) δεν θα κοιτάξουν ούτε εθνικότητα, ούτε θρησκεία, ούτε φυλή, ούτε ηλικία, ούτε καν αν είσαι και εσύ νησιώτης. Τους κλέβουν όλους το ίδιο. Αυτό θα πει ισότητα!

Οι πλείστοι έχουν συγγενεία με τον Michael Schumacher και γι' αυτό θα προσέξετε ότι οδηγούν περίπου στις ίδιες ταχύτητες στους άψογους δρόμους των πόλεων του νησιού.

Στο νησί αυτό, οι μαθητές καταφέρνουν να δέρνουν τους καθηγητές. Οι τελευταίοι κάνουν αποχή από τα μαθήματα, ώστε οι πρώτοι να μπορούν να πάνε να μάθουν και άλλες λαβές πολεμικών τεχνών.

Οι πολιτικοί και θρησκευτικοί αρχηγοί του νησιού εργάζονται για το καλό του συνόλου με αυταπάρνηση και αυτοθυσία. Πάντοτε θα δεκτούν το βάρος της πιο υψηλής θέσης με όλες τις ανέσεις… εμ ευθύνες. Δεν θα σκεφτούν καν να τρέξουν μπροστά σε (άδεια) εχθρικά φυλάκια (δίπλα από ντόπιους γεωργούς) για να κατεβάσουν την τουρκική σημαία. Αυτά όλα όμως τα κάνουν για το καλό των νησιωτών και γι' αυτό όχι μόνο τους ανέχονται αλλά και τους επιβραβεύουνμε με την ψήφο και παρουσία τους στις συγκεντρώσεις τους.

Γι' αυτά όλα μ' αρέσει η Κύπρος!