Μιχάλης Λαζάρου

(~mihalis)

Μιχάλη για μπιλιάρδο, εγώ είμαι μέσα!

Μιχάλη, δεν ξέρω για τον όρο "αδελφή ψυχή", αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους ο καθένας μπορεί να ταιριάξει χωρίς πολλά λόγια.

Δυστυχώς όμως, επικρατεί μια καχυποψία, αδικαιολόγητη κατ' εμένα, για τις προθέσεις των άλλων. Για μένα το ιδανικό θα ήταν να σταματήσουν αυτές οι καχυποψίες και τα σενάρια που δημιουργούνται όταν μας προσεγγίζει ένα καινούριο άτομο. Θα μαθαίναμε τόσα πολλά από όλους αυτούς τους ανθρώπους που περνούν από τη ζωή μας, αν απλώς τους δίναμε την ευκαιρία να μας πλησιάσουν, χωρίς τείχη προκατάληψης.

Εγώ νομίζω γκρέμισα τα τείχη, χωρίς να είμαι εντελώς σίγουρη φυσικά.:).

Μπιλιάρδο, ε…. είμαι χειρότερη στο μπιλιάρδο απο ότι στο μπάσκετ:P(τα συμπεράσματα δικά σου).

Καληνύχτα…

εγώ είμαι ελαφρώς χειρότερη στο μπιλιάρδο. Αλλά εντάξει. Τί κακό μπορεί να συμβεί με μια στέκκα και 7-8 μπάλες;

Πιστεύω ότι η έννοια της 'αδελφής ψυχής' δεν υπάρχει εκ του μηδενός αλλά χτίζεται. Η πρώτη εντύπωση συνήθως δεν είναι αντικειμενική. Μπορεί να είναι έντονη, αυτό που αποκαλείς 'κλικ', μπορεί να είναι απογοητευτική, αυτό που ονομάζεις διαφορετικά "στρατόπεδα", αλλά δεν παύει να είναι μια πρώτη εντύπωση. Έχω απλά καταλήξει στο ότι οποιαδήποτε σχέση (φιλική, ερωτική, συναδελφική, γοατέβερ) περνά από φάσεις. Και στις φάσεις αυτές κρίνεται και καταλαβαίνεις αν θα επιβιώσει ή όχι.

Όσο για το μπιλιάρδο, την τελευταία φορά που δοκίμασα - ππεεε, εν θυμούμαι πότε! - θυμούμαι απλά ότι παρολίγο να σχίσω τη τσόχα. :-/ Δηλώνω άσχετη με το άθλημα, δηλαδή ελαφρώς χειρότερη από το μπάσκετ! :D

Χμ, ίσως τελικά να είμαι το μόνο άτομο που τραυματίστηκε παίζοντας μπιλιάρδο! :-)

Μιχάλη, το σχόλιο μου έχει να κάνει μονό με τον τίτλο σου(δεν μπήκα στον κόπο καν να διαβάσω τα υπόλοιπα, απολογούμαι). Μόλις είδα το τίτλο σκεφτικά να σου εισηγηθώ και σε όσους ενδιαφέρονται να διαβάσουν ένα βιβλίο που το θεωρώ αριστούργημα .Μιλά για την ¨Αληθινή Αγάπη¨ που δεν πεθαίνει ποτέ… Κάποιες απόψεις για το βιβλίο αυτό δέστε εδώ, http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=712 (για να καταλάβετε περισσότερο σε τι αναφέρετε το βιβλίο).

Τίτλος βιβλίου: Αδελφές Ψυχές

Συγγραφέας :Richard Webster

είμαι πεπεισμένη, ότι αν εκφραζόμουν ελεύθερα για το θέμα αυτό(της αδελφής ψυχής), θα εφώναζες με απελπισία "έλεος φτάνει, έρχεται μου ο εμετός! είσαι 12;". Γι'αυτό το λόγο (και για άλλους πολλούς), όταν έρχομαι αντιμέτωπη με μια κατάσταση όπου πιθανόν κινδυνεύει να αποκαλυφθεί η αηδιαστικά ρομαντική μου φύση, προτιμώ να το παίζω άνετη, ρίχνω και ένα αστειάκι .. και όλα καλά ;)

Τωρά που ξαναδιάβασα τι έγραψα (εκτός από τα typos) "είδα" μερικά άλλα πράγματα:

Παλιά που ήμουν πορωμένος με το μπάσκετ… διάβασα/άκουσα/κατάλαβα εκ πείρας ότι για να παίζεις καλά δεν πρέπει να σκέφτεσαι την επόμενη κίνηση, τι θα κάνεις, πως να σταθείς κτλ. Δεν πρέπει να σκέφτεσαι τίποτα! Απλά να αφήνεις το "παιχνίδι" να κυλά και ενστικτωδώς/αυθόρμητα θα σου έρθει. Αυτονόητο είναι ότι δεν είσαι παθητικός και ότι παίζεις για να κερδίσεις, ή καλύτερα δίνεις τα πάντα με στόχο τη νίκη (Ιt is important to win, but it is imperative to compete.)

Άρα το μόνο που μπόρουμε να κάνουμε είναι να παίξουμε το παιχνίδι, να χορέψουμε στο ρυθμό…

Τωρά που τα έγραψα, δεν θυμάμαι τι ήθελα να πω… Στα σχόλια σας δεν μπορώ να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω - παρ' όλο που είμαι περίεργος να μάθω πως κάποιος μπορεί να τραυματιστεί στο μπιλιάρδο! (το ρίχνω και εγώ στ' αστεία.)